Ό,τι και να νόμιζαν, η Εγκουέν θα έβαζε στοίχημα ότι είχε δίκιο. Ο Γκάλντριαν, ο τελευταίος Βασιλιάς της Καιρχίν, είχε σύμβουλο Άες Σεντάι πριν δολοφονηθεί. Η Νιάντε Μόργουυν ήταν σχεδόν αόρατη ακόμα και πριν εξαφανιστεί μετά το θάνατο του Γκάλντριαν, όμως κάτι που είχε μάθει η Εγκουέν ήταν ότι περιστασιακά επισκεπτόταν τα κτήματα της Αρχόντισσας Άριλυν. Η Νιάντε ήταν Γκρίζα.
«Όπως φαίνεται, έβαλαν εκατό φρουρούς κάτω από εκείνη τη στέγη», είπε η Μπάιρ ύστερα από λίγο. Συνέχισε με μειλίχια φωνή. «Λένε ότι η πόλη είναι ακόμα σε αναταραχή, όμως εγώ νομίζω ότι φοβούνται τους Αελίτες». Αρκετά πρόσωπα έδειξαν ενοχλητικό ενδιαφέρον.
«Εκατό!» αναφώνησε η Εγκουέν. «Έφεραν εκατό άνδρες;»
Η Άμυς κούνησε το κεφάλι. «Πάνω από πεντακόσιους. Οι ανιχνευτές του Τίμολαν βρήκαν τους περισσότερους να έχουν στρατοπεδεύσει λιγότερο από μισής μέρας δρόμο βόρεια της πόλης. Ο Ρούαρκ το ανέφερε κι η Κόιρεν Σήλνταιν είπε ότι οι άνδρες ήταν τιμητικό άγημα, αλλά είχαν αφήσει τους περισσότερους έξω από την πόλη για να μη μας ανησυχήσουν».
«Νομίζουν ότι θα συνοδεύσουν τον Καρ’α’κάρν πίσω στην Ταρ Βάλον». Η φωνή της Σορίλεα μπορούσε, θαρρείς, να ραγίσει πέτρα, κι η έκφρασή της ήταν ακόμα πιο σκληρή. Η Εγκουέν δεν είχε κρύψει το περιεχόμενο της επιστολής της Ελάιντα προς τον Ραντ. Οι Σοφές ενοχλούνταν όλο και περισσότερο κάθε φορά που το άκουγαν.
«Ο Ραντ δεν είναι βλάκας για να δεχθεί την πρόταση», είπε η Εγκουέν, όμως δεν είχε το νου της σ’ αυτό που έλεγε. Πεντακόσιοι άνδρες ίσως ήταν τιμητική φρουρά. Ίσως η Ελάιντα πίστευε ότι κάτι τέτοιο θα περίμενε ο Ραντ, ότι ίσως ακόμα και να ένιωθε κολακευμένος. Αρκετές ιδέες περνούσαν από το μυαλό της, αλλά έπρεπε να δείξει προσοχή. Μια λάθος λέξη ίσως έκανε την Άμυς και τη Μπάιρ —ή, ακόμα χειρότερα, τη Σορίλεα· το να αποφύγεις τη Σορίλεα ήταν σαν να προσπαθούσες να βγεις από κινούμενη άμμο— να της δώσουν διαταγές που δεν θα μπορούσε και να τις υπακούσει και να κάνει ταυτοχρόνως αυτό που μόνο η ίδια μπορούσε να κάνει. Ή τουλάχιστον αυτό που μόνο η ίδια ήταν διατεθειμένη να κάνει. «Φαντάζομαι ότι οι αρχηγοί έχουν το νου τους σ’ αυτούς τους στρατιώτες έξω από την πόλη;» Βρίσκονταν μισή μέρα δρόμο προς τον Βορρά —μια μέρα για την ακρίβεια, εφόσον δεν ήταν Αελίτες— κι επομένως από τόσο μακριά δεν ήταν επικίνδυνοι, αλλά δεν έβλαπτε να δείχνεις προσοχή. Η Άμυς ένευσε· η Σορίλεα κοίταξε την Εγκουέν σαν να είχε ρωτήσει αν το μεσημέρι ο ήλιος ήταν στον ουρανό. Η Εγκουέν ξερόβηξε για να καθαρίσει το λαιμό της. «Ναι». Οι αρχηγοί δεν έκαναν τέτοια λάθη. «Λοιπόν. Να τι προτείνω. Αν πάει στο παλάτι κάποια απ’ αυτές τις Άες Σεντάι, εσείς που μπορείτε να διαβιβάσετε θα πρέπει να την ακολουθήσετε και να φροντίσετε να μην αφήσει πίσω καμία παγίδα». Ένευσαν. Τα δύο τρίτα των γυναικών μέσα στη σκηνή μπορούσαν να χειριστούν το σαϊντάρ, μερικές ελάχιστα όπως η Σορίλεα, άλλες καλά όσο κι η Άμυς, που ήταν αντάξια των πιο δυνατών Άες Σεντάι που είχε συναντήσει η Εγκουέν. Οι δεξιότητές τους διέφεραν από εκείνες των Άες Σεντάι —ήταν λιγότερο ικανές σε μερικά πράγματα, περισσότερο ικανές σε άλλα, αλλά με δυο λόγια ήταν απλώς διαφορετικές— όμως σίγουρα θα αντιλαμβάνονταν κάποιο ανεπιθύμητο δώρο. «Και πρέπει να βεβαιωθούμε ότι είναι μόνο έξι».
Αναγκάστηκε να το εξηγήσει. Είχαν διαβάσει τα βιβλία των υδρόβιων, αλλά ακόμα κι εκείνες που μπορούσαν να διαβιβάσουν δεν γνώριζαν καλά τα τελετουργικά που είχαν αναπτυχθεί για τις Άες Σεντάι οι οποίες αντιμετώπιζαν τους άνδρες που είχαν βρει το σαϊντίν. Στους Αελίτες, ο άνδρας που μάθαινε ότι μπορούσε να διαβιβάζει θεωρούσε τον εαυτό του εκλεκτό και πήγαινε βόρεια στη Μάστιγα για να κυνηγήσει τον Σκοτεινό· κανείς ποτέ δεν επέστρεφε. Ούτε κι η ίδια η Εγκουέν ήξερε τα τελετουργικά πριν πάει στον Πύργο· οι ιστορίες που άκουγε παλιά, σπανίως διέθεταν ομοιότητες με την αλήθεια.
«Ο Ραντ μπορεί να τα βάλει με δύο γυναίκες ταυτοχρόνως», κατέληξε. Το γνώριζε επιβεβαιωμένα. «Ίσως μπορεί να τα βάλει ακόμα και με έξι, αλλά αν υπάρχουν περισσότερες απ’ όσες εμφανίστηκαν, τότε αυτό είναι απόδειξη ότι είπαν ψέματα, έστω και μέσω της αποσιώπησης». Παραλίγο να μορφάσει, βλέποντας το συνοφρυωμένο βλέμμα τους· όταν έλεγες ψέματα, είχες τοχ σ’ αυτόν που τα είχες πει. Αλλά στη δική της περίπτωση ήταν αναγκαίο. Ήταν.
Συνεχίζοντας το πρόγευμά τους, οι Σοφές αποφάσισαν ποιες θα πήγαιναν στο παλάτι σήμερα και ποιους αρχηγούς θα μπορούσαν να εμπιστευτούν για να διαλέξουν άνδρες και Κόρες που θα έβρισκαν τυχόν άλλες Άες Σεντάι. Ίσως κάποιοι δίσταζαν να στραφούν εναντίον των Άες Σεντάι με οποιονδήποτε τρόπο· οι Σοφές δεν το είπαν ξεκάθαρα, αλλά ήταν φανερό απ’ αυτά που έλεγαν, συχνά με ξινό ύφος. Κάποιοι άλλοι ίσως να πίστευαν πως κάθε απειλή κατά του Καρ’α’κάρν, ακόμα κι αν προερχόταν από Άες Σεντάι, έπρεπε να αντιμετωπιστεί με τη λόγχη. Μερικές Σοφές έμοιαζαν να έχουν καταλήξει κι αυτές στο ίδιο συμπέρασμα. Η Σορίλεα απέρριψε κατηγορηματικά αρκετές έμμεσες προτάσεις που έλεγαν ότι η δυσκολία θα λυνόταν αν οι Άες Σεντάι δεν ήταν πια εκεί. Τελικά, μπόρεσαν να συμφωνήσουν μόνο για τον Ρούαρκ και τη Μαντελαίν του Νταράυν.