Η Κόιρεν, με έκδηλο κόπο, έσιαξε το φόρεμά της και παραλίγο θα ίσιωνε και το επώμιο το οποίο δεν φορούσε. «Έχω την τιμή», δήλωσε με ηχηρό τόνο, «να είμαι η Κόιρεν Σήλνταιν Άες Σεντάι, Πρέσβειρα του Λευκού Πύργου κι απεσταλμένη της Ελάιντα ντο Αβρινύ α’Ρόιχαν, Φρουρού των Σφραγίδων, Φλόγας της Ταρ Βάλον, Έδρας της Άμερλιν». Με κάπως λιγότερες φιοριτούρες, αν και με τον πλήρη τίτλο των Άες Σεντάι, σύστησε τις άλλες δύο· η γυναίκα με το σκληρό βλέμμα λεγόταν Γκαλίνα Κάσμπαν.
«Είμαι ο Ραντ αλ’Θόρ». Η απλότητα τόνισε τη διαφορά. Εκείνες δεν είχαν αναφέρει τον Αναγεννημένο Δράκοντα, ούτε κι αυτός, όμως με κάποιον τρόπο το γεγονός ότι το είχε παραλείψει έκανε τον τίτλο να ηχήσει ψιθυριστά στο δωμάτιο.
Η Κόιρεν πήρε μια βαθιά ανάσα, κουνώντας το κεφάλι λες κι άκουγε αυτό τον ψίθυρο. «Μεταφέρουμε επίσημη πρόσκληση προς τον Αναγεννημένο Δράκοντα. Η Έδρα της Άμερλιν αντιλαμβάνεται πλήρως το γεγονός πως έχουν φανεί οιωνοί κι έχουν εκπληρωθεί προφητείες, πως...» Ο βαθύς, μαλακός τόνος της δεν άργησε να καταλήξει στο ζητούμενο, ότι ο Ραντ θα έπρεπε να τις συνοδεύσει, «μ’ όλες τις τιμές που αξίζει», στον Λευκό Πύργο, κι ότι αν αποδεχόταν αυτή την πρόσκληση, η Ελάιντα πρόσφερε όχι μόνο την προστασία του Πύργου, αλλά κι όλο το βάρος της εξουσίας και της επιρροής που διέθετε για να τον στηρίξει. Ακολούθησαν μερικές φιοριτούρες ακόμα και κατέληξε λέγοντας, «...κι ως ένδειξη αυτού, η Έδρα της Άμερλιν στέλνει αυτό το ασήμαντο δώρο».
Στράφηκε προς τα κιβώτια, υψώνοντας το χέρι, κι ύστερα δίστασε με μια μικρή γκριμάτσα. Χρειάστηκε να κάνει δυο φορές νόημα για να την καταλάβουν οι υπηρέτριες και να σηκώσουν τα ενισχυμένα με μπρούντζο σκεπάσματα· προφανώς αρχικά σκόπευε να τα ανοίξει με το σαϊντάρ. Τα κιβώτια ήταν γεμάτα με δερμάτινα σακιά. Με μια άλλη, πιο απότομη χειρονομία, οι υπηρέτριες άρχισαν να τα λύνουν.
Η Εγκουέν ξεροκατάπιε το επιφώνημα που ήθελε να βγάλει. Δεν ήταν παράξενο που οι γυναίκες αγκομαχούσαν όταν τα κουβαλούσαν! Τα ανοιχτά σακιά έχυσαν χρυσά νομίσματα κάθε μεγέθους, δαχτυλίδια που γυάλιζαν και μενταγιόν που αστραφτοβολούσαν και χύμα πετράδια. Ακόμα κι αν από κάτω ήταν μπιχλιμπίδια, αυτά εδώ ήταν μια περιουσία.
Ο Ραντ έγειρε πίσω στην καρέκλα που έμοιαζε με θρόνο και κοίταξε τα κιβώτια με μια έκφραση σαν χαμόγελο. Οι Άες Σεντάι τον περιεργάστηκαν, με πρόσωπα υπόδειγμα αυτοσυγκράτησης, όμως της Εγκουέν της φάνηκε ότι έβλεπε μια υπόνοια αυτοϊκανοποίησης στο βλέμμα της Κόιρεν, μια αμυδρή έκφραση περιφρόνησης που δυνάμωνε στα σαρκώδη χείλη της Γκαλίνα. Η Νεσούνε... Η Νεσούνε ήταν ο πραγματικός κίνδυνος.
Ξαφνικά, τα σκεπάσματα έκλεισαν με κρότο χωρίς να τα αγγίζει χέρι, κι οι υπηρέτριες τινάχτηκαν πίσω, χωρίς να κρύψουν τις κραυγούλες τους. Οι Άες Σεντάι πάγωσαν, κι η Εγκουέν άρχισε να προσεύχεται με την ίδια ένταση που ίδρωνε. Τον ήθελε αλαζόνα και λιγάκι αυθάδη, μα όσο χρειαζόταν για να τις εκνευρίσει, όχι τόσο που να τις κάνει να αποφασίσουν ότι έπρεπε να τον ειρηνέψουν επί τόπου.
Ξαφνικά, της ήρθε στο μυαλό η σκέψη ότι ο Ραντ ως τώρα δεν είχε δείξει καθόλου «ταπεινός σαν ποντίκι» όπως είχε πει. Σίγουρα το είχε απορρίψει εξαρχής. Την κορόιδευε! Αν δεν ήταν τόσο φοβισμένη, ώστε τα γόνατά της να είναι έτοιμα να λυγίσουν, θα τον πλησίαζε και θα του έστριβε το αυτί.
«Άφθονο χρυσάφι», είπε ο Ραντ. Φαινόταν χαλαρός, το χαμόγελο του φώτιζε ολόκληρο το πρόσωπό του. «Το χρυσάφι είναι πάντα χρήσιμο». Η Εγκουέν ανοιγόκλεισε τα μάτια. Σχεδόν έδειχνε απληστία!
Η Κόιρεν απάντησε κι αυτή μ’ ένα χαμόγελο, και τώρα έμοιαζε με πρότυπο αγέρωχης αυταρέσκειας. «Η Έδρα της Άμερλιν είναι φυσικά κάτι παραπάνω από γενναιόδωρη. Όταν φτάσεις στον Λευκό Πύργο—»
«Όταν φτάσω στον Πύργο», τη διέκοψε ο Ραντ, σαν να σκεφτόταν φωναχτά. «Ναι, ανυπομονώ για τη μέρα που θα σταθώ στον Πύργο». Έγειρε μπροστά, με τον αγκώνα στο γόνατο, και το Σκήπτρο του Δράκοντα να κρέμεται. «Θα χρειαστεί κάποιος χρόνος, όπως αντιλαμβάνεστε. Έχω πρώτα ανειλημμένες υποχρεώσεις, εδώ, στο Άντορ, αλλού».
Το στόμα της Κόιρεν σφίχτηκε, μονάχα για μια στιγμή. Η φωνή της όμως έμεινε γαλήνια κι ήρεμη όπως και πριν. «Βεβαίως δεν έχουμε αντίρρηση να αναπαυθούμε μερικές μέρες πριν αρχίσουμε το ταξίδι της επιστροφής στην Ταρ Βάλον. Στο μεταξύ, θα μπορούσα να προτείνω να μείνει κοντά σου μια από εμάς, ώστε να προσφέρει συμβουλές στην περίπτωση που τις χρειαστείς; Φυσικά, έχουμε ακούσει για το ατυχές τέλος της Μουαραίν. Δεν μπορώ να προσφερθώ εγώ προσωπικά, όμως η Νεσούνε ή η Γκαλίνα θα ήταν πρόθυμες».
Ο Ραντ κοίταξε εξεταστικά τις δύο σμίγοντας τα φρύδια, κι η Εγκουέν κράτησε την ανάσα της. Έμοιαζε να ακούει πάλι κάτι, ή να περιμένει να ακούσει κάτι. Η Νεσούνε με τη σειρά της τον εξέτασε εξίσου απροκάλυπτα. Τα δάχτυλα της Γκαλίνα έσφιγγαν ασυναίσθητα τα φουστάνια της.