«Δεν ξέρω πώς δουλεύουν οι Διαβατικές Λίθοι, Ραντ. Αν έκανα κάτι, δεν ξέρω τι ήταν».
Ο Ραντ την κοίταξε εξεταστικά. Καθόταν στη σέλα της, ψηλή, με την πλάτη ίσια, με ύφος βασίλισσας, αλλά και κάπως πιο ευαίσθητη. Περήφανη, αλλά και ευάλωτη, φαινόταν να τον χρειάζεται. Ο Ραντ είχε σκεφτεί ότι η Σελήνη είχε την ηλικία της Νυνάβε —μερικά χρόνια μεγαλύτερη του— αλλά τώρα καταλάβαινε ότι είχε κάνει λάθος. Ήταν πιο κοντά στη δική του ηλικία, ήταν όμορφη, και τον χρειαζόταν. Η σκέψη του κενού, μονάχα η σκέψη, πετάρισε στο μυαλό του· η σκέψη του κενού και του φωτός. Σαϊντίν. Για να χρησιμοποιήσει τη Διαβατική Λίθο, έπρεπε να βουλιάξει σε κείνο το μόλυσμα.
«Μείνε μαζί μου, Σελήνη», είπε. «Θα βρούμε το Κέρας, και το εγχειρίδιο του Ματ, και θα βρούμε ένα δρόμο για να επιστρέψουμε. Σου το υπόσχομαι. Μόνο μείνε μαζί μου».
«Πάντα...» Η Σελήνη πήρε μια βαθιά ανάσα, σαν να ήθελε να ηρεμήσει. «Πάντα είσαι πεισματάρης. Ε λοιπόν, μ’ αρέσουν οι άνδρες που έχουν πείσμα. Δεν αξίζει ο άνδρας που εύκολα πείθεται».
Ο Ραντ κοκκίνισε, ήταν σαν εκείνα που έλεγε καμιά φορά η Εγκουέν· όταν ήταν μικροί, τους είχαν σχεδόν λογοδόσει για να παντρευτούν μια μέρα. Όταν έρχονταν από τη Σελήνη, τα λόγια και το ευθύ βλέμμα που τα συνόδευε ήταν ένα δυνατό σοκ. Ο Ραντ γύρισε για να πει στο Χούριν να συνεχίσουν να ψάχνουν τα ίχνη.
Από πίσω τους ακούστηκε ένα μακρινό, ξερό γρύλισμα. Πριν προλάβει ο Ραντ να γυρίσει τον Κοκκινοτρίχη για να κοιτάξει, ήχησε άλλο ένα γαύγισμα, και αμέσως μετά άλλα τρία. Στην αρχή δεν μπόρεσε να διακρίνει τίποτα, καθώς το τοπίο κυμάτιζε στα μάτια του, αλλά μετά τα είδε μέσα από τις αραιές συστάδες των δέντρων, ακριβώς στην κορυφή ενός λόφου. Έμοιαζαν να είναι πέντε μορφές, σε απόσταση μόλις μισού μιλίου, χίλιες μονάχα απλωσιές το πολύ, που πλησίαζαν, πηδώντας δέκα μέτρα με κάθε άλμα.
«Γκρολμ», είπε γαλήνια η Σελήνη. «Ένα μικρό κοπάδι, αλλά φαίνεται ότι έπιασαν τη μυρωδιά μας».
17
Επιλογές
«Θα φέξουμε», είπε ο Ραντ. «Χούριν, μπορείς να καλπάζεις και μαζί να ακολουθείς τα ίχνη;»
«Ναι, Άρχοντα Ραντ».
«Τότε ξεκίνα. Θα—»
«Δεν θα βγει τίποτα», είπε η Σελήνη. Η λευκή φοράδα της ήταν το μόνο από τα τέσσερα υποζύγια που δεν χοροπηδούσε, ακούγοντας τα χοντρά γαβγίσματα που έρχονταν από τα γκρολμ. «Ποτέ δεν σταματούν, ποτέ. Τα γκρολμ, από τη στιγμή που θα βρουν τη μυρωδιά σου, σε κυνηγούν μέρα και νύχτα, μέχρι να σε πιάσουν. Πρέπει να τα σκοτώσεις όλα, ή να βρεις τρόπο να πάμε αλλού. Ραντ, η Διαβατική Λίθος μπορεί να μας πάει αλλού».
«Όχι! Μπορούμε να τα σκοτώσουμε. Εγώ μπορώ. Σκότωσα ήδη ένα. Είναι μόνο πέντε. Αν μονάχα μπορούσα να βρω...» Έψαξε με το βλέμμα να βρει το σημείο που χρειαζόταν, και το βρήκε. «Ακολουθήστε με!» Κλώτσησε τον Κοκκινοτρίχη, που άρχισε να καλπάζει, σίγουρος πριν ακούσει τις οπλές τους ότι οι υπόλοιποι θα τον ακολουθούσαν.
Το μέρος που είχε διαλέξει ήταν ένας χαμηλός, στρογγυλεμένος λόφος, δίχως δένδρα. Τίποτα δεν μπορούσε να πλησιάσει χωρίς να το δει. Κατέβηκε από τη σέλα μ’ έναν πήδο και έβγαλε το μακρύ τόξο του. Ο Λόιαλ και ο Χούριν κατέβηκαν και στάθηκαν κοντά του. Ο Ογκιρανός ζύγιαζε την πελώρια ράβδο και ο Χούριν κρατούσε το κοντό σπαθί του. Ούτε η ράβδος ούτε το σπαθί θα βοηθούσαν αν τα γκρολμ πλησίαζαν. Δεν θα τα αφήσω να πλησιάσουν.
«Δεν είναι ανάγκη να υποστούμε αυτόν τον κίνδυνο», είπε η Σελήνη. Έγειρε στη σέλα της για να κοιτάξει τον Ραντ, ρίχνοντας μόλις μια ματιά στα γκρολμ. «Μπορούμε να φτάσουμε στις Διαβατικές Λίθους πολύ πριν φτάσουν αυτά».
«Θα τα σταματήσω». Ο Ραντ μέτρησε βιαστικά τα βέλη που απέμεναν στη φαρέτρα του. Δεκαοκτώ, το καθένα μακρύ όσο το χέρι του· δέκα είχαν σκληρές, μυτερές αιχμές, σχεδιασμένες να τρυπούν τους θώρακες των Τρόλοκ. Ό,τι έκαναν στους Τρόλοκ θα το έκαναν και στα γκρολμ. Ο Ραντ κάρφωσε τέσσερα απ’ αυτά στο έδαφος μπροστά του· πέρασε ένα στη χορδή. «Λόιαλ, Χούριν, δεν έχει νόημα να στέκεστε εδώ. Ανεβείτε στα άλογα και ετοιμαστείτε να πάτε τη Σελήνη στη Λίθο αν ξεφύγει κανένα γκρολμ». Αναρωτήθηκε αν θα μπορούσε να σκοτώσει αυτά τα πλάσματα με το σπαθί, αν ήταν αυτή η κατάληξη. Τρελάθηκες! Η Δύναμη δεν είναι χειρότερη από αυτά.
Ο Λόιαλ είπε κάτι, αλλά ο Ραντ δεν το άκουσε· έψαχνε το κενό, τόσο για να ξεφύγει από τις ίδιες του ας σκέψεις, όσο και από την ανάγκη. Ξέρεις τι σε περιμένει. Αλλά μ’ αυτόν τον τρόπο δεν Θα χρειαστεί να το αγγίξω. Η λάμψη ήταν εκεί, το φως λίγο παραπέρα που δεν φαινόταν. Έμοιαζε να κυλά προς το μέρος του, μα όλα ήταν αδειανωσύνη. Οι σκέψεις αναπηδούσαν στην επιφάνεια του κενού, ορατές σε κείνο το μολυσμένο φως. Σαϊντίν. Η Δύναμη. Τρέλα. Θάνατος. Παρείσακτες σκέψεις. Ο Ραντ ήταν ένα με το τόξο, με το βέλος, με τα πλάσματα στην διπλανή ραχούλα.