«Λέω μόνο, που να καώ», έλεγε ο Ούνο στον Ράγκαν, καθώς αφίππευαν, «ότι την είδα. Λίγο πριν βρούμε τον γιδόφιλο τον Ημιάνθρωπο. Η ίδια γυναίκα που ήταν και στο καμένο το πέραμα. Τη μια στιγμή ήταν εκεί, και την άλλη δεν ήταν, που να καεί. Πες ό,τι θες, καμένε, αλλά πρόσεχε πώς το λες, αλλιώς θα σε γδάρω με τα ίδια μου τα χέρια και θα κάψω το καμένο το τομάρι σου, προβατόσπλαχνε».
Ο Ραντ κοντοστάθηκε, με το ένα πόδι στο χώμα και το άλλο σον αναβολέα. Η ίδια γυναίκα; Μα δεν υπήρχε γυναίκα στο χωριό με το πέραμα, μονάχα μερικές κουρτίνες που τις φυσούσε ο αέρας. Και να υπήρχε, δεν θα έφτανε στο χωριό πριν από μας. Στο χωριό...
Προσπάθησε να αποφύγει τη σκέψη. Πιο πολύ κι από τον Ξέθωρο που ήταν καρφωμένος στην πόρτα, ήθελε να ξεχάσει εκείνο το δωμάτιο, και τις μύγες, και τους ανθρώπους που μια υπήρχαν και μια δεν υπήρχαν. Ο Ημιάνθρωπος ήταν πραγματικός —όλοι τον είχαν δει— αλλά το δωμάτιο... Ίσως τελικά τρελάθηκα. Ευχήθηκε να ήταν εκεί η Μουαραίν για να της μιλήσει. Ζητάς μια Άες Σεντάι. Είσαι στ’ αλήθεια βλάκας. Καλά κατάφερες να ξεφύγεις, μην ξαναμπλέξεις τώρα. Μα ξέφυγα; Τι συνέβη εκεί;
«Τα φορτωμένα άλογα και οι προμήθειες στη μέση», διέταξε ο Ίνγκταρ, καθώς οι λογχοφόροι έστηναν το στρατόπεδο. «Περιποιηθείτε τα άλογα και μετά ξανασελώστε τα, σε περίπτωση που χρειαστεί να μετακινηθούμε γρήγορα. Ο καδένας θα κοιμηθεί πλάι στο άλογό του, και απόψε δεν θα ανάψουμε φωτιές. Οι σκοπιές αλλάζουν κάθε δύο ώρες. Ούνο, θέλω να βγουν ανιχνευτές, να πάνε όσο πιο μακριά μπορούν και να επιστρέψουν πριν σκοτεινιάσει. Θέλω να ξέρω τι υπάρχει εκεί».
Το νιώθει, σκέφτηκε ο Ραντ. Δεν είναι πια απλώς μερικοί Σκοτεινόφιλοι και λίγοι Τρόλοκ, ίσως και κάνας Ξέθωρος. Απλώς μερικοί Σκοτεινόφιλοι και λίγοι Τρόλοκ, ίσως και κάνας Ξέθωρος! Ακόμα και πριν από μερικές μέρες, δεν θα ήταν καθόλου «απλώς». Ακόμα και στις Μεθόριες, ακόμα και με τη Μάστιγα να απέχει λιγότερο από μια μέρα δρόμο με το άλογο, οι Σκοτεινόφιλοι και οι Τρόλοκ και οι Μυρντράαλ αρκούσαν για να προκαλούν εφιάλτες. Πριν δει Μυρντράαλ καρφωμένο σε μια πόρτα. Τι στο Φως μπορεί να έκανε τέτοιο πράγμα; Τι έξω από το Φως; Πριν μπει σε δωμάτιο και δει να σταματούν το δείπνο και τα γέλια μιας οικογένειας. Πρέπει να το φαντάστηκα. Πρέπει. Ούτε κι ο ίδιος δεν πειθόταν από αυτή τη δικαιολογία. Δεν είχε φανταστεί τον άνεμο στην κορυφή του πύργου, ή την Άμερλιν, που είχε πει ότι—
«Ραντ;» Αναπήδησε, καθώς ο Ίνγκταρ του μιλούσε από πίσω. «Θα μείνεις όλη νύχτα με το πόδι στον αναβολέα;»
Ο Ραντ κατέβασε και το άλλο πόδι. «Ίνγκταρ, τι έγινε στο χωριό;»
«Τους πήραν οι Τρόλοκ. Όπως και τους ανθρώπους πριν, στο πέραμα. Να τι έγινε. Ο Ξέθωρος...» Ο Ίνγκταρ σήκωσε τους ώμους και κοίταζε αυτό που κρατούσε, ένα πλατύ και ρηχό, ορθογώνιο δέμα, τυλιγμένο με σκληρό πανί· το κοίταξε σαν να έβλεπε κρυμμένα μυστικά, τα οποία θα προτιμούσε να μην τα γνώριζε. «Οι Τρόλοκ τους πήραν για τροφή. Έτσι κάνουν μερικές φορές στα χωριά και στα αγροκτήματα κοντά στη Μάστιγα, αν σε κάποια επιδρομή περάσουν από τα συνοριακά φυλάκια μέσα στη νύχτα. Άλλοτε γλιτώνουμε τους αιχμαλώτους, άλλοτε όχι. Μερικές φορές τους γλιτώνουμε, κι ευχόμαστε σχεδόν να μην το είχαμε κάνει. Οι Τρόλοκ δεν τους σκοτώνουν πάντα, πριν αρχίσουν να τους πετσοκόβουν. Και οι Ημιάνθρωποι θέλουν να... διασκεδάσουν. Αυτό είναι χειρότερο απ’ όσα κάνουν οι Τρόλοκ», η φωνή του ήταν σταθερή, σαν να μιλούσε για κάτι καθημερινό, κι ίσως για τους Σιναρανούς στρατιώτες να ήταν έτσι.
Ο Ραντ ανάσανε βαθιά για να ηρεμήσει το στομάχι του. «Ο Ξέθωρος εκεί πέρα δεν διασκέδασε καθόλου, Ίνγκταρ. Τι μπορεί να πιάσει έναν Μυρντράαλ και να τον καρφώσει στην πόρτα ζωντανό;»
Ο Ίνγκταρ δίστασε, κουνώντας το κεφάλι, και μετά έδωσε το δέμα στον Ραντ. «Να. Η Μουαραίν Σεντάι μου είπε να σου το δώσω την πρώτη φορά που θα στρατοπεδεύαμε νότια του Ερίνιν. Δεν ξέρω τι έχει μέσα, αλλά είπε ότι θα το χρειαστείς. Είπε να σου πω να το προσέχεις· ίσως η ζωή σου εξαρτηθεί απ’ αυτό».
Ο Ραντ το πήρε απρόθυμα· ένιωσε τσιμπήματα στο δέρμα, όταν άγγιξε το σκληρό πανί. Μέσα υπήρχε κάτι απαλό. Ίσως ύφασμα. Το κράτησε επιφυλακτικά. Ούτε κι αυτός θέλει να σκέφτεται τον Μυρντράαλ. Τι έγινε σε κείνο το δωμάτιο; Ξαφνικά συνειδητοποίησε πως γι’ αυτόν ο Ξέθωρος, ακόμα και κείνο το δωμάτιο, ήταν προτιμότερο από το να σκεφτεί τι του είχε στείλει η Μουαραίν.
«Μου είπαν ότι δίνοντάς σου το πρέπει να σου πω ότι, αν πάθω κάτι, οι λογχοφόροι θα ακολουθήσουν εσένα».