Τη σήκωσε βιαστικά, χωρίς να κοιτάξει τον Χούριν ή τον Λόιαλ. «Ο άνδρας που δεν θα πέθαινε για να σώσει μια γυναίκα, δεν είναι άνδρας». Αμέσως ντροπιάστηκε, κοκκινίζοντας. Ήταν ένα ρητό των Σιναρανών, και λέγοντάς το είχε καταλάβει ότι φαινόταν πομπώδης, αλλά ο τρόπος της τον είχε επηρεάσει και δεν μπορούσε να σταματήσει. «Εννοώ... Δηλαδή, ήταν...» Βλάκα, δεν μπορείς να πεις σε μια γυναίκα ότι ήταν ασήμαντο που της έσωσες τη ζωή. «Ήταν τιμή μου». Αυτό είχε μια αόριστη, Σιναρανή αίσθηση επισημότητας. Ευχήθηκε να ήταν κατάλληλο· το μυαλό του είχε αδειάσει, δεν ήξερε τι άλλο να πει, σαν να ήταν ακόμα στο κενό.
Ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι το βλέμμα της ήταν πάνω του. Η έκφρασή της δεν είχε αλλάζει, αλλά τα σκούρα μάτια της τον έκαναν να νιώθει γυμνός. Στο μυαλό του ήρθε απρόσκλητη η σκέψη της Σελήνης χωρίς ρούχα. Κοκκίνισε ξανά. «Ααα! Α, από πού είσαι, Σελήνη; Από τότε που ήρθαμε δεν έχουμε δει άλλον άνθρωπο. Η πόλη σου είναι εδώ κοντά;» Εκείνη τον κοίταξε σκεπτικά, και ο Ραντ έκανε πίσω. Η ματιά της τον έκανε να αντιληφθεί πόσο κοντά της στεκόταν.
«Δεν είμαι από αυτόν τον κόσμο, Άρχοντά μου», είπε. «Εδώ δεν υπάρχουν άνθρωποι. Τίποτα δεν ζει εδώ εκτός από τα γκρολμ, και λίγα άλλα πλάσματα όμοιά τους. Εγώ είμαι από την Καιρχίν. Κι όσο για το πώς ήρθα εδώ, δεν ξέρω ακριβώς. Έκανα ιππασία, και σταμάτησα να κοιμηθώ λιγάκι και, όταν ξύπνησα, το άλογά μου κι εγώ ήμασταν εδώ. Μόνο να ελπίσω δύνομαι, Άρχοντά μου, ότι θα μπορέσεις να με σώσεις πάλι και να με πας στην πατρίδα μου».
«Σελήνη, δεν είμαι... θέλω να πω, σε παρακαλώ να με λες Ραντ». Ένιωθε πάλι τ’ αυτιά του να καίνε. Φως μου, δεν θα ήταν κακό να με περνά για άρχοντα. Που να καώ, δεν θα ήταν καθόλου κακό.
«Αφού το επιθυμείς... Ραντ». Το χαμόγελο της έφερε έναν κόμπο στο λαιμό του. «Θα με βοηθήσεις;»
«Φυσικά και θα σε βοηθήσω». Που να καώ, είναι πανέμορφη. Και με κοιτάζει σαν να είμαι ήρωας σε παραμύθι. Κούνησε το κεφάλι του για να αποδιώξει αυτές τις ανοησίες. «Αλλά πρώτα πρέπει να βρούμε τους ανθρώπους που ακολουθούμε. Θα προσπαθήσω να μην σε βάλω σε κίνδυνο, αλλά πρέπει να τους βρούμε. Θα είναι καλύτερο να έρθεις μαζί μας παρά να μείνεις εδώ μόνη σου».
Εκείνη έμεινε για λίγο σιωπηλή, με ανέκφραστο, ατάραχο πρόσωπό· ο Ραντ δεν είχε ιδέα τι σκέψεις περνούσαν από το μυαλό της, μόνο ότι έμοιαζε να τον εξετάζει ξανά. «Άνθρωπος του καθήκοντος», του είπε τελικά. Ένα χαμογελάκι φάνηκε στα χείλη της. «Μου αρέσει αυτό. Ναι. Ποιοι είναι αυτοί οι αχρείοι που ακολουθείτε;»
«Σκοτεινόφιλοι και Τρόλοκ, Αρχόντισσά μου», χώθηκε ο Χούριν. Της έκανε μια αδέξια υπόκλιση από τη σέλα του. «Σκότωσαν ανθρώπους στο οχυρό Φαλ Ντάρα και έκλεψαν το Κέρας του Βαλίρ, Αρχόντισσά μου, αλλά ο Άρχοντας Ραντ θα το φέρει πίσω».
Ο Ραντ κοίταξε τον μυριστή πικρόχολα· ο Χούριν του χαμογέλασε αβέβαια. Πάει η μυστικότητα. Εδώ πέρα δεν είχε μεγάλη σημασία, αλλά όταν ξαναγύριζαν στον κόσμο τους... «Σελήνη, δεν πρέπει να μιλήσεις για το Κέρας σε κανέναν. Αν μαθευτεί, θα έχουμε εκατό άλλους μέσα στα πόδια μας, που θα προσπαθούν να βρουν το Κέρας για να το κρατήσουν».
«Όχι», είπε η Σελήνη, «δεν θα πρέπει να πέσει σε λάθος χέρια. Το Κέρας του Βαλίρ. Δεν μπορώ να σου πω πόσες φορές ονειρεύτηκα ότι το άγγιζα, ότι το κρατούσα στα χέρια μου. Πρέπει να μου υποσχεθείς, όταν το βρεις, ότι θα με αφήσεις να το αγγίξω».
«Για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να το βρούμε. Καλύτερα να φεύγουμε». Ο Ραντ πρόσφερε το χέρι του για να τη βοηθήσει να ανέβει στο άλογο· ο Χούριν κατέβηκε για να της κρατήσει τον αναβολέα. «Ό,τι και να ’ταν αυτό που σκότωσα —γκρολμ;— ίσως να υπάρχουν κι άλλα εδώ τριγύρω». Το χέρι της ήταν σταθερό —τον έσφιξε με ασυνήθιστη δύναμη— και η επιδερμίδα της... Μεταξένια; Κάτι πιο μαλακό, πιο απαλό. Ο Ραντ ανατρίχιασε.
«Πάντα υπάρχουν», είπε η Σελήνη, Η ψηλή, άσπρη φοράδα χοροπήδησε και έδειξε στον Κοκκινοτρίχη τα δόντια, αλλά το άγγιγμα της Σελήνης στα γκέμια την καθησύχασε.
Ο Ραντ έβαλε το τόξο διαγώνια στην πλάτη και ανέβηκε στον Κοκκινοτρίχη. Φως μου, πώς μπορεί να υπάρχει τόσο απαλή επιδερμίδα; «Χούριν, προς τα πού πάνε τα αχνάρια; Χούριν; Χούριν!»
Ο μυριστής τινάχτηκε κι έπαψε να κοιτάζει τη Σελήνη. «Ναι, Άρχοντα Ραντ. Α.. η διαδρομή. Νότια, Άρχοντά μου. Ακόμα νότια».
«Τότε πάμε». Ο Ραντ κοίταξε ανήσυχα τον γκριζοπράσινο όγκο του γκρολμ που κειτόταν στο ρέμα. Ήταν καλύτερα πριν, που πίστευαν ότι ήταν οι μόνοι ζωντανοί σ’ αυτόν τον κόσμο. «Ακολούθησε τα ίχνη, Χούριν».