Η Νεσούνε τέντωσε τα αυτιά, αν και συνέχισε να χτυπά απαλά τα χείλη της. Ήταν ολοφάνερη η προσπάθεια να αλλάξει θέμα, και επίσης σημάδι ότι η Γκαλίνα ήταν νευρική. Η σιωπή είχε κρατήσει τόση ώρα επειδή καμία τους δεν ήθελε να αναφέρει τον αλ’Θόρ, και δεν φαινόταν να υπάρχει άλλο θέμα. Γιατί, άραγε, η Γκαλίνα δεν ήθελε να μιλήσει για την Αλβιάριν; Οι δύο τους αποκλείεται να ήταν φίλες· ελάχιστες ήταν οι Κόκκινες που είχαν κάποια φίλη έξω από το Άτζα τους. Η Νεσούνε σημείωσε την ερώτηση με το νου της.
«Αν μάντευε, τότε μπορεί να βγάλει μια περιουσία στα πανηγύρια». Η Κόιρεν δεν ήταν χαζή. Το παράκανε στη μεγαλοστομία, όμως δεν ήταν ποτέ χαζή. «Όσο γελοίο και να φαίνεται, πρέπει να υποθέσουμε ότι νιώθει όταν μια γυναίκα κρατά το σαϊντάρ».
«Αυτό ίσως αποβεί καταστροφικό», μουρμούρισε η Γκαλίνα. «Όχι. Αποκλείεται. Πρέπει να το μάντεψε. Όποιος άνδρας μπορεί να διαβιβάζει θα υπέθετε ότι θα αγκαλιάζαμε το σαϊντάρ».
Το μουτρωμένο ύφος της άλλης ενοχλούσε τη Νεσούνε. Ολόκληρη η αποστολή την ενοχλούσε. Θα ερχόταν μετά χαράς, αν της το είχαν ζητήσει, όμως η Τζέσε Μπίχαλ δεν την είχε ρωτήσει· σχεδόν την είχε ανεβάσει η ίδια στο άλογο δια της βίας. Όπως κι αν ήταν τα πράγματα στα άλλα Άτζα, από την επικεφαλής του συμβουλίου των Καφέ δεν περίμενες να φερθεί έτσι. Το χειρότερο, όμως, ήταν ότι οι συντρόφισσες της Νεσούνε ήταν τόσο προσηλωμένες στον νεαρό αλ’Θόρ, ώστε έμοιαζαν να είναι τυφλές για οτιδήποτε άλλο.
«Έχετε καμιά άποψη», στοχάστηκε φωναχτά, «για την αδελφή που παρευρισκόταν στη συνομιλία μας;»
Ίσως να μην επρόκειτο για αδελφή —τρεις Αελίτισσες έκαναν την εμφάνισή τους όποτε πήγαινε στη Βασιλική Βιβλιοθήκη, και δυο απ’ αυτές μπορούσαν να διαβιβάζουν— όμως ήθελε να δει τις αντιδράσεις τους. Δεν απογοητεύτηκε· ή, μάλλον, απογοητεύτηκε. Η Κόιρεν απλώς ανακάθισε, όμως η Γκαλίνα στύλωσε το βλέμμα πάνω της. Η Νεσούνε μετά βίας κρατήθηκε για να μην αναστενάξει. Ήταν πράγματι τυφλές. Είχαν βρεθεί λίγα μόνο βήματα από μια γυναίκα που μπορούσε να διαβιβάζει, και δεν την είχαν αισθανθεί επειδή δεν μπορούσαν να τη δουν.
«Δεν ξέρω πώς είχε κρυφτεί», συνέχισε η Νεσούνε, «αλλά θα είναι ενδιαφέρον να το ανακαλύψουμε». Πρέπει να ήταν έργο του αλ’Θόρ· κάποια ύφανση του σαϊντάρ θα την είχαν δει. Δεν ρώτησαν αν ήταν σίγουρη· ήξεραν ότι το έλεγε όταν έκανε μια μαντεψιά.
«Επιβεβαίωση πως η Μουαραίν είναι ζωντανή». Η Γκαλίνα έγειρε πίσω μ’ ένα σκοτεινό χαμόγελο. «Προτείνω να βάλουμε τη Μπελντάινε να τη βρει. Μετά τη συλλαμβάνουμε και την κλείνουμε στο υπόγειο. Έτσι θα την πάρουμε μακριά από τον αλ’Θόρ και θα μπορέσουμε να την πάμε στην Ταρ Βάλον μαζί του. Αμφιβάλλω αν θα το προσέξει, αν τον θαμπώσουμε με αρκετό χρυσάφι».
Η Κόιρεν κούνησε το κεφάλι με έμφαση. «Δεν έχουμε καλύτερη επιβεβαίωση απ’ όση είχαμε ήδη σχετικά με τη Μουαραίν. Ίσως να πρόκειται γι’ αυτή τη μυστηριώδη Πράσινη. Όσο για το να βρούμε ποια είναι, συμφωνώ, αλλά τα υπόλοιπα πρέπει να τα συλλογιστούμε προσεκτικά. Δεν θα ρισκάρω όσα σχεδιάσαμε με τόση προσοχή. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο αλ’Θόρ σχετίζεται μ’ αυτή την αδελφή —όποια κι αν είναι— κι ότι το να ικετεύει για χρόνο ίσως ήταν απλώς τμήμα της στρατηγικής του. Ευτυχώς, έχουμε χρόνο». Η Γκαλίνα ένευσε, αν κι απρόθυμα· θα προτιμούσε να παντρευτεί και να κατασταλάξει σε ένα αγρόκτημα παρά να θέσει σε κίνδυνο τα σχέδιά τους.
Η Νεσούνε άφησε έναν αναστεναγμό. Εκτός από τη μεγαλοστομία, το μόνο πραγματικό ελάττωμα της Κόιρεν ήταν που δήλωνε το προφανές. Είχε κοφτερό μυαλό, όταν το έβαζε να δουλέψει. Πράγματι, είχαν χρόνο. Το πόδι της άγγιξε πάλι ένα από τα κουτιά δειγμάτων. Όπως κι αν εκτυλίσσονταν τα γεγονότα, η διατριβή που σκόπευε να γράψει για τον αλ’Θόρ θα ήταν το αποκορύφωμα της ζωής της.
28
Γράμματα
Ο Λουζ Θέριν ήταν εκεί· ο Ραντ ήταν βέβαιος γι’ αυτό, όμως στο κεφάλι του δεν αντηχούσε ούτε ένας ψίθυρος που να μην ήταν δικός του. Όλη τη μέρα πάλευε να γυρίσει τις σκέψεις του σε άλλα πράγματα, όσο ανώφελα κι αν ήταν. Η Μπερελαίν κόντευε να βγει από τα ρούχα της ύστερα από τόσες φορές που είχε ξεφυτρώσει μπροστά της ο Ραντ για να τη ρωτήσει για κάτι το οποίο μπορούσε να αντιμετωπίσει μια χαρά μόνη της χωρίς αυτόν· δεν ήταν σίγουρος, όμως υποψιαζόταν πως η Μπερελαίν είχε αρχίσει να τον αποφεύγει. Ακόμα κι ο Ρούαρκ έπαιρνε όψη κυνηγημένου αγριμιού μετά τη δέκατη φορά που τον είχε στριμώξει ο Ραντ για το θέμα των Σάιντο· οι Σάιντο δεν είχαν κουνήσει ρούπι κι οι μόνες επιλογές που έβλεπε μπροστά του ο Ρούαρκ ήταν πως ή θα τους άφηνε στο Μαχαίρι του Σφαγέα ή θα πήγαινε να τους ξετρυπώσει. Ο Χέριντ Φελ είχε βγει να περιπλανηθεί, κάτι που έκανε συχνά, όπως έσπευσε να επισημάνει η Ίντριεν, και δεν βρισκόταν πουθενά· όταν ο Φελ χανόταν στις σκέψεις του, μερικές φορές χανόταν και στην πόλη. Ο Ραντ της έβαλε τις φωνές. Ο Φελ δεν ήταν δικό της λάθος, δεν ήταν δική της ευθύνη, όμως ο Ραντ την άφησε να τρέμει κάτωχρη. Τα νεύρα του απλώθηκαν σαν σύννεφα θύελλας που εκτεινόταν στον ορίζοντα. Έβαλε τις φωνές στον Μάιλαν και τον Μαρίνγκιλ, ώσπου άρχισαν να τρέμουν ορθοί μπροστά του και τους άφησε με τα πρόσωπα χλωμά, έκανε την Κολαβήρ να βάλει τα κλάματα χωρίς να μπορεί να αρθρώσει λέξη, και σαν να μην έφτανε αυτό, έκανε την Αναγιέλα να το βάλει στα πόδια με τα φουστάνια σηκωμένα ως τα γόνατα. Και μάλιστα, όταν ήρθαν η Άμυς κι η Σορίλεα να ρωτήσουν τι είχε πει στις Άες Σεντάι, έβαλε τις φωνές και σ’ αυτές· από την έκφραση της Σορίλεα, καθώς έφευγαν νευρικά, υποψιάστηκε πως ίσως ήταν η πρώτη φορά που κάποιος της ύψωνε τη φωνή του. Όλα επειδή ήξερε -ήξερε— ότι ο Λουζ Θέριν ήταν στ’ αλήθεια εκεί, κάτι παραπάνω από φωνή, ένας άνθρωπος που κρυβόταν μέσα στο κεφάλι του.