Ένα απ’ αυτά τα ονόματα ερέθισε τις αναμνήσεις του Ραντ, κι η τοποθεσία του επίσης, ανατολικά του Μπάερλον, αρκετές μέρες ταξίδι πάνω από την Ασπρογέφυρα στον Αρινέλε. «Υπήρχε άλσος εδώ;» είπε, αγγίζοντας το σημάδι.
«Στην Αριντόλ;» είπε ο Χάμαν. «Ναι. Ναι, υπήρχε. Θλιβερή ιστορία αυτή».
Ο Ραντ δεν σήκωσε το κεφάλι. «Στη Σαντάρ Λογκόθ», τον διόρθωσε. «Πολύ θλιβερή ιστορία. Μπορείτε —θα μου δείξετε — αυτή την Πύλη, αν σας πάω εκεί;»
21
Προς τη Σαντάρ Λογκόθ
«Να μας πας εκεί;» είπε η Κόβριλ, κοιτώντας με ένα επίφοβο σμίξιμο των φρυδιών το χάρτη που κρατούσε ο Ραντ. «Θα λοξοδρομήσουμε πολύ, αν θυμάμαι σωστά πού είναι οι Δύο Ποταμοί. Δεν θα χάσω ούτε μια μέρα μέχρι να βρω τον Λόιαλ». Η Έριθ ένευσε αποφασιστικά.
Ο Χάμαν, που τα μάγουλά του ήταν ακόμα μουσκεμένα από τα δάκρυα, κούνησε το κεφάλι με τη βιάση τους, μα είπε, «Δεν θα το επιτρέψω. Η Αριντόλ —η Σαντάρ Λογκόθ, όπως σωστά την ονοματίζετε τώρα— δεν είναι μέρος για παιδιά σαν την Έριθ. Η αλήθεια να λέγεται, δεν είναι μέρος για κανέναν».
Ο Ραντ άφησε το χάρτη να πέσει και σηκώθηκε. Ήξερε τη Σαντάρ Λογκόθ καλύτερα απ’ όσο ήθελε. «Δεν θα χάσετε χρόνο. Αντιθέτως, θα κερδίσετε. Θα σας πάω εκεί με το Ταξίδεμα, μέσω πύλης· σήμερα κιόλας θα καλύψετε το μεγαλύτερο μέρος της απόστασης από τους Δύο Ποταμούς. Δεν θα καθυστερήσουμε. Ξέρω ότι μπορείτε να με πάτε κατευθείαν στην Πύλη». Οι Ογκιρανοί ένιωθαν τις Πύλες, αν δεν ήταν πολύ μακριά.
Γι’ αυτό απαιτήθηκε άλλη μια σύσκεψη πέρα από το σιντριβάνι, κι η Έριθ απαίτησε να συμμετάσχει κι αυτή. Ο Ραντ έπιασε μόνο αποσπάσματα της, όμως ήταν φανερό ότι ο Χάμαν, κουνώντας πεισματικά το μεγάλο κεφάλι του, αντιτιθόταν στο σχέδιο, ενώ η Κόβριλ, με αυτιά τόσο αλύγιστα σαν έλεγες ότι ήθελε να δείχνει ψηλότερη, επέμεινε. Στην αρχή η Κόβριλ έριχνε συνοφρυωμένες ματιές τόσο στην Έριθ όσο και στον Χάμαν· όποιες κι αν ήταν οι σχέσεις ανάμεσα σε πεθερές και νύφες μεταξύ των Ογκιρανών, η Κόβριλ προφανώς θεωρούσε ότι η νεότερη γυναίκα δεν είχε λόγο εκεί. Δεν άργησε όμως να αλλάξει γνώμη. Οι Ογκιρανές πλευροκόπησαν τον Χάμαν, σφυροκοπώντας τον ανελέητα.
«...επικίνδυνο. Πολύ επικίνδυνο», ακούστηκε το μακρινό μπουμπουνητό του Χάμαν.
«...σχεδόν εκεί σήμερα...» Μια λεπτότερη βροντή από την Κόβριλ.
«...ήδη είναι πολύ καιρό Έξω...» Ένα γλυκό καμπάνισμα από την Έριθ.
«..όποιος βιάζεται, σκοντάφτει...»
«...ο Λόιάλ μου...»
«...ο Λόιάλ μου...»
«...το Μασάνταρ κάτω από τα πόδια μας...»
«...ο Λόιάλ μου...»
«...ο Λόιάλ μου...»
«...ως Πρεσβύτερος...»
«...ο Λόιάλ μου...»
«...ο Λόιάλ μου...»
Ο Χάμαν επέστρεψε στον Ραντ, τραβώντας το σακάκι του λες κι ήταν μισοσχισμένο, ακολουθούμενος από τις δύο γυναίκες. Η Κόβριλ φαινόταν πιο ήρεμη από την Έριθ, η οποία πάλευε να πνίξει το χαμόγελό της, όμως τα φουντωτά αυτιά τους είχαν την ίδια αυθάδικη έπαρση, που με κάποιον τρόπο σήμαινε ικανοποίηση.
«Αποφασίσαμε», είπε μουδιασμένα ο Χάμαν, «να δεχθούμε την προσφορά σου. Ας τελειώνει επιτέλους αυτή η εξωφρενική περιήγηση για να ξαναγυρίσω στα μαθήματά μου. Και στο Κούτσουρο. Ουμ. Ουμ. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για σένα μπροστά στο Κούτσουρο».
Τον Ραντ δεν τον πείραζε αν ο Χάμαν έλεγε στο Κούτσουρο ότι ήταν αυταρχικός. Οι Ογκιρανοί δεν αναμιγνύονταν με τους ανθρώπους, παρά μόνο όταν διόρθωναν τα παλιά λιθοδομήματά τους, κι ήταν απίθανο να επηρέαζαν υπέρ ή κατά του κάποιον άνθρωπο. «Ωραία», είπε. «Θα πω να φέρουν τα πράγματά σας από το πανδοχείο».
«Έχουμε τα πάντα εδώ πέρα». Η Κόβριλ πήγε στην πίσω μεριά του σιντριβανιού, έσκυψε, και ξανασηκώθηκε με δύο δέματα που ήταν κρυμμένα πίσω από τη δεξαμενή. Το καθένα μόνο του θα αποτελούσε βαρύ φορτίο για κάποιον άνθρωπο. Έδωσε το ένα στην Έριθ, πήρε το λουρί που ήταν στερεωμένο στο άλλο και το πέρασε πάνω από το κεφάλι της αφήνοντάς το να πέσει διαγώνια στο στήθος της, συγκρατώντας έτσι το δέμα στην πλάτη της.