Η Άμυς ένευσε, όμως η Σορίλεα είπε, «Δεν πρέπει να εξαρτάσαι τόσο από τον Ρούαρκ, κορίτσι μου. Ο Ραντ αλ’Θόρ έχει διορίσει εσένα να προσέχεις την Καιρχίν. Οι περισσότεροι άνδρες, αν τους δώσεις ένα δάχτυλο, θα σου πάρουν ολόκληρο το χέρι ως τον καρπό πριν το καταλάβεις. Δώσε ένα δάχτυλο στους αρχηγούς φατρίας και θα σου πάρουν το χέρι από τον ώμο».
«Αυτό είναι αλήθεια», μουρμούρισε η Άμυς. «Μπορεί ο Ρούαρκ να είναι η σκιά της καρδιάς μου, μα αυτό είναι αλήθεια».
Η Μπερελαίν πήρε πίσω από τη ζώνη της κάτι λεπτά γάντια ιππασίας και τα φόρεσε. «Μου θυμίζει τον πατέρα μου. Ίσως σε υπερβολικό βαθμό, καμιά φορά». Για μια στιγμή έκανε μια πικρή γκριμάτσα. «Αλλά δίνει καλές συμβουλές. Και ξέρει πότε να δείξει απειλητικός και πόσο. Νομίζω ότι ακόμα κι οι Άες Σεντάι εντυπωσιάζονται όταν τις κοιτάζει ο Ρούαρκ».
Η Άμυς γέλασε βαθιά μέσα από το λαιμό της. «Είναι εντυπωσιακός. Θα σου τον στείλω». Φίλησε απαλά την Μπερελαίν στο μέτωπο και στα μάγουλα.
Η Εγκουέν έμεινε να κοιτάζει· έτσι φιλούσε μια μάνα τον γιο ή τη θυγατέρα της. Τι έτρεχε μεταξύ της Μπερελαίν και των Σοφών; Φυσικά, δεν μπορούσε να ρωτήσει. Μια τέτοια ερώτηση θα ντρόπιαζε τόσο την ίδια όσο και τις Σοφές. Και την Μπερελαίν, επίσης, αν κι εκείνη δεν θα το ήξερε. Την Εγκουέν δεν θα την πείραζε καθόλου, αν προκαλούσε τόση ντροπή στην Μπερελαίν που να της έπεφταν όλα τα μαλλιά.
Καθώς η Μπερελαίν γυρνούσε για να βγει από τη σκηνή, η Εγκουέν ακούμπησε το μπράτσο της. «Χρειάζεται προσεκτικός χειρισμός. Δεν θα είναι φιλικές προς τον Ραντ, όμως μια λάθος λέξη, μια λάθος κίνηση, ίσως τις κάνει απροκάλυπτες εχθρούς». Ήταν αλήθεια, όμως δεν σκόπευε να πει αυτό. Θα προτιμούσε να της κόψουν τη γλώσσα παρά να ζητήσει χάρη από τη Μπερελαίν.
«Έχω αντιμετωπίσει ξανά Άες Σεντάι, Εγκουέν Σεντάι», αποκρίθηκε ξερά η άλλη.
Η Εγκουέν απέφυγε να πάρει βαθιά ανάσα. Έπρεπε να το κάνει, αλλά δεν μπορούσε να δείξει σ’ αυτή τη γυναίκα πόσο δύσκολο ήταν. «Η Ελάιντα δεν έχει καλούς σκοπούς για τον Ραντ, όπως μια νυφίτσα δεν έχει καλούς σκοπούς για ένα κοτόπουλο, κι αυτές οι Άες Σεντάι είναι της Ελάιντα. Αν μάθουν ότι υπάρχει μια Άες Σεντάι με το μέρος του Ραντ, εδώ όπου μπορούν να την προσεγγίσουν, τότε ίσως αυτή να εξαφανιστεί πολύ σύντομα». Κοιτώντας το αινιγματικό πρόσωπο της Μπερελαίν, δεν μπόρεσε να προχωρήσει περισσότερο.
Μετά από μια ατέλειωτη στιγμή, η Μπερελαίν χαμογέλασε. «Εγκουέν Σεντάι, θα κάνω ό,τι μπορώ για τον Ραντ». Τόσο το χαμόγελο όσο κι ο τόνος της φωνής... ήταν όλο υπαινιγμούς.
«Κορίτσι μου», είπε κοφτά η Σορίλεα, και, ω του θαύματος, κόκκινες πιτσιλιές εμφανίστηκαν στα μάγουλα της Μπερελαίν.
Χωρίς να κοιτάζει την Εγκουέν, η Μπερελαίν είπε με προσεκτική, ουδέτερη φωνή, «Θα το εκτιμούσα αν δεν το λέγατε στον Ρούαρκ». Δεν κοίταζε καμία συγκεκριμένα, αλλά προσπαθούσε να αγνοήσει την παρουσία της Εγκουέν.
«Δεν θα το πούμε», είπε γοργά η Άμυς, προλαβαίνοντας τη Σορίλεα που είχε ανοίξει το στόμα για να μιλήσει. «Δεν θα το πούμε». Η επανάληψη απευθυνόταν προς τη Σορίλεα, προσταγή και παράκληση ταυτοχρόνως, και στο τέλος η πρεσβύτερη Σοφή ένευσε, αν και κάπως γκρινιάρικα. Η Μπερελαίν αναστέναξε με ανακούφιση πριν βγει από τη σκηνή.
«Αυτή η μικρούλα έχει τσαγανό», είπε γελώντας η Σορίλεα μόλις έφυγε η Μπερελαίν. Ξάπλωσε πάλι στα μαξιλαράκια και χτύπησε απαλά το άδειο σημείο δίπλα της κοιτώντας την Εγκουέν. «Πρέπει να της βρούμε τον κατάλληλο σύζυγο, έναν άνδρα που να της ταιριάζει. Αν υπάρχει τέτοιος μεταξύ των υδρόβιων».
Ενώ σκούπιζε τα χέρια και το πρόσωπο με το υγρό πανί που της έφερε η Ροντέρα, η Εγκουέν αναρωτιόταν αν ήταν καλή αφορμή αυτή για να ρωτήσει με αξιοπρέπεια για την Μπερελαίν. Δέχθηκε το τσάι που της πρόσφεραν σε ένα φλιτζάνι από πράσινη πορσελάνη των Θαλασσινών και πήρε τη θέση της στον κύκλο των Σοφών. Αν κάποια από τις άλλες απαντούσε στη Σορίλεα, ίσως αυτό να αρκούσε.
Η Άμυς, όμως, τη ρώτησε, «Είσαι βέβαιη ότι αυτές οι Άες Σεντάι θέλουν το κακό του Καρ’α’κάρν;»
Η Εγκουέν κοκκίνισε. Ο νους της είχε γυρίσει στο κουτσομπολιό τη στιγμή που υπήρχαν σημαντικότερα πράγματα για να ασχοληθεί. «Ναι», αποκρίθηκε γοργά, και μετά, πιο αργά, είπε, «Ή τουλάχιστον... Δεν ξέρω αν πρόθεσή τους είναι να του κάνουν κακό. Τουλάχιστον όχι σκοπίμως». Το γράμμα της Ελάιντα έλεγε «μ’ όλη την τιμή και το σεβασμό» που του άξιζε. Κατά τη γνώμη μιας πρώην Κόκκινης αδελφής, πόσο σεβασμό άξιζε ένας άνδρας που μπορούσε να διαβιβάζει; «Αλλά δεν αμφιβάλλω ότι με κάποιον τρόπο θέλουν να τον κάνουν του χεριού τους, να τον βάλουν να κάνει αυτό που θέλει η Ελάιντα. Δεν είναι φίλες του». Ήταν, άραγε, φίλες του οι Άες Σεντάι του Σαλιντάρ; Μα το Φως, μέσα της ένιωθε την ανάγκη να μιλήσει με τη Νυνάβε και την Ηλαίην. «Κι ούτε που θα τις νοιάξει αν είναι ο Καρ’α’κάρν», γρύλισε ξινά η Σορίλεα.