Η άλλη διαφορά με τη Λελαίν ήταν ότι έλεγε τα πάντα με ένα χαμόγελο που θα ταίριαζε αν απευθυνόταν σε μια χαϊδεμένη μαθητευόμενη ή σε μια Αποδεχθείσα για την οποία καμάρωνε. Η επανανακάλυψη του Ταξιδέματος έκανε πολλές Άες Σεντάι να χαμογελάνε, αν και μόνο μια χούφτα απ’ αυτές ήταν αρκετά δυνατές για να κάνουν πύλη που ήταν μεγαλύτερη απ’ όσο χωρούσε για να περάσει το μπράτσο τους, κι οι περισσότερες δεν το κατάφερναν ούτε καν αυτό. Η Ρομάντα ήθελε να χρησιμοποιήσει πύλες για να πάρει από τον Πύργο τη Ράβδο των Όρκων κι ορισμένα άλλα αντικείμενα —δεν είπε στην Εγκουέν ποια ακριβώς— ώστε να μπορούν να κάνουν στο Σαλιντάρ πραγματικές Άες Σεντάι, στερώντας ταυτοχρόνως από την Ελάιντα αυτή τη δυνατότητα· το δίχως άλλο η Εγκουέν ήθελε να είναι αληθινά Άες Σεντάι. Η Λελαίν συμφωνούσε με το τελευταίο, αλλά όχι με το να χρησιμοποιήσουν πύλες στον Πύργο· υπήρχε αρκετή πιθανότητα να εντοπιστούν, κι αν οι Άες Σεντάι στον Πύργο μάθαιναν να Ταξιδεύουν, θα έχαναν ένα σημαντικό πλεονέκτημά τους. Αυτά τα επιχειρήματα είχαν φανεί πολύ πειστικά στην Αίθουσα, κάτι που δεν ευχαρίστησε καθόλου τη Ρομάντα.
Κι η Σέριαμ επίσης είχε χαμογελάσει, επειδή είχε βρεθεί να συμφωνεί με τη Λελαίν σε κάτι, αλλά τώρα το χαμόγελο είχε κοπεί. «Μητέρα, νομίζω πως δεν καταλαβαίνω», είπε, υπέρ το δέον ανεκτικά. «Οι προετοιμασίες αρκούν για να δείξουν στην Αίθουσα ότι δεν δέχεσαι πιέσεις. Το να κάνεις την κίνηση σου πριν να είναι έτοιμα όλα, ίσως αποβεί καταστροφικό».
Η Εγκουέν κατάφερε να πάρει μια αθώα έκφραση. «Καταλαβαίνω, Σέριαμ. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τις συμβουλές σου». Ανυπομονούσε να έρθει η μέρα που θα έδινε τέλος σ’ όλα αυτά. Η Σέριαμ θα γινόταν πολύ καλή Τηρήτρια —θα μπορούσε ίσως να είχε γίνει και μια καλή Άμερλιν— αλλά η Εγκουέν θα απολάμβανε τη μέρα που θα μάθαινε σ’ αυτή τη γυναίκα πως ήταν Τηρήτρια, όχι Άμερλιν. Στη Σέριαμ και στην Αίθουσα. «Μόνο που τώρα ο Ματ έχει το στρατό των Δρακορκισμένων στο κατώφλι μας. Τι θα κάνει ο Άρχοντας Μπράυν; Ή κάποιοι από τους στρατιώτες του, αυτοβούλως; Όλοι λένε ότι ήθελε να στείλει άνδρες να κυνηγήσουν αυτούς τους Δρακορκισμένους που υποτίθεται πως πυρπολούσαν χωριά. Ξέρω ότι του έχουμε πει να κρατά κοντά τα λουριά τους, αλλά...»
«Ο Άρχοντας Γκάρεθ θα κάνει ό,τι τον διατάξουμε... ό,τι τον διατάξεις, και τίποτα παραπάνω».
«Ίσως». Ο Μπράυν δεν χαιρόταν γι’ αυτό όσο πίστευε η Σέριαμ, που συγκρατούσε τους άνδρες του. Η Σιουάν περνούσε αρκετό χρόνο με τον Γκάρεθ Μπράυν, παρά τις γκρίνιες της γι’ αυτόν τον άνθρωπο, κι εκείνος της έλεγε διάφορα πράγματα. Η Εγκουέν, όμως, δεν μπορούσε να χάσει την υπακοή της Σιουάν. «Ελπίζω να ισχύει αυτό και για όλους τους στρατιώτες του, ως τον τελευταίο. Δεν μπορούμε να μετακινηθούμε δυτικά στην Αμαδισία, αλλά σκέφτηκα μήπως μπορούμε να κατέβουμε το ποτάμι, στο Έμπου Νταρ. Ίσως μέσω πύλης. Οι Άες Σεντάι θα πρέπει να είναι ευπρόσδεκτες εκεί. Ο Άρχοντας Μπράυν θα μπορούσε να στρατοπεδεύσει έξω από την πόλη. Η μετακίνηση θα τόνιζε ότι δεν πρόκειται να δεχθούμε την... προσφορά του Ραντ, αν μπορούμε να την αποκαλέσουμε έτσι. Κι αν είναι να συνεχίσουμε τις προετοιμασίες, είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρουμε καλύτερα σε μια μεγάλη πόλη, με δρόμους και πλοία να μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι».
Η Σέριαμ ξανάχασε την αυτοκυριαρχία της, σε σημείο που να μιλήσει λιγάκι ξέπνοα. «Το Έμπου Νταρ δεν είναι τόσο φιλικό, Μητέρα. Επίσης, άλλο πράγμα μερικές αδελφές κι άλλο μερικές εκατοντάδες αδελφές, μ’ ένα στρατό από πίσω. Μητέρα, η ιδέα και μόνο θα έκανε την Τάυλιν να πιστέψει πως πάμε να καταλάβουμε την πόλη. Θα το πίστευε τόσο η Τάυλιν όσο κι αρκετοί Αλταρανοί αριστοκράτες που θα λάτρευαν ένα τέτοιο πρόσχημα για να την ανατρέψουν και να ανέβουν οι ίδιοι στο Θρόνο των Ανέμων. Ένα τέτοιο μπέρδεμα θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για μας με όλους τους κυβερνήτες. Όχι, Μητέρα, θα ήταν αδιανόητο».