«Ποια ήρθε μαζί σου;» ρώτησε. «Ίσως την ξέρω». Δεν ήξερε καλά καμία Άες Σεντάι εκτός από τη Μουαραίν, η οποία ήταν νεκρή, αλλά είχε γνωρίσει μερικές. Αν ήταν κάποια απ’ αυτές, ίσως τα πράγματα δυσκόλευαν λιγάκι. Τότε παλιά ήταν πράγματι ένα χωριατόπουλο όπως τον έβλεπε η Μιν, και σχεδόν τρόμαζε όταν τον κοίταζε κάποια Άες Σεντάι.
«Δεν είναι μόνο μία, Ραντ. Για την ακρίβεια, είναι εννιά». Ξαφνιάστηκε, κι εκείνη συνέχισε γοργά. «Είναι για να σε τιμήσουν, Ραντ· τριπλάσιες απ’ όσες θα έστελναν σε ένα βασιλιά ή μια βασίλισσα. Η Μεράνα —είναι η επικεφαλής· είναι του Γκρίζου Άτζα— θα έρθει εδώ μόνη της το απόγευμα, και δεν θα σε πλησιάζουν περισσότερες από μία παρά μόνο όταν νιώσεις άνετα. Βρήκαν δωμάτια στο Στέμμα των Ρόδων, στη Νέα Πόλη· ουσιαστικά το κατέλαβαν, με τους Προμάχους και τις υπηρέτριες. Η Μεράνα με έστειλε πρώτη επειδή σε ξέρω, για να προλειάνω το έδαφος. Δεν θέλουν το κακό σου, Ραντ. Είμαι σίγουρη γι’ αυτό».
«Πρόκειται για θέαση, Μιν, ή για τη γνώμη σου;» Φάνταζε παράξενο να κάνει μια σοβαρή συζήτηση με μια γυναίκα κουρνιασμένη στο γόνατο του, μα επρόκειτο για τη Μιν. Αυτό ήταν όλη η διαφορά. Απλώς έπρεπε να το θυμίζει συνεχώς στον εαυτό του.
«Για τη γνώμη μου», παραδέχτηκε εκείνη απρόθυμα. «Ραντ, κοίταζα τις θεάσεις όλων τους κάθε μέρα, σ’ όλο το μακρύ δρόμο από το Σαλιντάρ. Αν είχαν κατά νου το κακό σου, όλο και κάτι θα είχα δει. Δεν πιστεύω ότι σ’ όλο αυτό το διάστημα δεν θα φαινόταν κάτι». Σάλεψε και του έριξε μια ανήσυχη ματιά που γρήγορα έγινε αποφασισμένη σιγουριά. «Και να σου πω κάτι ακόμα μιας κι άρχισα. Είδα μια αύρα γύρω σου στην αίθουσα του θρόνου. Υπάρχουν Άες Σεντάι που θα σου κάνουν κακό. Ή, μάλλον, γυναίκες που μπορούν να διαβιβάζουν. Όλα ήταν μπερδεμένα· δεν είμαι σίγουρη αν ήταν Άες Σεντάι. Αλλά ίσως να μη συμβεί μόνο μία φορά. Νομίζω ότι γι’ αυτό ήταν τόσο ανακατεμένο». Εκείνος την κοίταξε σιωπηλά, κι αυτή χαμογέλασε. «Αυτό μ’ αρέσει σε σένα, Ραντ. Δέχεσαι τι μπορώ να κάνω και τι δεν μπορώ. Δεν με ρωτάς αν είμαι σίγουρη, ή πότε θα συμβεί. Ποτέ δεν ρωτάς κάτι παραπάνω από αυτό που ξέρω».
«Θα ρωτήσω κάτι ακόμα, Μιν. Μπορείς να είσαι σίγουρη ότι αυτές οι Άες Σεντάι στη θέαση σου δεν είναι οι Άες Σεντάι με τις οποίες ήρθες;»
«Όχι», του αποκρίθηκε απλά. Αυτό ήταν κάτι που του άρεσε· η Μιν ποτέ δεν κατέφευγε σε υπεκφυγές.
Πρέπει να προσέχω, ψιθύρισε με ένταση ο Λουζ Θέριν. Ακόμα κι αυτές οι μισοεκπαιδευμένες κοπελίτσες μπορεί να είναι επικίνδυνες τώρα που είναι εννιά μαζί. Πρέπει—
Πρέπει, σκέφτηκε σταθερά ο Ραντ. Ο Λουζ Θέριν ένιωσε μια στιγμή σύγχυσης, και μετά το έσκασε στο σκοτεινό καταφύγιο του. Τώρα το έκανε συνεχώς, όποτε του απευθυνόταν ο Ραντ. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι ο Λουζ Θέριν φαινόταν να βλέπει και να ακούει ολοένα και περισσότερα, και σκόπευε να δράσει βάσει αυτών. Δεν είχε ξανασυμβεί περιστατικό σαν τότε που είχε επιχειρήσει να αδράξει το σαϊντάρ, όμως ο Ραντ τώρα πρόσεχε. Ο άνθρωπος ήθελε το μυαλό και το σώμα του Ραντ για δικά του, νόμιζε πως ήταν δικά του, κι αν κατάφερνε να αποκτήσει τον έλεγχο έστω και μια φορά, ο Ραντ δεν ήξερε αν θα τον κρατούσε μόνιμα. Ο Λουζ Θέριν Τέλαμον θα βάδιζε και θα μιλούσε, ενώ ο Ραντ αλ’Θόρ θα ήταν μόνο μια φωνή στο κεφάλι του.
«Ραντ», έκανε η Μιν με αγωνία, «μη με κοιτάζεις έτσι. Είμαι στο δικό σου στρατόπεδο, αν χρειαστεί να χωριστούμε σε στρατόπεδα. Κι ίσως χρειαστεί, ως ένα σημείο. Αυτές νομίζουν ότι θα τους μεταφέρω όσα λες. Δεν θα το κάνω, Ραντ. Απλώς θέλουν να ξέρουν πώς να φερθούν μαζί σου, τι να περιμένουν, αλλά δεν θα τους πω ούτε λέξη που να μην θέλεις να τους πω, κι αν μου ζητήσεις να πω ψέματα, θα το κάτω. Δεν ξέρουν για τις θεάσεις μου. Αυτές είναι δικές σου, Ραντ. Ξέρεις ότι θα διαβάσω όποιον μου ζητήσεις, ακόμα και τη Μεράνα και τις άλλες».