«Κυνηγά τον Ραντ», είπε ο Ματ, «όχι το Κέρας».
Ο Πέριν ένευσε. Όπου και να πήγες, Ραντ, κάτσε εκεί. Είναι πιο ασφαλές απ’ όσο εδώ.
15
Ο Σφαγέας
Έτσι όπως έμοιαζαν να γλιστρούν προς τον Ραντ οι παράξενοι, ξεθωριασμένοι λόφοι στο βάθος, όταν τους κοίταζε κατ’ ευθείαν, του έφερναν ζάλη, εκτός αν τυλιγόταν στο κενό. Μερικές φορές η αδειανωσύνη τον κατάπινε αιφνιδιαστικά, αλλά την απέφευγε σαν να ήταν ο θάνατος. Ήταν προτιμότερο να νιώθει ζαλάδα παρά να μοιράζεται το κενό με κείνο το στενόχωρο φως. Προτιμότερο να βλέπει την ξεθωριασμένη χώρα. Πάντως προσπαθούσε να μην κοιτάζει κάτι που ήταν πολύ μακριά, παρά μόνο αν ήταν ακριβώς μπροστά τους.
Ο Χούριν είχε πεισμωμένο ύφος, καθώς συγκέντρωνε την προσοχή του και μύριζε τη διαδρομή, σαν να προσπαθούσε να μην δίνει σημασία στην περιοχή απ’ όπου περνούσε. Όταν ο μυριστής πρόσεχε τι βρισκόταν γύρω τους, τιναζόταν και σκούπιζε τα χέρια στο πανωφόρι του, και μετά σήκωνε τη μύτη σαν λαγωνικό, με τα μάπα να γυαλίζουν, αγνοώντας οτιδήποτε άλλο. Ο Λόιαλ καθόταν καμπουριασμένα στη σέλα του και έσμιγε τα φρύδια κοιτάζοντας τριγύρω, με τα αυτιά να σαλεύουν νευρικά, μουρμουρίζοντας μόνος του.
Πάλι διέσχιζαν μια περιοχή μαυρισμένη και καμένη, που το χώμα τριζοβολούσε κάτω από τις οπλές των αλόγων, σαν να είχε καρβουνιάσει. Οι καμένες λουρίδες, οι οποίες μερικές φορές είχαν πλάτος ένα μίλι, και μερικές μόνο κανά-δυο εκατοντάδες απλωσιές, είχαν κατεύθυνση προς τα ανατολικά και τα δυτικά, ευθείες, σαν τροχιές από βέλη. Ο Ραντ είδε δύο φορές την άκρη ενός καμένου σημείου, μια φορά όπως περνούσαν από πάνω του, μια άλλη από δίπλα· στένευαν και κατέληγαν σε μυτερή κορυφή. Τουλάχιστον έτσι ήταν οι άκρες που είχε δει, αλλά υποψιαζόταν πως όλα ήταν έτσι.
Κάποτε είχε δει τον Χουάτλυ Έλντιν να στολίζει κάρο για την Ημέρα του Ήλιου, στο Πεδίο του Έμοντ· ο Χουάτ ζωγράφιζε τις σκηνές με λαμπερά χρώματα, που τις πλαισίωναν περίπλοκα διακοσμητικά. Για τα πλαίσια, ο Χουάτ άγγιζε το ξύλο με τη μύτη του πινέλου και έκανε μια λεπτή γραμμή, η οποία πλάταινε καθώς πίεζε πιο δυνατά, και μετά ξαναλέπταινε όταν το άφηνε. Έτσι φαινόταν η γη τριγύρω, σαν να την είχε δουλέψει κάποιος με ένα γιγαντιαίο πινέλο από φωτιά.
Τίποτα δεν φύτρωνε στα καμένα μέρη, αν και μερικά έδιναν την αίσθηση ότι είχαν γίνει πριν πολύ καιρό. Ούτε ίχνος καπνίλας δεν έμενε στον αέρα, ούτε η μυρωδιά της, όπως κατάλαβε όταν έγειρε και έσπασε ένα μαύρο κλαρί για να το μυρίσει. Ήταν αρχαία, μα τίποτα δεν είχε έρθει για να διεκδικήσει τη γη. Το μαύρο διαδεχόταν το πράσινο, και το πράσινο το μαύρο, με γραμμές σχεδόν χαραγμένες με μαχαίρι.
Με το δικό της τρόπο, η υπόλοιπη περιοχή ήταν νεκρή, όπως αυτή που είχε καεί, αν και το χώμα ήταν γεμάτο γρασίδι και τα δέντρα γεμάτα φύλλα. Όλα έμοιαζαν ξεθωριασμένα, σαν ρούχα που πλύθηκαν πολλές φορές και έμειναν πολύ στον ήλιο. Δεν υπήρχαν ούτε πουλιά, ούτε ζώα, απ’ ό,τι έβλεπε ο Ραντ. Ούτε γεράκια να πετούν στον ουρανό, ούτε αλεπούδες να κυνηγούν με υλακές, ούτε πουλιά να κελαηδούν. Τίποτα δεν σερνόταν στα χόρτα, τίποτα δεν κούρνιαζε στα κλαριά. Πουθενά μέλισσες, πουθενά πεταλούδες. Αρκετές φορές περνούσαν από ποταμάκια, που το νερό τους ήταν ρηχό, αν και συχνά είχε σκάψει ρέμα βαθύ με απότομες όχθες, στο οποίο τα άλογα κατηφόριζαν και σκαρφάλωναν με κόπο. Το νερό ήταν ολοκάθαρο, με εξαίρεση τη λάσπη που σήκωναν οι οπλές των αλόγων, αλλά εκεί που τάραζαν τα νερά περνώντας, δεν ξεσηκώνονταν ούτε φοξίνοι, ούτε βατράχια, και η επιφάνεια δεν είχε νεροαράχνες να χορεύουν, ούτε χρύσωπους να αιωρούνται.
Το νερό ήταν πόσιμο, ευτυχώς, μιας και το νερό στα παγούρια τους δεν θα κρατούσε για πάντα. Ο Ραντ το δοκίμασε πρώτος και έκανε τον Λόιαλ και τον Χούριν να περιμένουν για να δουν αν πάθαινε κάτι, πριν τους αφήσει να πιουν. Αυτός τους είχε μπλέξει· δική του ήταν η ευθύνη. Το νερό ήταν δροσερό και υγρό, αυτό ήταν το μόνο καλό του. Είχε άνοστη γεύση, σαν να το είχαν βράσει. Ο Λόιαλ ξίνισε τα μούτρα του· ούτε και στα άλογα άρεσε, που κούνησαν τα κεφάλια και ήπιαν απρόδυμα.
Ένα μόνο δείγμα ζωής υπήρξε· ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε στον Ραντ. Δυο φορές είδε μια ρίγα από καπνό να σέρνεται στον ουρανό, σαν γραμμή φτιαγμένη από σύννεφο. Του είχε φανεί πως οι γραμμές ήταν τόσο ίσιες, που σίγουρα δεν ήταν φυσικές, αλλά δεν μπορούσε να φανταστεί τι ήταν. Δεν τις ανέφερε στους άλλους. Ίσως να μην τις είχαν δει, αφού ο Χούριν είχε το νου του στα ίχνη και ο Λόιαλ ήταν βυθισμένος σας σκέψεις του. Πάντως δεν είχαν πει τίποτα για τις γραμμές.