Ο Ραντ πάλεψε κι έδιωξε την άγρια έκφραση του προσώπου του, πρόσεξε να μιλήσει με μαλακή φωνή. «Ησύχασε, Μιν. Ξέρω ότι είσαι στο πλευρό μου». Ήταν η απλή αλήθεια. Αν υποψιαζόταν τη Μιν, θα ήταν σαν να υποψιαζόταν τον εαυτό του. Προς το παρόν, είχε ξεμπερδέψει με τον Λουζ Θέριν· ήταν ώρα να ξεμπερδέψει με τη Μεράνα και την αντιπροσωπεία της. «Πες τους ότι μπορούν να έρχονται τρεις-τρεις κάθε φορά». Αυτό τον είχε συμβουλέψει ο Λουζ Θέριν στην Καιρχίν· όχι περισσότερες από τρεις μαζί. Ο άνθρωπος εκείνος φαινόταν να πιστεύει ότι μπορούσε να αντιμετωπίσει τρεις Άες Σεντάι. Φαινόταν να περιφρονεί εκείνες που αυτοαποκαλούνταν Άες Σεντάι τώρα. Αλλά ο περιορισμός που ίσχυε στην Καιρχίν εδώ είχε αλλάξει. Η Μεράνα ήθελε τον Ραντ ήρεμο και καθησυχασμένο πριν καν τον πλησιάσει έστω και μία Άες Σεντάι. Ας γευόταν λοιπόν μια πρόσκληση για τρεις κατ’ αρχάς κι ας συλλογιζόταν τι μπορεί να σήμαινε αυτό. «Εκτός αυτού, καμία δεν μπει στην Έσω Πόλη δίχως την άδειά μου. Επίσης απαγορεύεται να διαβιβάσουν κοντά μου. Πες τους το, Μιν. Θα το καταλάβω την ίδια στιγμή που θα πιάσουν την Πηγή, και δεν θα χαρώ καθόλου. Πες τους το».
«Ούτε κι αυτές θα χαρούν, βοσκέ», του είπε εκείνη ξερά. «Αλλά θα τους το πω».
Ένας πάταγος έκανε τον Ραντ να γυρίσει το κεφάλι απότομα.
Η Σούλιν στεκόταν λίγο πιο μέσα από την πόρτα, φορώντας το ερυθρόλευκο φόρεμά της. Της είχε ανέβει το αίμα στο κεφάλι κι η ουλή στο μάγουλο ξεχώριζε, δείχνοντας πιο άσπρη απ’ όσο συνήθως. Τα λευκά μαλλιά της είχαν μεγαλώσει από τότε που είχε φορέσει στολή υπηρέτριας, αλλά δεν έπαυαν να είναι κοντύτερα από τα μαλλιά των άλλων υπηρετριών. Η Κυρά Χάρφορ τα είχε χτενίσει έτσι ώστε να σχηματίζουν ένα σκουφάκι από μπούκλες. Η Σούλιν το μισούσε αυτό. Στα πόδια της ήταν ένας ασημένιος δίσκος με δουλεμένο χρυσάφι στις άκρες, ενώ παραδίπλα κείτονταν χρυσά ποτήρια με ασημένια στολίσματα. Η καράφα του κρασιού κλυδωνίστηκε μια τελευταία φορά μπροστά στο βλέμμα του Ραντ κι ως εκ θαύματος στάθηκε όρθια, αν και το μισό παντς από κρασί είχε χυθεί στο δίσκο και στο πάτωμα.
Η Μιν είχε σχεδόν βγει από την αγκαλιά του πασχίζοντας να σταθεί στα πόδια της όταν ο Ραντ την έπιασε από τη μέση και την ξανατράβηξε κάτω. Ήταν πια καιρός να καταστήσει σαφές ότι είχε τελειώσει με την Αβιέντα, κι η Μιν δεν θα είχε αντίρρηση να βοηθήσει. Και μάλιστα, μετά από αντίσταση μιας στιγμής, έγειρε πάνω του κι ακούμπησε το κεφάλι της στο στήθος του.
«Σούλιν», της είπε, «η καλή υπηρέτρια δεν πετάει δίσκους πέρα-δώθε. Μάζεψέ τον και κάνε τη δουλειά σου σωστά». Εκείνη τον κοιτούσε συννεφιασμένα και μόνο που δεν έτρεμε από το θυμό της.
Ο Ραντ, ψάχνοντας τρόπο για να ξεπληρώσει η Σούλιν το τοχ που του όφειλε ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος θα ανταπέδιδε ένα μέρος από την υποχρέωση που της είχε, είχε βρει μια σχεδόν μεγαλοφυή λύση. Η Σούλιν τώρα φρόντιζε τα δωμάτιά του κι έκανε δουλειές μόνο γι’ αυτόν. Η ίδια το μισούσε, φυσικά, ειδικά το ότι αυτός την έβλεπε να το κάνει κάθε μέρα, τουλάχιστον όμως δεν έσπαζε την πλάτη της για να σφουγγαρίζει πατώματα στο παλάτι όλη μέρα ή να κουβαλά αναρίθμητους κουβάδες νερό για τη μπουγάδα. Υποψιαζόταν ότι Σούλιν θα προτιμούσε να έβλεπαν τη ντροπή της όλοι οι Αελίτες που ήταν στην από εδώ μεριά του Δρακότειχους παρά ο Ραντ, όμως η λύση του είχε μειώσει αισθητά το μόχθο της, είχε μαλακώσει κάπως τη συνείδησή της, κι αν το ότι ήταν αναγκασμένη να δουλέψει γι’ αυτόν την έκανε να αποφασίσει νωρίτερα πως είχε ξεπληρώσει το τοχ της, τότε κι αυτό θα ήταν καλό. Η θέση της Σούλιν ήταν με το καντιν’σόρ να κρατά τις λόγχες της, όχι με στολή υπηρέτριας να διπλώνει τα στρωσίδια του κρεβατιού.
Η Σούλιν σήκωσε το δίσκο, διέσχισε το δωμάτιο και τον απίθωσε απότομα σε ένα τραπεζάκι με ενσφηνωμένο φίλντισι. Όταν έκανε να γυρίσει για να φύγει, ο Ραντ της είπε, «Σούλιν, αυτή είναι η Μιν. Είναι φίλη μου. Δεν ξέρει τους τρόπους των Αελιτών, και θα με ενοχλούσε αν της συνέβαινε κάτι δυσάρεστο». Μόλις του είχε περάσει από το νου ότι οι Κόρες ίσως να είχαν δική τους ερμηνεία για το ότι είχε διώξει την Αβιέντα και μόλις εκείνη είχε χαθεί, είχε αγκαλιάσει μια άλλη γυναίκα. Δική τους ερμηνεία, και δικό τους τρόπο να το αντιμετωπίσουν. «Για την ακρίβεια, αν πάθει κάτι κακό, θα θεωρήσω ότι συνέβη σε μένα».
«Γιατί να θελήσει άλλος εκτός από την Αβιέντα να βλάψει αυτή τη γυναίκα;» είπε βλοσυρά η Σούλιν. «Αφιέρωνε πολύ χρόνο για να σε ονειρεύεται, κι όχι αρκετό για να σε διδάσκει αυτά που θα ’πρεπε να ξέρεις». Κούνησε το κεφάλι της και μούγκρισε, «Άρχοντα Δράκοντα». Μάλλον θα ήθελε να το πει μουρμουριστά, σκέφτηκε ο Ραντ. Έκανε τη γονυκλισία της και παραλίγο θα έπεφτε δυο φορές πριν ξανασηκωθεί, και βρόντηξε πίσω της την πόρτα όταν βγήκε.