«Ο Φάιν», είπε ο Ραντ. «Ο Ίνγκταρ δεν θα φοβόταν μήπως τον ακολουθούσε κανείς. Πρέπει να είναι ο Φάιν». Ξαφνικά κατάλαβε πως τώρα δεν ήξερε τι να κάνει. Περίμεναν τον Φάιν, αλλά τώρα, που ήταν περίπου μόνο ένα μίλι μακριά τους, ο Ραντ δίσταζε. «Το πρωί... Το πρωί θα τους ακολουθήσουμε. Όταν μας προφτάσουν ο Ίνγκταρ και οι άλλοι, θα μπορέσουμε να τους δείξουμε ακριβώς πού είναι».
«Έτσι, ε», είπε η Σελήνη. «Θα αφήσεις αυτόν τον Ίνγκταρ να πάρει το Κέρας του Βαλίρ, Και τη δόξα».
-Λεν Θέλω...» Χωρίς να το σκεφτεί, γύρισε, και η Σελήνη ήταν μπροστά του, με πόδια χλωμά στο φεγγαρόφωτο, αδιαφορώντας για το αν ήταν γυμνά σαν να ήταν μόνη της. Σαν να ήμασταν μόνοι μας, ήταν η σκέψη που ήρθε στο νου του. Θέλει τον άνδρα που θα βρει το Κέρας. «Οι τρεις μας δεν μπορούμε να το πάρουμε. Ο Ίνγκταρ έχει μαζί του είκοσι λογχοφόρους».
«Δεν ξέρεις αν μπορείς ή δεν μπορείς. Πόσους άνδρες έχει στη συνοδεία του; Ούτε αυτό το ξέρεις». Μιλούσε ατάραχα, αλλά και αποφασισμένα. «Δεν ξέρεις καν αν αυτοί που στρατοπέδευσαν εκεί κάτω έχουν το Κέρας. Ο μόνος τρόπος είναι να πας εσύ ο ίδιος και να δεις. Πάρε τον αλάντιν· το είδος του έχει οξεία όραση, ακόμα και στο φεγγαρόφωτο. Κι έχει τη δύναμη να κουβαλήσει το κιβώτιο με το Κέρας, αν πάρεις τη σωστή απόφαση».
Έχει δίκιο. Δεν ξέρεις στα σίγουρα αν είναι ο Φάιν. Θα ήταν πολύ αστείο, αν ο Χούριν πάλευε να βρει ίχνη που δεν ήταν εκεί και μετά έβγαιναν οι πραγματικοί Σκοτεινόφιλοι και τσάκωναν την ομάδα τους απροφύλακτη. «Θα πάω μόνος», είπε. «Ο Χούριν και ο Λόιαλ θα μείνουν φρουροί σου».
Η Σελήνη, γελώντας, τον πλησίασε, με τόση χάρη που έμοιαζε σχεδόν να χορεύει. Οι σκιές του φεγγαρόφωτος έριχναν στο πρόσωπό της ένα πέπλο μυστηρίου, καθώς σήκωνε τα μάτια της για να τον κοιτάξει, και το μυστήριο την έκανε ακόμα πιο όμορφη. «Είμαι ικανή να προφυλάξω τον εαυτό μου, μέχρι να γυρίσεις για να με προστατέψεις. Πάρε τον αλάντιν».
«Έχει δίκιο, Ραντ», είπε ο Λόιαλ, καθώς σηκωνόταν. «Στο φως του φεγγαριού βλέπω καλύτερα από σένα. Με τα δικά μου μάτια, ίσως να μην χρειαστεί να πλησιάσουμε όσο κοντά θα πήγαινες αν ήσουν μόνος».
«Πολύ καλά». Ο Ραντ πλησίασε το σπαθί του και ζώστηκε τη θήκη. Το τόξο και τη φαρέτρα τα άφησε στη Θέση τους· το τόξο δεν θα έκανε τίποτα στο σκοτάδι, κι επίσης σκόπευε να δει, όχι να πολεμήσει. «Χούριν, δείξε μου τη φωτιά».
Ο μυριστής σκαρφάλωσε την πλαγιά ως την προεξοχή, η οποία έμοιάζε με πελώριο αντίχειρα που ξεπρόβαλλε από το βουνό. Η φωτιά ήταν μονάχα ένα σημαδάκι — δεν μπόρεσε να τη δει, την πρώτη φορά που του την έδειξε ο Χούριν. Αυτός που την είχε ανάψει την ήθελε αθέατη. Σημείωσε το μέρος με το νου του.
Όταν ξαναγύρισαν στο στρατόπεδό τους, ο Λόιαλ είχε σελώσει τον Κοκκινοιρίχη και το δικό του άλογο. Καθώς ο Ραντ ανέβαινε στη ράχη του ρούσσου αλόγου του, η Σελήνη τον έπιασε από το χέρι. «Να θυμάσαι τη δόξα», είπε χαμηλόφωνα. «Να τη θυμάσαι». Το πουκάμισο έμοιαζε να της ταιριάζει καλύτερα απ’ όσο θυμόταν, ακολουθώντας τη μορφή της.
Ο Ραντ ανάσανε βαθιά και πήρε το χέρι του. «Φύλαξέ την με τη ζωή σου, Χούριν. Λόιαλ;» Κλώτσησε μαλακά τα πλευρά του Κοκκινοτρίχη. Το μεγάλο άτι του Ογκιρανού τον ακολούθησε πίσω του.
Δεν προσπάθησαν να κάνουν γρήγορα. Η νύχτα αγκάλιαζε το βουνό και οι σκιές που έριχνε το φεγγάρι δυσκόλευαν τα βήματά τους. Ο Ραντ δεν μπορούσε να δει πια τη φωτιά —σίγουρα ήταν καλύτερα κρυμμένη για όσους ήταν χαμηλά— αλλά είχε στο νου του την τοποθεσία της. Λεν θα ήταν δύσκολο να βρεθεί η φωτιά, για κάποιον που είχε μάθει να κυνηγά στην πυκνή βλάστηση του Δυτικού Δάσους, στους Δύο Ποταμούς. Και ύστερα τι; Το πρόσωπο της Σελήνης πρόβαλλε μπροστά του. Πόσο περήφανη θα είμαι, όταν θα στέκομαι δίπλα σε κείνον που θα κρατά το Κέρας.
«Λόιαλ», είπε ξαφνικά, προσπαθώντας να καθαρίσει το μυαλό του, «τι είναι αυτό το αλάντιν που σε λέει;»
«Είναι η Παλιά Γλώσσα, Ραντ». Το άλογο του Ογκιρανού προχωρούσε διστακτικά, μα ο Λόιαλ το οδηγούσε με σιγουριά, σαν να ήταν μέρα, «Σημαίνει Αδελφός, και είναι η σύντομη μορφή του τία αβέντε αλάντιν. Αδελφός των Δένδρων. Δενδραδελφός. Είναι πολύ επίσημο, αλλά, βέβαια, έχω ακούσει ότι οι Καιρχινοί φέρονται με επισημότητα. Τουλάχιστον στους Οίκους των ευγενών. Οι απλοί άνθρωποι που είδα εκεί δεν ήταν καθόλου επίσημοι».
Ο Ραντ έσμιξε τα φρύδια. Ένας βοσκός δεν θα ήταν ευπρόσδεκτος σε ένα επίσημο Οίκο Καιρχινών ευγενών. Φως μου, καλά λέει ο Ματ. Όχι μόνο τρελάθηκες, αλλά και τα μυαλά σου πήραν αέρα. Άλλα, αν μπορούσα να παντρευτώ...