Η Νυνάβε άνοιξε το στόμα· μετά από μια στιγμή το ξανάκλεισε· τα μάγουλά της χλόμιασαν λιγάκι και ξεροκατάπιε. Είχε καταλάβει τι εννοούσε η Εγκουέν. «Ναι. Ναι, νομίζω ότι έτσι είναι το σωστό, Μητέρα».
Η Σέριαμ κοίταξε την πόρτα να κλείνει με τα φρύδια ελαφρά σμιγμένα, έκφραση που δεν άλλαξε όταν στράφηκε προς την Εγκουέν. «Αντάλλαξαν σκληρά λόγια, Μητέρα;»
«Μόνο ό,τι θα περίμενε κανείς όταν συναντιούνται παλιοί φίλοι ύστερα από πολύ καιρό. Η Νυνάβε θυμάται τον Ματ ως παιδαρέλι, μα αυτός δεν είναι πια δέκα χρονών κι αρπάζεται». Οι Άες Σεντάι, δεσμευμένες από τον Όρκο κατά των ψεμάτων, είχαν αναγάγει τη μισή αλήθεια, το τέταρτο της αλήθειας και τους υπαινιγμούς σε τέχνη. Χρήσιμη τέχνη, κατά την άποψη της Εγκουέν. Ειδικά με τις Άες Σεντάι. Οι Τρεις Όρκοι δεν βοηθούσαν κανέναν, πολύ λιγότερο τις Άες Σεντάι.
«Μερικές φορές δύσκολα θυμάται κανείς ότι οι άνθρωποι αλλάζουν». Η Σέριαμ πήρε μια καρέκλα χωρίς να της έχει προσφερθεί κι έσιαξε με προσοχή τη γαλάζια μεταξωτή φούστα της. «Υποθέτω πως αυτός που διοικεί τους Δρακορκισμένους έστειλε τον νεαρό Ματ με μήνυμα του Ραντ αλ’Θόρ; Ελπίζω να μην είπες κάτι που θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως υπόσχεση, Μητέρα. Ένας στρατός Δρακορκισμένων σε απόσταση δέκα μιλίων δημιουργεί μια ιδιαίτερη κατάσταση. Δεν είναι προς όφελός μας αν ο διοικητής τους πιστέψει ότι παίρνουμε πίσω τις υποσχέσεις μας».
Η Εγκουέν κοίταξε εξεταστικά για μια στιγμή την άλλη γυναίκα. Τίποτα δεν τάραζε τη Σέριαμ. Απ’ ό,τι άφηνε να φανεί, τουλάχιστον. Η Σέριαμ ήξερε αρκετά για τον Ματ· το ίδιο κι αρκετές άλλες αδελφές στο Σαλιντάρ. Άραγε, θα μπορούσε αυτό να χρησιμοποιηθεί για να πιεστεί ο Ματ προς τη σωστή κατεύθυνση, ή μήπως θα τον έκανε να το βάλει στα πόδια; Άσε τον Ματ για αργότερα, σκέφτηκε αποφασισμένα. Τώρα είναι η Σέριαμ. «Θα πεις να φέρουν λίγο τσάι, Σέριαμ; Νιώθω μια δίψα».
Το πρόσωπο της Σέριαμ άλλαξε ελάχιστα, φάνηκε μονάχα ένα σφίξιμο γύρω από κείνα τα γερτά μάτια, τόσο ανάλαφρο που σχεδόν δεν τάραζε καθόλου τη φαινομενική γαλήνη της. Η Εγκουέν σχεδόν μπορούσε να δει την ερώτηση που ήταν έτοιμη να ξεστομίσει, όμως. Τι είχε πει στον Ματ για το οποίο δεν ήθελε να συζητήσει; Τι υποσχέσεις είχε κάνει από τις οποίες η Σέριαμ θα έπρεπε να τη σώσει δίχως να χάσει έδαφος από τη Ρομάντα και τη Λελαίν;
Η Σέριαμ είπε απλώς δυο λόγια σε κάποια απ’ έξω κι όταν ξαναγύρισε στη θέση της, η Εγκουέν δεν της άφησε την ευκαιρία να ανοίξει το στόμα της. Αντιθέτως, τη χτύπησε κατακούτελα. Τρόπος του λέγειν. «Σέριαμ, φαίνεται ότι ο Ματ είναι ο διοικητής, και κατά έναν τρόπο το μήνυμα είναι ο στρατός. Απ’ ό,τι δείχνει, ο Ραντ θα ήθελε να πάμε όλες μαζί του στο Κάεμλυν. Κάτι αναφέρθηκε για όρκους υποταγής».
Η Σέριαμ σήκωσε το κεφάλι, με τα μάτια διάπλατα. Αλλά η έκφραση μόνο εν μέρει οφειλόταν στην οργή. Υπήρχε σίγουρα μια νότα από... αν δεν επρόκειτο για Άες Σεντάι, η Εγκουέν θα έλεγε ότι ήταν φόβος. Αν ήταν πράγματι φόβος, ήταν κατανοητός. Αν η Εγκουέν είχε όντως υποσχεθεί κάτι τέτοιο —στο κάτω-κάτω, ήταν από το ίδιο χωριό· μια από χρησιμότητες της ως Άμερλιν ήταν ότι είχε μεγαλώσει μαζί με τον Ραντ— τότε θα ήταν σαν να προσπαθούσαν να βγουν από άπατο πηγάδι. Ό,τι και να ’κανε η Σέριαμ, το νέο θα διαδιδόταν· κάποιες της Αίθουσας ίσως έριχναν το φταίξιμο στην ίδια τη Σέριαμ ή ίσως το χρησιμοποιούσαν σαν πρόσχημα. Η Ρομάντα κι η Λελαίν δεν ήταν οι μόνες Καθήμενες που είχαν συστήσει στην Εγκουέν να μην ακολουθεί τις προτροπές της Σέριαμ χωρίς να συμβουλεύεται την Αίθουσα. Στην πραγματικότητα, η μόνη που υποστήριζε ανεπιφύλακτα τη Σέριαμ έμοιαζε να είναι η Ντελάνα, αλλά συμβούλευε την Εγκουέν να ακούει επίσης τη Ρομάντα και τη Λελαίν, λες κι ήταν δυνατόν να ακολουθήσει τρεις κατευθύνσεις με μιας. Ακόμα κι αν κατάφερνε να κουμαντάρει την Αίθουσα, όταν θα έφταναν στον Ραντ τα νέα για την υπόσχεση και την απόσυρσή της, θα ήταν δέκα φορές δυσκολότερο να τον χειριστεί κανείς. Εκατό φορές δυσκολότερο.
Η Εγκουέν περίμενε να ανοίξει η Σέριαμ το στόμα και μετά ξαναμίλησε πρώτη. «Φυσικά, του είπα ότι ήταν εξωφρενικό».
«Φυσικά». Η φωνή της Σέριαμ δεν ήταν σταθερή όσο πριν. Ωραία.
«Αλλά έχεις δίκιο. Η κατάσταση είναι λεπτή. Τι κρίμα. Μου είχες δώσει καλές συμβουλές για να αντιμετωπίσω τη Ρομάντα και τη Λελαίν, αλλά νομίζω ότι δεν αρκεί πια να εντείνω τις προετοιμασίες για την αναχώρηση».
Η Ρομάντα την είχε στριμώξει και με βλοσυρό ύφος της είχε κάνει κήρυγμα για τη βιασύνη που οδηγούσε στον όλεθρο· ο στρατός του Γκάρεθ Μπράυν έπρεπε να γίνει μεγαλύτερος, αρκετά μεγάλος ώστε η είδηση του μεγέθους του να τρομάξει την Ελάιντα. Και, παρεμπιπτόντως, η Ρομάντα της είχε υπογραμμίσει άλλη μια φορά ότι έπρεπε να ανακληθούν οι πρεσβείες προς τους κυβερνήτες· μόνο οι Άες Σεντάι έπρεπε να μάθουν για τα προβλήματα του Πύργο, όσο ήταν δυνατόν αυτό. Η Λελαίν δεν νοιαζόταν ούτε για το στρατό του Μπράυν, ούτε για τους κυβερνήτες —αμφότερα της φαίνονταν ότι δεν είχαν σημασία— αν και συνιστούσε προσοχή κι αναμονή. Η σωστή προσέγγιση σε Άες Σεντάι που βρίσκονταν ακόμα στον Πύργο σίγουρα θα απέδιδε καρπούς· η Ελάιντα θα μπορούσε να καθαιρεθεί από Έδρα της Άμερλιν και να ανέβει στη θέση της η Εγκουέν με τρόπο που ελάχιστες αδελφές θα ήταν ποτέ σίγουρες για το τι είχε συμβεί. Με τον καιρό, το γεγονός ότι ο Λευκός Πύργος είχε γκρεμιστεί ποτέ θα ήταν άλλο ένα παραμύθι. Ίσως αυτό να έφερνε αποτελέσματα αν διέθεταν χρόνο. Αν η αναμονή δεν πρόσφερε και στην Ελάιντα την ευκαιρία να προσεγγίσει αδελφές στο Σαλιντάρ.