«Άρχοντά μου, νομίζω...» Ο Χούριν άφησε τα λόγια του να σβήσουν και για μια στιγμή έδειξε συστολή. «Άρχοντά μου, ίσως, αν βρούμε τους Σκοτεινόφιλους, να αναγκάσουμε κάποιον να μας πει πώς να γυρίσουμε».
«Θα ρωτούσα και Σκοτεινόφιλο, και τον ίδιο τον Σκοτεινό ακόμα, αν πίστευα πως θα έλεγε την αλήθεια», είπε ο Ραντ. «Αλλά είμαστε μόνοι μας. Μόνο εμείς οι τρεις». Μόνο εγώ. Εγώ πρέπει να το κάνω.
«Μπορούμε να ακολουθήσουμε η διαδρομή τους, Άρχοντά μου. Αν τους πιάσουμε...»
Ο Ραντ κοίταξε τον μυριστή. «Ακόμα μπορείς και τη μυρίζεις;»
«Μπορώ, Άρχοντά μου». Ο Χούριν έσμιξε τα φρύδια. «Είναι αχνά, χλωμά, όπως είναι τα πάντα εδώ, πέρα, αλλά ακόμα μυρίζω τα ίχνη τους. Ακριβώς από κει». Έδειξε το χείλος του λακκώματος. «Δεν το καταλαβαίνω, Άρχοντά μου, αλλά — χθες το βράδυ θα ορκιζόμουν ότι τα ίχνη περνούσαν ακριβώς πλάι από το λάκκωμα στο — στο σημείο που ήμασταν. Ε, τώρα είναι στο ίδιο μέρος, αλλά εδώ, και πιο αχνά, όπως είπα. Όχι παλιά, όχι ξεθωριασμένα, αλλά... Δεν ξέρω, Άρχοντα Ραντ, αλλά είναι εκεί».
Ο Ραντ το συλλογίστηκε. Αν ο Φάιν και οι Σκοτεινόφιλοι ήταν εκεί —όπου κι αν ήταν αυτό— τότε ίσως να ήξεραν πώς να επιστρέψουν. Έπρεπε να ξέρουν, αφού είχαν έρθει εδώ. Και είχαν το Κέρας, και το εγχειρίδιο. Ο Ματ χρειαζόταν το εγχειρίδιο. Γι’ αυτό, αν μη τι άλλο, έπρεπε να τους βρει. Συνειδητοποίησε με ντροπή ότι αυτό που τον έκανε να αποφασίσει ήταν το ότι φοβόταν να ξαναδοκιμάσει. Φοβόταν να δοκιμάσει να διαβιβάσει τη Δύναμη. Περισσότερο από το να αντιμετωπίσει Τρόλοκ και Σκοτεινόφιλους με μόνο τον Χούριν και τον Λόιαλ στο πλευρό του, φοβόταν να διαβιβάσει.
«Τότε θα ακολουθήσουμε τους Σκοτεινόφιλους». Προσπάθησε να δείξει σιγουριά, όπως θα έκανε ο Λαν, ή ο Ίνγκταρ. «Πρέπει να ξαναβρούμε το Κέρας, Αν δεν σκαρφιστούμε τρόπο να τους το πάρουμε, τουλάχιστον θα ξέρουμε την τοποθεσία τους όταν ξαναβρούμε τον Ίνγκταρ». Μακάρι να μην ρωτήσουν πώς θα ξαναβρούμε τον Ίνγκταρ. «Χούριν, κοίτα να είμαστε βέβαιοι ότι αυτά τα ίχνη ψάχνουμε».
Ο μυριστής πήδηξε στη σέλα του, πρόθυμος να κάνει κάτι κι αυτός, ίσως και για να φύγει από το λάκκωμα, και ανηφόρισε με το άλογο τα πλατιά, πολύχρωμα σκαλιά. Οι οπλές του ζώου ήχησαν δυνατά στην πέτρα, αλλά δεν άφησαν κανένα σημάδι.
Ο Ραντ έβαλε τα πέδικλα του Κοκκινοτρίχη στα σακίδια —το λάβαρο ήταν ακόμα εκεί· δεν θα τον πείραζε καθόλου, αν είχε μείνει πίσω— και μετά μάζεψε το τόξο και τη φαρέτρα του και ανέβηκε στη σέλα. Το δέμα από το μανδύα του Θομ Μέριλιν σχημάτιζε ένα λοφάκι πίσω από την πλάτη του.
Ο Λόιαλ οδήγησε το άλογό του κοντά στον Ραντ· ο Ογκιρανός ήταν πεζός, αλλά το κεφάλι του έφτανε ως τον ώμο του Ραντ που ήταν στη σέλα. Ο Λόιαλ ακόμα φαινόταν μπερδεμένος.
«Νομίζεις όχι πρέπει να μείνουμε εδώ;» είπε ο Ραντ. «Να ξαναδοκιμάσουμε να χρησιμοποιήσουμε τη Λίθο; Αν οι Σκοτεινόφιλοι είναι εδώ, σ’ αυτό το μέρος, πρέπει να τους βρούμε. Δεν μπορούμε να αφήσουμε το Κέρας του Βαλίρ σε χέρια Σκοτεινόφιλων· άκουσες τι είπε η Άμερλιν. Και πρέπει να πάρουμε το εγχειρίδιο. Ο Ματ θα πεθάνει χωρίς αυτό».
Ο Λόιαλ ένευσε. «Ναι, Ραντ, πρέπει. Αλλά, Ραντ, οι Λίθοι...»
«Θα βρούμε άλλη. Είπες ότι ήταν σκορπισμένες πανιού, κι αν είναι όλες σαν κι αυτήν —όλο χαράγματα πανιού— δεν θα δυσκολευτούμε να βρούμε».
«Ραντ, εκείνο το απόσπασμα έλεγε ότι οι Λίθοι προέρχονταν από μια Εποχή αρχαιότερη από την Εποχή των Θρύλων, και ότι ακόμα και οι Άες Σεντάι τότε δεν τις καταλάβαιναν, αν και τις χρησιμοποιούσαν, οι δυνατότερες. Τις χρησιμοποιούσαν με τη Μία Δύναμη, Ραντ. Πώς σκέφτεσαι να χρησιμοποιήσεις αυτή τη Λίθο για να μας πας πίσω; Ή όποια άλλη Λίθο βρούμε;»
Ο Ραντ για μια στιγμή στάθηκε κοιτάζοντας τον Ογκιρανό, ενώ σκεφτόταν πιο γρήγορα από κάθε άλλη φορά στη ζωή του. «Αν είναι αρχαιότερες από την Εποχή των Θρύλων, τότε ίσως οι άνθρωποι που τις έφτιαξαν να μην χρησιμοποιούσαν τη Δύναμη. Πρέπει να υπάρχει άλλος τρόπος. Οι Σκοτεινόφιλοι έφτασαν εδώ, και βεβαίως δεν θα χρησιμοποίησαν τη Δύναμη. Όποιος κι αν είναι ο άλλος τρόπος, θα τον βρω. Θα μας πάω πίσω, Λόιαλ». Κοίταξε την ψηλή πέτρινη στήλη με τα αλλόκοτα σημάδια της και ένιωσε ένα ρίγος φόβου. Φως μου, μακάρι να μην ήμουν αναγκασμένος να χρησιμοποιήσω τη Δύναμη. «Θα μας πάω πίσω, Λόιαλ, το υπόσχομαι. Είτε έτσι, είτε αλλιώς».