«Μόνο που η γαβάθα βρίσκεται κάπου στο Έμπου Νταρ, σε έναν φριχτό λαβύρινθο από σοκάκια δίχως ταμπέλες ή κάτι άλλο το οποίο να μαρτυρεί πού είναι. Η Αίθουσα έστειλε επιστολή στη Μέριλιλ, αλλά αυτή δεν πρόκειται να το βρει ποτέ».
«Δεν αδειάζει, αφού από την άλλη πασχίζει να πείσει τη Βασίλισσα Τάυλιν ότι ο αληθινός Λευκός Πύργος είναι εδώ».
«Τους είπαμε ότι χρειαζόταν άνδρας για τη διαβίβαση», αναστέναξε η Νυνάβε. «Φυσικά, αυτό έγινε πριν από τον Λογκαίν, αν και δεν νομίζω ότι εκείνες θα τον εμπιστεύονταν».
«Στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται άνδρας», είπε η Εγκουέν. «Απλώς θέλαμε να τις κάνουμε να πιστέψουν ότι χρειάζονται τον Ραντ. Δεν ξέρω πόσες γυναίκες χρειάζεται, ίσως έναν ολόκληρο κύκλο των δεκατριών».
«Εγκουέν, η Ηλαίην λέει ότι είναι πολύ ισχυρό. Μπορεί να διορθώσει τον καιρό. Εγώ θα χαιρόμουν και μόνο που θα ξαναρχόταν στα σωστά της η αίσθηση του καιρού που έχω».
«Η γαβάθα μπορεί όντως να διορθώσει τον καιρό, Εγκουέν». Η Ηλαίην αντάλλαξε μια χαρούμενη ματιά με τη Νυνάβε. «Αρκεί να μας στείλεις στο Έμπου Νταρ».
Η Εγκουέν ένιωσε το πάτωμα να κλυδωνίζεται από κάτω της κι έγειρε πίσω στην καρέκλα της. «Θα κάνω ό,τι μπορώ. Ίσως να μην υπάρχουν αντιρρήσεις, τώρα που είστε Άες Σεντάι». Είχε όμως την αίσθηση πως θα υπήρχαν. Της είχε φανεί τόσο τολμηρή κίνηση το ότι τις είχε κάνει Άες Σεντάι, αλλά είχε αρχίσει να πιστεύει πως δεν θα ήταν τόσο απλό.
«Ό,τι μπορείς;» είπε η Ηλαίην χωρίς να πιστεύει στ’ αυτιά της. «Είσαι η Έδρα της Άμερλιν, Εγκουέν. Δίνεις μια διαταγή κι οι Άες Σεντάι τρέχουν να υπακούσουν». Της άστραψε ένα γοργό χαμόγελο. «Δοκίμασε με μένα να σου δείξω πώς τρέχω».
Η Εγκουέν έκανε μια γκριμάτσα κι ανασάλεψε στα μαξιλαράκια. «Είμαι η Άμερλιν, αλλά... Ηλαίην, η Σέριαμ δεν θα δυσκολευτεί καθόλου να επαναφέρει στη μνήμη της μια μαθητευόμενη ονόματι Εγκουέν, που κοίταζε τα πάντα με γουρλωμένα μάτια και που την είχε στείλει να τσαπίσει τους διαδρόμους του Νέου Κήπου επειδή έτρωγε μήλα μετά την ώρα του σιωπητηρίου. Θέλει να με οδηγεί κρατώντας με από το χεράκι ή ίσως σπρώχνοντάς με από το σβέρκο. Η Ρομάντα κι η Λελαίν ήθελαν αμφότερες να γίνουν Άμερλιν, και βλέπουν κι αυτές την ίδια μαθητευόμενη. Θέλουν κι αυτές να μου δείξουν ποια πορεία θα ακολουθήσω, όσο κι η Σέριαμ».
Η Νυνάβε έσμιξε τα φρύδια ανήσυχα, αλλά την Ηλαίην την έπιασε μεγάλη αγανάκτηση. «Δεν πρέπει να τους επιτρέψεις να σε... εκφοβίσουν. Είσαι η Άμερλιν. Η Άμερλιν λέει στην Αίθουσα τι να κάνει, όχι το αντίθετο. Πρέπει να ορθώσεις το ανάστημά σου και να τις κάνεις να δουν την Έδρα της Άμερλιν».
Το γέλιο της Εγκουέν είχε μια γεύση πικρίας. Μόλις χθες το βράδυ ήταν τόσο αποφασισμένη να μην επιτρέψει να την εκφοβίσουν; «Θα χρειαστεί κάποιος χρόνος, Ηλαίην. Βλέπεις, κατάλαβα τελικά γιατί διάλεξαν εμένα. Ένας λόγος είναι ο Ραντ, νομίζω. Ίσως πιστεύουν ότι θα είναι πιο προσηνής αν δει εμένα να φορώ το επιτραχήλιο. Ένας άλλος είναι ακριβώς επειδή θυμούνται εκείνη τη μαθητευόμενη. Μια γυναίκα —όχι· μια κοπελίτσα!— που έχει συνηθίσει να κάνει ό,τι της λένε και δεν θα δυσκολευτούν να την έχουν του χεριού τους». Χάιδεψε το επιτραχήλιο γύρω από το λαιμό της. «Όποιοι κι αν είναι οι λόγοι τους, επέλεξαν εμένα ως Άμερλιν, κι αφού το έκαναν, σκοπεύω να είμαι η Άμερλιν, αλλά θα πρέπει να προσέχω, τουλάχιστον στην αρχή. Ίσως η Σιουάν να έκανε την Αίθουσα να τινάζεται νευρικά κάθε φορά που εκείνη κατσούφιαζε» —αναρωτήθηκε αν αυτό ήταν ποτέ αλήθεια— «αλλά αν το δοκιμάσω αυτό εγώ, ίσως να γίνω η πρώτη Άμερλιν που καθαιρέθηκε την πρώτη μέρα μετά την εκλογή της».
Η Ηλαίην φαινόταν αποσβολωμένη, όμως η Νυνάβε ένευσε αργά. Ίσως το ότι ήταν η Σοφία κι είχε να κάνει με τον Κύκλο των Γυναικών παλιά στην πατρίδα της της είχε δώσει μια καλύτερη εικόνα τού πώς δούλευαν μαζί η Έδρα της Άμερλιν κι η Αίθουσα του Πύργου απ’ όσο η εκπαίδευση της Ηλαίην για να γίνει Βασίλισσα.
«Ηλαίην, όταν διαδοθεί το νέο κι οι κυβερνήτες μάθουν για μένα, θα μπορέσω να κάνω την Αίθουσα να συνειδητοποιήσει ότι διάλεξαν Άμερλιν, όχι μαριονέτα, αλλά μέχρι να γίνει αυτό, θα μπορούσαν στ’ αλήθεια να μου πάρουν το επιτραχήλιο με την ταχύτητα που μου το έδωσαν. Θέλω να πω ότι αν δεν είμαι στ’ αλήθεια Άμερλιν, δεν θα είναι δύσκολο να με παραμερίσουν. Ίσως να υπάρξουν μερικά μουρμουρητά διαμαρτυρίας, αλλά θα μπορέσουν να τα αντιμετωπίσουν με ευκολία. Αν άκουγε ποτέ κανείς έξω από το Σαλιντάρ ότι κάποια ονόματι Εγκουέν αλ’Βέρ είχε γίνει Αμερλιν, θα ήταν άλλη μια από τις αλλόκοτες φήμες που κυκλοφορούν για τις Άες Σεντάι».
«Τι θα κάνεις;» τη ρώτησε η Ηλαίην χαμηλόφωνα. «Δεν θα το δεχθείς ταπεινά». Αυτό έκανε την Εγκουέν να χαμογελάσει μ’ όλο της το είναι. Δεν ήταν ερώτηση αλλά ρητή δήλωση ενός γεγονότος.