«Πρέπει να βρούμε μια Άες Σεντάι», μουρμούρισε ο Μπασίρε. «Αν είναι αληθινές εκείνες οι φήμες... Που το Φως να μου κάψει τα μάτια, μακάρι να μη την είχαμε αφήσει εκείνη να φύγει».
Πολύς κόσμος είχε φύγει από το Κάεμλυν τις πρώτες μέρες που ο Ραντ κι οι Αελίτες είχαν πορθήσει την πόλη· το παλάτι είχε αδειάσει σχεδόν μέσα σε μια νύχτα. Υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι τους οποίους ο Ραντ ήθελε να είχε βρει, άνθρωποι που τον είχαν βοηθήσει, όμως είχαν εξαφανιστεί όλοι. Κάποιοι ξεγλιστρούσαν και χάνονταν ακόμα και τώρα. Ανάμεσα σε κείνους που είχαν διαφύγει τις πρώτες εκείνες μέρες ήταν μια νεαρή Άες Σεντάι, τόσο νεαρή ώστε το πρόσωπό της δεν είχε πάρει ακόμα τη χαρακτηριστική αγέραστη όψη. Οι άνθρωποι του Μπασίρε είχαν στείλει μήνυμα όταν την είχαν βρει σε ένα πανδοχείο, όμως όταν εκείνη είχε μάθει ποιος ήταν ο Ραντ, το είχε σκάσει ουρλιάζοντας. Κυριολεκτικά ουρλιάζοντας. Ο Ραντ δεν είχε μάθει ούτε το όνομα, ούτε το Άτζα της. Οι φήμες έλεγαν ότι υπήρχε άλλη μια Άες Σεντάι κάπου στην πόλη, όμως στο Κάεμλυν κυκλοφορούσαν εκατό φήμες τώρα, χίλιες φήμες, η καθεμιά πιο απίθανη από την άλλη. Ήταν βέβαιο ότι καμία απ’ αυτές δεν θα τους οδηγούσε να βρουν μια Άες Σεντάι. Τα περίπολα των Αελιτών είχαν εντοπίσει αρκετές που περνούσαν έξω από το Κάεμλυν, οι οποίες ολοφάνερα πήγαιναν κάπου βιαστικά και καμία τους δεν είχε πρόθεση να μπει σε μια πόλη που την είχε καταλάβει ο Αναγεννημένος Δράκοντας.
«Θα μπορούσα να εμπιστευτώ οποιαδήποτε Άες Σεντάι;» ρώτησε ο Ραντ. «Ένας πονοκέφαλος ήταν. Το κεφάλι μου δεν είναι από σίδερο, πονάει όταν το χτυπήσουν».
Ο Μπασίρε ξεφύσηξε, τόσο δυνατά που τα χοντρά μουστάκια του σάλεψαν. «Είσαι ξεροκέφαλος, αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να εμπιστευτείς τις Άες Σεντάι. Δίχως αυτές, δεν θα πείσεις τα έθνη να σταθούν στο πλευρό σου, εκτός αν τα κατακτήσεις. Οι άνθρωποι τέτοια πράγματα περιμένουν να δουν. Όσες Προφητείες κι αν εκπληρώσεις και το μάθουν, πολλοί θα περιμένουν να σε αποδεχθούν οι Άες Σεντάι».
«Ο πόλεμος δεν αποφεύγεται, και το ξέρεις καλά», είπε ο Ραντ. «Οι Λευκομανδίτες δεν θα με υποδεχθούν με ανοιχτές αγκάλες στην Αμαδισία ακόμα κι αν συμφωνήσει ο Άιλρον, κι ο Σαμαήλ αποκλείεται να εγκαταλείψει αμαχητί το Ίλιαν». Ο Σαμαήλ κι ο Ράχβιν κι η Μογκέντιεν και... Έδιωξε με δύναμη τη σκέψη από τη συνείδησή του. Δεν ήταν εύκολο. Αυτές οι σκέψεις έρχονταν απροειδοποίητα, και ποτέ δεν ήταν εύκολο να τις διώξεις.
Ένας γδούπος τον έκανε να κοιτάξει πάνω από τον ώμο του. Η Αρυμίλα είχε σωριαστεί στο πλακόστρωτο κι η Κάριντ είχε σκύψει και κατέβαζε τα φουστάνια της που είχαν αποκαλύψει τους αστραγάλους της και της μάλαζε τους καρπούς. Ο Έλεγκαρ ταλαντευόταν σαν να ήταν κι αυτός έτοιμος να μιμηθεί την Αρυμίλα από στιγμή σε στιγμή, ενώ ούτε ο Νάσιν ούτε η Ελένια έμοιαζαν να είναι σε καλύτερη κατάσταση. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους έδειχναν ότι τους ερχόταν εμετός. Αυτά συνέβαιναν όταν μνημονευόταν οι Αποδιωγμένοι, ειδικά από τότε που ο Ραντ τους είχε πει ότι ο Άρχοντας Γκάεμπριλ στην πραγματικότητα ήταν ο Ράχβιν. Δεν ήταν σίγουρος αν τον είχαν πιστέψει, όμως τώρα το ενδεχόμενο και μόνο αρκούσε για να κάνει τα πόδια τους να λυγίσουν. Ένιωθαν σοκ που ήταν ακόμα ζωντανοί. Αν ο Ραντ πίστευε ότι είχαν υπηρετήσει εν γνώσει τους τον Αποδιωγμένο... Όχι, σκέφτηκε. Αν το γνώριζαν, αν ήταν όλοι Σκοτεινόφιλοι, και πάλι θα τους χρησιμοποιούσες. Μερικές φορές ένιωθε τόση αηδία με τον εαυτό του που πραγματικά του ερχόταν να πεθάνει.
Τουλάχιστον, έλεγε την αλήθεια. Οι Άες Σεντάι πάσχιζαν να το κρατήσουν κρυφό, το ότι οι Αποδιωγμένοι ήταν ελεύθεροι· φοβούνταν ότι, αν το μάθαινε ο κόσμος, θα γινόταν πιο έντονο το χάος κι ο πανικός. Ο Ραντ προσπαθούσε να διαδώσει την αλήθεια. Μπορεί οι άνθρωποι να πανικοβάλλονταν, όμως θα είχαν χρόνο να το ξεπεράσουν. Με τον τρόπο των Άες Σεντάι, μπορεί να μην υπήρχε αρκετός καιρός μετά τη γνώση και τον πανικό. Κι εκτός αυτού, οι άνθρωποι είχαν δικαίωμα να ξέρουν τι αντιμετώπιζαν.
«Το Ίλιαν δεν θα αντέξει πολύ», είπε ο Μπασίρε. Ο Ραντ γύρισε αμέσως το κεφάλι προς το μέρος του, όμως ο Μπασίρε ήταν βετεράνος στις εκστρατείες κι ήξερε να κρατά το στόμα του κλειστό μπροστά σε άλλα αυτιά. Απλώς άλλαζε θέμα από τους Αποδιωγμένους. Αν κι ο Ραντ δεν είχε δει τίποτα να κάνει νευρικό τον Ντάβραμ Μπασίρε, ούτε Αποδιωγμένους ούτε τίποτα άλλο. «Το Ίλιαν θα σπάσει σαν καρύδι που το χτυπάς με σφυρί».