Ο Ραντ προχωρούσε λίγη ώρα σιωπηλός, απολαμβάνοντας την παρέα της Σελήνης. Μερικές φορές την κοίταζε με την άκρη του ματιού. Ευχόταν να μπορούσε να ξεκαθαρίσει να συναισθήματά του γι’ αυτήν. Υπήρχε περίπτωση να ήταν η Σελήνη Άες Σεντάι, παρά την άρνησή της; Κάποια που είχε στείλει η Μουαραίν να τον σπρώξει στο δρόμο που ήθελαν να ακολουθήσει για τα σχέδια των Άες Σεντάι; Η Μουαραίν δεν μπορεί να ήξερε ότι ο Ραντ θα ερχόταν σ’ αυτόν τον παράξενο κόσμο, και καμία Άες Σεντάι δεν θα προσπαθούσε να αντιμετωπίσει εκείνο το θηρίο με ένα κλαδί, τη στιγμή που θα μπορούσε να το σκοτώσει ή να το διώξει με τη Δύναμη. Λοιπόν. Εφόσον τον είχε πάρει για άρχοντα και δεν υπήρχε κανείς στην Καιρχίν που να ξέρει την αλήθεια, μπορούσε να την αφήσει να το πιστεύει. Σίγουρα ήταν η ομορφότερη γυναίκα που είχε δει ποτέ του, έξυπνη και μορφωμένη, και τον Θεωρούσε γενναίο· τι παραπάνω να ζητήσει κάποιος από τη σύζυγο του; Κι αυτό είναι τρελό. Θα ζητούσα σε γάμο την Εγκουέν, αν μπορούσα να παντρευτώ, αλλά δεν μπορώ να ζητήσω από μια γυναίκα να παντρευτεί κάποιον που θα τρελαθεί και ίσως της κάνει κακό. Αλλά η Σελήνη ήταν τόσο όμορφη.
Ο Ραντ πρόσεξε ότι η Σελήνη περιεργαζόταν το σπαθί του. Ετοίμασε τα λόγια στο νου του. Όχι, δεν ήταν αρχιξιφομάχος, αλλά το σπαθί του το είχε δώσει ο πατέρας του. Ταμ. Μα το Φως, γιατί να μην είσαι ο πατέρας μου; Έπνιξε με βία αυτή τη σκέψη.
«Ήταν έξοχη βολή», είπε ο Σελήνη.
«Όχι, δεν είμαι—» άρχισε να λέει ο Ραντ, και μετά ανοιγόκλεισε τα μάτια. «Βολή;»
«Ναι. Μικρός στόχος, εκείνο το μάτι, κινούμενος, στις εκατό απλωσιές. Είσαι καταπληκτικός σκοπευτής μ’ αυτό το τόξο».
Ο Ραντ ανακάθισε αμήχανα. «Α... σ’ ευχαριστώ. Είναι ένα κόλπο που μου έμαθε ο πατέρας μου». Της είπε για το κενό, που του είχε διδάξει ο πατέρας του να χρησιμοποιεί με το τόξο. Άρχισε μάλιστα να της λέει για τον Λαν και τα μαθήματα ξιφομαχίας.
«Η Ενότητα», είπε εκείνη, δείχνοντας ικανοποίηση. Είδε το απορημένο βλέμμα του και πρόσθεσε, «Έτσι λέγεται... σε μερικά μέρη. Η Ενότητα. Για να μάθεις πώς να τη χρησιμοποιείς καλύτερα, είναι καλύτερα να την τυλίγεις γύρω σου συνεχώς, να στοχάζεσαι γι’ αυτήν αδιάκοπα, ή τουλάχιστον έτσι έχω ακούσει».
Ο Ραντ δεν χρειάστηκε καν να σκεφτεί τι τον περίμενε στο κενό για να βρει πώς θα απαντούσε, αλλά το μόνο που είπε ήταν, «Θα το σκεφτώ».
«Φόρα το κενό συνεχώς, Ραντ αλ’Θορ, και θα μάθεις τρόπους να το χρησιμοποιείς που δεν υποψιάζεσαι».
«Είπα ότι θα το σκεφτώ». Εκείνη ξανάνοιξε το στόμα, αλλά ο Ραντ την διέκοψε. «Ξέρεις τόσα πράγματα. Για το κενό — την Ενότητα, όπως το λες. Γι’ αυτόν τον κόσμο. Ο Λόιαλ όλο διαβάζει βιβλία· έχει διαβάσει περισσότερα βιβλία απ’ όσα έχω δει ποτέ, και δεν έχει δει παρά μόνο κάποια αποσπάσματα για τις Λίθους».
Η Σελήνη κάθισε πιο ίσια στη σέλα της. Ξαφνικά του θύμισε τη Μουαραίν, και τη Βασίλισσα Μοργκέις, όταν ήταν θυμωμένες.
«Είχε γραφτεί ένα βιβλίο γι’ αυτούς τους κόσμους», είπε με ένταση. «Οι Καθρέφτες του Τροχού. Ο αλάντιν, όπως βλέπεις, δεν έχει δει όλα τα βιβλία που υπάρχουν».
«Τι είναι αυτό το αλάντιν που τον λες; Δεν ξανάκουσα—»
«Η Διαβατική Λίθος πλάι στην οποία ξύπνησα είναι εκεί πάνω», είπε η Σελήνη, δείχνοντας τα βουνά, ανατολικότερα της διαδρομής τους. Ο Ραντ ευχήθηκε να ξανάβρισκε τη θέρμη και τα χαμόγελά της. «Αν με πας εκεί, θα μπορέσεις να με επιστρέψεις στον κόσμο μου, όπως υποσχέθηκες. Μπορούμε να φτάσουμε μέσα σε μια ώρα».
Ο Ραντ μόλις που κοίταξε εκεί που του έδειχνε. Για να περάσει τη Λίθο —τη Διαβατική Λίθο, όπως την είχε πει η Σελήνη— θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει τη Δύναμη, αν ήθελε να πάει τη Σελήνη στον πραγματικό κόσμο. «Χούριν, πώς είναι τα ίχνη;»
«Πιο αχνά από κάθε άλλοτε, Άρχοντα Ραντ, αλλά υπάρχουν ακόμα». Ο μυριστής έστειλε ένα γοργό χαμόγελο στη Σελήνη, κουνώντας το κεφάλι του. «Νομίζω ότι αρχίζει να στρίβει προς τα δυτικά. Εκεί πάνω υπάρχουν μερικά ευκολότερα περάσματα, προς την άκρη του Μαχαιριού, αν Θυμάμαι από τότε που πήγα στην Καιρχίν».
Ο Ραντ αναστέναξε. Ο Φάιν, ή κάποιος από τους Σκοτεινόφιλους του, πρέπει να ξέρει κι άλλον τρόπο για να χρησιμοποιήσουμε τις Λίθους. Οι Σκοτεινόφιλοι δεν χρησιμοποιούν τη Δύναμη. «Πρέπει να ακολουθήσω το Κέρας, Σελήνη».
«Και πού ξέρεις αν το πολύτιμο Κέρας σου είναι καν σ’ αυτό τον κόσμο; Έλα μαζί μου, Ραντ. Σου υπόσχομαι, θα βρεις το θρύλο σου. Έλα μαζί μου».
«Τη Λίθο, αυτή τη Διαβατική Λίθο, μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις εσύ», είπε θυμωμένα. Πριν βγουν τα λόγια από το στόμα του, θέλησε να τα πάρει πίσω. Γιατί μιλάει συνέχεια για θρύλους; Πεισμωμένος, ανάγκασε τον εαυτό του να συνεχίσει. «Η Διαβατική Λίθος δεν σε έφερε εδώ μόνη της. Εσύ το έκανες, Σελήνη. Αν έκανες τη Λίθο να σε φέρει εδώ, μπορείς να την κάνεις να σε πάρει πίσω. Θα σε πάω ως εκεί, αλλά μετά πρέπει να ψάξω για το Κέρας».