Ευχήθηκε να σταματούσε να σκέφτεται, και πριν το συνειδητοποιήσει, το κενό είχε σχηματιστεί εντός του, κάνοντας τις σκέψεις απόμακρα πράγματα, σαν να ήταν μέρος κάποιου άλλου. Το σαϊντίν έλαμπε πάνω του, τον καλούσε. Ο Ραντ έτριξε τα δόντια και το αγνόησε ήταν σαν να αγνοούσε ένα αναμμένο κάρβουνο μέσα στο κεφάλι του, τουλάχιστον όμως το κρατούσε σε απόσταση. Μετά βίας. Σχεδόν άφησε το κενό να του φύγει, αλλά ο Σκοτεινόφιλοι ήταν εκεί, στη νύχτα, και τώρα πλησίαζαν. Και οι Τρόλοκ. Χρειαζόταν την αδειανωσύνη, χρειαζόταν ακόμα και τη στενάχωρη γαλήνη του κενού. Λεν είναι ανάγκη να το αγγίξω. Λεν είναι ανάγκη.
Μετά από ώρα, τράβηξε τα γκέμια του Κοκκινοτρίχη. Στέκονταν στη ρίζα ενός λόφου, με τα αραιά δέντρα στις πλαγιές του μαύρα μέσα στη νύχτα. «Νομίζω ότι τώρα είμαστε κοντά», είπε χαμηλόφωνα. «Καλύτερα να συνεχίσουμε με τα πόδια». Κατέβηκε από τη σέλα και έδεσε τα χάμουρα του αλόγου του σε ένα κλαδί.
«Είσαι καλά;» ψιθύρισε ο Λόιαλ κατεβαίνοντας. «Παράξενος μου φαίνεσαι».
«Καλά είμαι». Κατάλαβε πως η φωνή του ακουγόταν σφιγμένη. Πνιγμένη. Το σαϊντίν τον καλούσε. Όχι! «Πρόσεχε. Δεν είμαι σίγουρος για την απόσταση, αλλά η φωτιά πρέπει να είναι κάπου μπροστά μας. Στην κορυφή του λόφου, νομίζω». Ο Ογκιρανός ένευσε.
Ο Ραντ προχώρησε, πηγαίνοντας από δέντρο σε δέντρο, προσέχοντας πού ακουμπούσε το πόδι, κρατώντας το σπαθί σφιχτά για να μην κουδουνίσει χτυπώντας σε κάποιον κορμό. Ένιωθε ευγνωμοσύνη που δεν υπήρχαν θάμνοι. Ο Λόιαλ ακολουθούσε σαν μεγάλη σκιά· ο Ραντ δεν διέκρινε τίποτα άλλο. Τα πάντα ήταν φεγγαρίστες σκιές και σκοτάδι.
Ξαφνικά, κάποιο παιχνίδισμα του φωτός αποκάλυψε τι ήταν οι σκιές μπροστά του και ο Ραντ πάγωσε, αγγίζοντας τον τραχύ κορμό μιας σημύδας. Οι αμυδροί λοφίσκοι στο έδαφος έγιναν άνδρες κουκουλωμένοι με κουβέρτες, και πιο πέρα ήταν μια ομάδα από μεγαλύτερους όγκους. Τρόλοκ που κοιμούνταν. Είχαν σβήσει τη φωτιά. Μια φεγγαραχτίδα, που πέρασε ανάμεσα από τα κλαριά, έριξε μια λάμψη από χρυσάφι και ασήμι στο έδαφος, ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η φεγγαραχτίδα φάνηκε να δυναμώνει· για μια στιγμή, ο Ραντ μπόρεσε να δει καθαρά. Η μορφή ενός κοιμισμένου ανθρώπου ήταν κοντά στη λάμψη, μα δεν ήταν αυτό που είχε τραβήξει το βλέμμα του. Το κιβώτιο. Το Κέρας. Και κάτι πάνω του, ένα κόκκινο σημείο, το οποίο άστραψε στη φεγγαραχτίδα. Το εγχειρίδιο! Άραγε, γιατί ο Φάιν το έβαλε...;
Το πελώριο χέρι του Λόιαλ σκέπασε το στόμα του Ραντ, κι επίσης μεγάλο μέρος από το πρόσωπό του. Ο Ραντ έστριψε για να τον κοιτάξει. Ο Ογκιρανός έδειξε προς τα δεξιά, αργά, λες και η κίνηση μπορούσε να τραβήξει την προσοχή κάποιου.
Στην αρχή ο Ραντ δεν μπορούσε να διακρίνει τίποτα, αλλά μετά είδε μια σκιά να κινείται, ούτε δέκα απλωσιές πιο πέρα. Μια ψηλή, ογκώδης σκιά, μουσουδωτή. Του κόπηκε η ανάσα. Ένας Τρόλοκ· ύψωσε τη μουσούδα του, σαν να οσμιζόταν. Μερικοί απ’ αυτούς κυνηγούσαν με την οσμή.
Για μια στιγμή, το κενό τρεμούλιασε. Κάτι σάλεψε στο στρατόπεδο των Σκοτεινόφιλων κι ο Τρόλοκ γύρισε για να κοιτάξει προς τα κει.
Ο Ραντ έμεινε ακίνητος κι άφησε τη γαλήνη της αδειανωσύνης να τον τυλίξει. Το χέρι του ήταν στο σπαθί του, μα δεν το σκεφτόταν. Το κενό ήταν τα πάντα. Ό,τι κι αν συνέβαινε, θα συνέβαινε. Παρακολούθησε τον Τρόλοκ χωρίς να βλεφαρίζει.
Η μουσουδωτή σκιά συνέχισε να κοιτάζει το στρατόπεδο των Σκοτεινόφιλων μια στιγμή ακόμα, και μετά, σαν να είχε ικανοποιηθεί από την έρευνα, διπλώθηκε στα δύο πλάι σ’ ένα δέντρο. Σχεδόν αμέσως ακούστηκε από κει ένας χαμηλός ήχος, σαν τραχύ πανί που σχιζόταν.
Ο Λόιαλ πλησίασε το στόμα στο αυτί του Ραντ. «Αποκοιμήθηκε», ψιθύρισε έκπληκτος.
Ο Ραντ ένευσε. Ο Ταμ του είχε πει ότι οι Τρόλοκ ήταν τεμπέληδες, ότι, με εξαίρεση τους σκοτωμούς, άφηναν κάθε άλλη δουλειά μισοτελειωμένη, αν δεν τους κινούσε ο φόβος. Ο Ραντ στράφηκε πάλι προς το στρατόπεδο.
Όλα εκεί ήταν πάλι ήσυχα και γαλήνια. Η φεγγαραχτίδα δεν άστραφτε πια πάνω στο κιβώτιο, αλλά τώρα ο Ραντ ήξερε ποια σκιά ήθελε. Το έβλεπε με το νου του, να αιωρείται πέρα από το κενό, λαμπυρίζοντας χρυσαφένιο, στολισμένο με ασήμι, στη λάμψη του σαϊντίν. Το Κέρας του Βαλίρ και το εγχειρίδιο που χρειαζόταν ο Ματ, και το δύο σχεδόν κοντά στα χέρια του. Το πρόσωπο της Σελήνης μετεωρίστηκε δίπλα στο κιβώτιο. Μπορούσαν να ακολουθήσουν την ομάδα του Φάιν το πρωί και να περιμένουν μέχρι να τους φτάσει ο Ίνγκταρ. Αν θα ερχόταν ο Ίνγκταρ, αν ακολουθούσε ακόμα τη διαδρομή δίχως τον μυριστή του. Όχι, δεν θα ξαναβρισκόταν καλύτερη ευκαιρία. Τα είχε στα χέρια του. Η Σελήνη περίμενε στο βουνό.
Έκανε νόημα στον Λόιαλ να τον ακολουθήσει, έπεσε στην κοιλιά και σύρθηκε προς το κιβώτιο. Άκουσε τον Ογκιρανό ν’ αναφωνεί πνιχτά, αλλά το βλέμμα του ήταν καρφωμένο σε κείνο το σκιερό όγκο μπροστά του.