«Ίσως όχι», είπε η Γκαλίνα καθώς έμπαινε στην αίθουσα. «Δεν ακούσατε; Κάποια διαβίβασε εναντίον μας σήμερα το πρωί. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά πιστεύω ότι μπορούμε να φανταστούμε χωρίς να κάνουμε λάθος».
Οι χάντρες που ήταν πλεγμένες στα μικρούλικα μελαχρινά κοτσιδάκια της Σαρίνε άφησαν ξερούς κρότους καθώς κουνούσε το κεφάλι της. «Δεν είναι απόδειξη ότι υπάρχει μια Πράσινη, Γκαλίνα. Δεν είναι καν απόδειξη ότι υπάρχει κάποια Άες Σεντάι. Άκουσα ιστορίες που έλεγαν ότι μερικές Αελίτισσες μπορούν να διαβιβάζουν, εκείνες οι Σοφές. Ίσως να είναι καμιά φουκαριάρα που την έδιωξαν από τον Πύργο όταν απέτυχε στη δοκιμασία των Αποδεχθεισών».
Η Γκαλίνα χαμογέλασε, μια λάμψη από δόντια σε μια σκοτεινή έκφραση αυστηρότητας. «Νομίζω αποδεικνύει ότι είναι εδώ η Μουαραίν. Άκουσα ότι έχει ένα κόλπο για να κρυφακούει, και δεν πιστεύω αυτή την τόσο βολική ιστορία ότι είναι νεκρή, χωρίς να υπάρχει πτώμα και χωρίς να μπορεί κανείς να πει λεπτομέρειες».
Αυτό ενοχλούσε και τη Σαρίνε επίσης. Εν μέρει, επειδή συμπαθούσε τη Μουαραίν —ήταν φίλες όντας μαθητευόμενες κι Αποδεχθείσες, αν κι η Μουαραίν ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερή της, κι αυτή η φιλία είχε συνεχιστεί και στις λίγες συναντήσεις τους με το πέρασμα του χρόνου έκτοτε— κι εν μέρει, επειδή ήταν υπερβολικά αόριστο και βολικό το να πεθάνει η Μουαραίν —για την ακρίβεια, να εξαφανιστεί— τη στιγμή που εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης εναντίον της. Η Μουαραίν ίσως ήταν ικανή να προσποιηθεί το θάνατό της υπό αυτές τις συνθήκες. «Πιστεύεις λοιπόν ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε τόσο τη Μουαραίν, όσο και μια Πράσινη αδελφή το όνομα της οποίας δεν γνωρίζουμε; Αυτά δεν παύουν να είναι εικασίες, Γκαλίνα».
Το χαμόγελο της Γκαλίνα δεν άλλαξε, όμως τα μάτια της άστραψαν. Ήταν ξεροκέφαλη και δεν άκουγε τη φωνή της λογικής —πίστευε ό,τι πίστευε ό,τι κι αν έλεγαν οι ενδείξεις— αλλά όμως η Σαρίνε πάντα πίστευε ότι υπήρχε μια μεγάλη πυρά που λυσσομανούσε στα βάθη της Γκαλίνα. «Αυτό που πιστεύω», είπε η Γκαλίνα, «είναι ότι η Μουαραίν είναι η λεγόμενη Πράσινη. Υπάρχει καλύτερος τρόπος να διαφύγει τη σύλληψη από το να πεθάνει και να επανεμφανιστεί σαν κάποια άλλη, άλλου Άτζα; Άκουσα, μάλιστα, ότι αυτή η Πράσινη είναι κοντή· όλες ξέρουμε ότι η Μουαραίν είναι κάθε άλλο παρά ψηλή». Η Έριαν ανακάθισε με την πλάτη ίσια και παγερό ύφος, ενώ τα καστανά μάτια της ήταν κάρβουνα αναμμένα από την οργή. «Όταν πιάσουμε στα χέρια μας αυτή την Πράσινη», της είπε η Γκαλίνα, «προτείνω να την αφήσουμε στη δική σου ευθύνη για το ταξίδι πίσω στον Πύργο». Η Έριαν ένευσε κοφτά, όμως οι φλόγες των ματιών της δεν έσβησαν.
Η Σαρίνε είχε μείνει αποσβολωμένη. Η Μουαραίν; Να ισχυριστεί ότι ανήκε σε άλλο Άτζα από το δικό της; Αποκλείεται. Η Σαρίνε δεν είχε παντρευτεί ποτέ —δεν ήταν λογικό να πιστεύεις ότι δύο άνθρωποι θα έμεναν συμβατοί για μια ολόκληρη ζωή— αλλά το μόνο πράγμα με το οποίο θα μπορούσε να συγκρίνει κάτι τέτοιο ήταν το να κοιμηθείς με τον σύζυγο μιας άλλης γυναίκας. Αυτό όμως που την είχε αφήσει αποσβολωμένη ήταν η κατηγορία, όχι η πιθανότητα να ήταν αληθινή. Ήταν έτοιμη να επισημάνει ότι υπήρχαν πολλές κοντές γυναίκες στον κόσμο, και ότι το «κοντές» ήταν σχετικό, όταν η Κόιρεν μίλησε με την ηχηρή φωνή της.
«Σαρίνε, είναι πάλι η σειρά σου. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένες, ό,τι κι αν συμβεί».
«Δεν μου αρέσει», είπε σταθερά η Έριαν. «Είναι σαν να προετοιμαζόμαστε για την αποτυχία».
«Είναι λογικό», της είπε η Σαρίνε. «Διαιρώντας το χρόνο στα ελάχιστα δυνατά διαστήματά του, είναι αδύνατο να πεις με πραγματική βεβαιότητα τι θα συμβεί μεταξύ δύο διαστημάτων. Εφόσον το να κυνηγήσουμε τον αλ’Θόρ στο Κάεμλυν ίσως σημαίνει ότι θα φτάσουμε εκεί μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε ότι έχει έρθει εδώ, θα παραμείνουμε εδώ με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι τελικά θα ξαναγυρίσει, αν κι αυτό θα μπορούσε να συμβεί αύριο ή σε ένα μήνα. Ένα μεμονωμένο συμβάν σε οποιαδήποτε ώρα αυτής της αναμονής ή ένας συνδυασμός συμβάντων ίσως μας στερήσει κάθε εναλλακτική λύση. Επομένως, η προετοιμασία είναι λογική».
«Ωραία το εξήγησες», είπε ξερά η Έριαν. Δεν διέθετε κοινή λογική· μερικές φορές η Σαρίνε σκεφτόταν ότι αυτό ίσχυε πάντα για τις ωραίες γυναίκες, αν και κατά τη γνώμη της δεν υπήρχε τέτοια σχέση.
«Έχουμε όσο χρόνο χρειαζόμαστε», ανακοίνωσε η Κόιρεν. Όταν δεν έβγαζε λόγους, έκανε ανακοινώσεις. «Η Μπελντάινε έφτασε σήμερα κι έκλεισε δωμάτιο κοντά στο ποτάμι, αλλά τη Μάγιαμ την περιμένουμε σε δύο μέρες. Πρέπει να προσέχουμε, κι αυτό σημαίνει ότι έχουμε χρόνο».