Προσπάθησε να έχει στο νου του την περιοχή που διέσχιζαν —αφού η Σελήνη έλεγε ότι υπήρχαν κι άλλα πλάσματα σαν αυτό το... γκρολμ... την πίστευε, και ο Χούριν ήταν προσηλωμένος στα αχνάρια που μύριζε και δεν έβλεπε τίποτα άλλο· ο δε Λόιαλ ήταν απορροφημένος από τη συζήτησή του με τη Σελήνη και δεν θα πρόσεχε τίποτα, παρά μόνο αν έπεφτε πάνω του— μα ήταν δύσκολο να παρακολουθεί. Όταν γύριζε απότομα το κεφάλι, τα μάτια του δάκρυζαν· ένας λόφος ή μια συστάδα δέντρων έμοιαζαν να απέχουν ένα μίλι, όταν τα έβλεπε από μια γωνία, και μόνο εκατό απλωσιές από την άλλη.
Τα βουνά πλησίαζαν, ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Το Μαχαίρι του Σφαγέα, που τώρα ορθωνόταν απειλητικό κόντρα στον ουρανό, μια τραχιά σειρά από χιονοσκέπαστες κορυφές. Η γη ολόγυρά τους είχε ήδη αρχίσει να ανασηκώνεται σχηματίζοντας λόφους, προμηνύοντας τον ερχομό των βουνών. Θα έφταναν στους πρόποδες των βουνών αρκετή ώρα πριν σκοτεινιάσει, ίσως σε λιγότερο από μια ώρα. Πάνω από εκατό λεύγες σε λιγότερο από τρεις μέρες. Είναι ακόμα χειρότερο. Περάσαμε σχεδόν μια μέρα νότια του Ερίνιν στον πραγματικό κόσμο. Πάνω από εκατό λεύγες σε λιγότερο από δύο μέρες, εδώ.
«Λέει ότι είχες δίκιο γι’ αυτό το μέρος, Ραντ».
Ο Ραντ τινάχτηκε και μετά κατάλαβε ότι τον είχε πλησιάσει ο Λόιαλ. Κοίταξε τη Σελήνη και είδε ότι προχωρούσε μαζί με τον Χούριν· ο μυριστής χαμογελούσε κι έσκυβε το κεφάλι και μόνο που δεν χτυπούσε το μέτωπό του με τις αρθρώσεις των δαχτύλων του μ’ όσα του έλεγε αυτή. Ο Ραντ λοξοκοίταξε τον Λόιαλ. «Ξαφνιάζομαι που την άφησες, έτσι που είχατε σμίξει τα κεφάλια. Τι εννοείς ότι είχα δίκιο;»
«Δεν είναι συναρπαστική γυναίκα; Ακόμα και μερικοί από τους Πρεσβύτερους δεν ξέρουν όσα ξέρει αυτή για την ιστορία —ειδικά για την Εποχή των Θρύλων— και για το — α, ναι. Λέει ότι είχες δίκιο για τις Οδούς, Ραντ. Κάποιες Άες Σεντάι μελέτησαν τέτοιους κόσμους κι εκείνες οι γνώσεις αποτέλεσαν τη βάση για την κατασκευή των Οδών. Λέει ότι υπάρχουν κόσμοι στους οποίους αλλάζει ο χρόνος και όχι η απόσταση. Μπορείς να περάσεις μια μέρα εκεί και, βγαίνοντας, να βρεις ότι πέρασε ένας χρόνος στον πραγματικό κόσμο, ή είκοσι, Ή μπορεί να γίνει το ανάποδο. Αυτοί οι κόσμοι —αυτός, όλοι οι άλλοι — είναι αντανακλάσεις του πραγματικού κόσμου, λέει. Αυτός μας φαίνεται τόσο ξεθωριασμένος επειδή είναι μια ασθενική αντανάκλαση, ένας κόσμος που δεν είχε πολλές πιθανότητες να υπάρξει ποτέ. Άλλοι, είναι σχεδόν εξίσου πιθανοί με τον δικό μας. Εκείνοι είναι στέρεοι σαν τον δικό μας κόσμο και έχουν ανθρώπους. Τους ίδιους ανθρώπους, Ραντ, λέει. Για φαντάσου! Μπορείς να πας εκεί και να συναντήσεις τον εαυτό σου. Το Σχήμα έχει άπειρες παραλλαγές, λέει, και όποια παραλλαγή μπορεί να υπάρξει, θα υπάρξει».
Ο Ραντ κούνησε το κεφάλι, και το μετάνιωσε, όταν το τοπίο τρεμόπαιξε και το στομάχι του ανακατώθηκε. Ανάσανε βαθιά. «Πού τα ξέρει όλα αυτά; Εσύ ξέρεις περισσότερα πράγματα από κάδε άλλον που έχω γνωρίσει, Λόιαλ, και το μόνο που ήξερες γι’ αυτόν τον κόσμο ήταν σχεδόν φήμες».
«Είναι Καιρχινή, Ραντ. Η Βασιλική Βιβλιοθήκη της Καιρχίν είναι από τις μεγαλύτερες στον κόσμο, ίσως η μεγαλύτερη εκτός της Ταρ Βάλον. Οι Αελίτες σκοπίμως την άφησαν, όταν έκαψαν την Καιρχίν. Δεν καταστρέφουν βιβλία. Το ήξερες ότι—»
«Δεν με νοιάζουν οι Αελίτες», είπε ο Ραντ ενοχλημένος. «Αν η Σελήνη ξέρει τόσα πολλά, τότε μακάρι να έχει διαβάσει πώς να φύγουμε από δω. Μακάρι η Σελήνη—»
«Μακάρι η Σελήνη τι;» είπε η γυναίκα, γελώντας καθώς τους πλησίαζε,
Ο Ραντ την κοίταζε σαν να είχαν περάσει μήνες που έλειπε· αυτό ένιωθε. «Μακάρι να ερχόταν η Σελήνη και να προχωρούσαμε παρία», είπε. Ο Λόιαλ χασκογέλασε, και ο Ραντ ένιωσε να κοκκινίζει.
Η Σελήνη χαμογέλασε, και κοίταξε τον Λόιαλ. «Μας συγχωρείς, αλάντιν».
Ο Ογκιρανός υποκλίθηκε από τη σέλα και έμεινε πίσω τους, ενώ οι τούφες των αυτιών του έπεφταν δείχνοντας απροθυμία.