«Δεν ξέρεις πού είναι τα στέντιγκ;» είπε ο Χάμαν, μη μπορώντας να το πιστέψει όταν ο Ραντ τελείωσε τις εξηγήσεις του. «Πρόκειται για Αελίτικο χιούμορ; Ποτέ μου δεν καταλάβαινα το Αελίτικο χιούμορ».
«Για τους Ογκιρανούς», είπε μαλακά ο Ραντ, «έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που κατασκευάστηκαν οι Πύλες. Για τους ανθρώπους, πάρα πολύς».
«Μα δεν θυμάστε καν το Μάφαλ Ντανταράνελ ή το Ανκοχίμα ή το Λόνταρεν Κορ ή...;»
Η Κόβριλ ακούμπησε το χέρι στον ώμο του Χάμαν, όμως ο οίκτος στο βλέμμα της είχε αποδέκτη τον Ραντ. «Δεν θυμάται», είπε απαλά. «Οι θύμησές τους έχουν χαθεί». Το είπε σαν να ήταν η μεγαλύτερη απώλεια που μπορούσες να φανταστείς. Η Έριθ, με τα χέρια σφιγμένα στο στόμα της, έμοιαζε έτοιμη να κλάψει.
Η Σούλιν επέστρεψε, σκοπίμως χωρίς να τρέχει, ακολουθούμενη από ένα σμάρι γκαϊ’σάιν που από την αγκαλιά τους ξεχείλιζαν τυλιγμένους χάρτες σε μια ποικιλία μεγεθών, μερικοί τόσο μεγάλοι ώστε σέρνονταν στα πλακάκια της αυλής. Ένας λευκοντυμένος άνδρας κρατούσε ένα κουτί με σύνεργα γραφής στολισμένο με φίλντισι. «Έβαλα γκαϊ’σάιν να ψάξουν και για άλλους», του είπε παγωμένα, «όπως και μερικούς υδρόβιους».
«Σ’ ευχαριστώ», της είπε. Το πρόσωπό της χαλάρωσε λιγάκι.
Γονάτισε κάτω κι άρχισε να απλώνει χάρτες πάνω εκεί στα πλακάκια, ξεδιαλέγοντάς τους. Μερικοί χάρτες ήταν της πόλης και πολλοί από μέρη του Αντορ. Βρήκε γρήγορα έναν που έδειχνε ολόκληρη την έκταση των Μεθορίων και μόνο ίο Φως ήξερε τι ζητούσε αυτός ο χάρτης στο Κάεμλυν. Μερικοί ήταν παλιοί και κουρελιασμένοι, έδειχναν σύνορα που δεν ίσχυαν πια, παρουσίαζαν χώρες που είχαν σβήσει εδώ κι εκατοντάδες χρόνια.
Τα σύνορα και τα ονόματα αρκούσαν για να κατατάξει τους χάρτες χρονολογικά. Στους παλαιότερους, το Χαρντάν συνόρευε με την Καιρχίν στον Βορρά της, κι ύστερα το Χαρντάν είχε χαθεί και τα σύνορα της Καιρχίν απλώνονταν στα μισά της απόστασης προς το Σίναρ πριν ξαναμαζευτούν πίσω, καθώς γινόταν φανερό ότι ο Θρόνος του Ήλιου δεν μπορούσε να κρατήσει τόσο μεγάλη έκταση. Το Μαρέντο βρισκόταν ανάμεσα στο Δάκρυ και το Ίλιαν, κι ύστερα το Μαρέντο χανόταν και τα σύνορα του Δακρύου και του Ίλιαν αντάμωναν στις Πεδιάδες του Μαρέντο και ξαναζάρωναν αργά για τους ίδιους λόγους, όπως της Καιρχίν. Το Καραλαίν χανόταν και το Άλμοθ, το Μοσάρα κι η Ιρενβέλ, κι άλλα μέρη, μερικές φορές τα απορροφούσαν άλλα έθνη και συχνότερα κατέληγαν να γίνουν αδιεκδίκητη γη κι ερημιά. Αυτοί οι χάρτες διηγούνταν μια ιστορία παρακμής μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορίας του Γερακόφτερου, με την ανθρωπότητα σε αργή υποχώρηση. Ένας δεύτερος χάρτης των Μεθόριων έδειχνε μόνο τη Σαλδαία και μέρος του Άραφελ, αλλά έδειχνε τα Σύνορα της Μάστιγας πενήντα μίλια βορειότερα. Η ανθρωπότητα υποχωρούσε κι η Σκιά εκτεινόταν.
Ένας φαλακρός κοκαλιάρης με λιβρέα του παλατιού που δεν του ταίριαζε, ήρθε στην αυλή με άλλο ένα φορτίο, κι ο Ραντ αναστέναξε και συνέχισε να διαλέγει και να πετά.
Ο Χάμαν εξέτασε με σοβαρό ύφος τα σύνεργα γραφής που του έτειναν οι γκαϊ’σάιν και μετά έβγαλε ένα κουτί σχεδόν εξίσου μεγάλο, αν κι απέριττο, από μια ευρύχωρη τσέπη του σακακιού του. Η πένα που έβγαλε από το κουτί ήταν από γυαλισμένο ξύλο, πιο χοντρή από τον αντίχειρα του Ραντ, και τόσο μακριά που συγκριτικά φαινόταν λεπτή. Ταίριαζε τέλεια στα χοντρά σαν λουκάνικα δάχτυλα του Ογκιρανού. Ο Χάμαν έπεσε στα τέσσερα και σερνόταν ανάμεσα στους χάρτες όπως τους ξεδιάλεγε ο Ραντ, βουτώντας πού και πού την πένα του στο μελανοδοχείο των γκαϊ’σάιν κι υπομνηματίζοντας με κάτι χαρακτήρες που φαίνονταν πελώριοι μέχρι που συνειδητοποιούσες ότι γι’ αυτόν ήταν πολύ μικροί. Η Κόβριλ τον ακολουθούσε και κοίταζε πάνω από τον ώμο του, ακόμα κι όταν την ρώτησε για δεύτερη φορά αν στ’ αλήθεια νόμιζε ότι θα έκανε κάποιο λάθος.
Για τον Ραντ ήταν ένα καλό μάθημα, που άρχισε με επτά στέντιγκ σκορπισμένα στις Μεθόριες. Μα, βέβαια, οι Τρόλοκ φοβούνταν να μπουν στα στέντιγκ, ενώ ακόμα κι οι Μυρντράαλ έπρεπε να έχουν έναν σημαντικό σκοπό για να τους ωθήσει μέσα. Η Ραχοκοκαλιά του Κόσμου, το Δρακότειχος, είχε δεκατρία, μεταξύ των οποίων κι ένα στο Μαχαίρι του Σφαγέα, από το Στέντιγκ Σανγκτάι στον Νότο ως το Στέντιγκ Κίσεν και το Στέντιγκ Σάνσεν στον Βορρά, που απείχαν μόνο μερικά μίλια μεταξύ τους.