Κι άλλοι δύο Τρόλοκ, λύκος και κριάρι, με δόντια που γυάλιζαν και κέρατα γυριστά. Η Σαύρα στη Βάτο. Σηκώθηκε ανάλαφρα από το γόνατο που στηριζόταν, καθώς έπεφτε και ο δεύτερος, σχεδόν αγγίζοντας με τα κέρατά του τον ώμο του Ραντ. Το τραγούδι του σαϊντίν τον χάιδευε πλανευτικά, τον τραβούσε με χίλια μεταξωτά νήματα. Κάψε τους όλους με τη Δύναμη. Όχι. Όχι! Καλύτερα να πεθάνω παρά αυτό. Αν ήμουν νεκρός, Θα τελείωναν όλα.
Εμφανίστηκε μια ομάδα Τρόλοκ που έψαχναν διστακτικά. Τρεις, τέσσερις. Ξαφνικά ο ένας τους έδειξε τον Ραντ και άφησε ένα ουρλιαχτό, και οι υπόλοιποι απάντησαν καθώς ορμούσαν.
«Ας τελειώνουμε!» φώναξε ο Ραντ, και έτρεξε να τους ανταμώσει.
Για μια στιγμή, ξαφνιάστηκαν κι έκοψαν ταχύτητα, και μετά προχώρησαν με λαρυγγώδεις κραυγές, όλο χαρά και δίψα για αίμα, με υψωμένα τα σπαθιά και τους πέλεκεις. Ο Ραντ χόρεψε ολόγυρά τους με το τραγούδι του σαϊντίν. Το Κολιμπρί Φιλά το Ρόδο. Τόσο πανούργο εκείνο το τραγούδι, που τον γέμιζε. Η Γάτα στην Καυτή Άμμο. Το σπαθί έμοιαζε ζωντανό στα χέρια του, διαφορετικό από κάθε άλλη φορά, και ο Ραντ πολέμησε σαν να μπορούσε η λεπίδα με το σήμα του ερωδιού να κρατήσει το σαϊντίν μακριά του. Ο Ερωδιός Απλώνει τα Φτερά του.
Ο Ραντ κοίταξε τις ακίνητες μορφές στο έδαφος γύρω του. «Προτιμότερος ο θάνατος», μουρμούρισε. Σήκωσε το βλέμμα, στο λόφο όπου ήταν το στρατόπεδο. Εκεί ήταν ο Φάιν, και οι Σκοτεινόφιλοι, κι άλλοι Τρόλοκ. Παραήταν πολλοί για να τα βάλει μαζί τους. Παραήταν πολλοί για να τους αντιμετωπίσει και να βγει ζωντανός. Έκανε ένα βήμα προς τα κει. Άλλο ένα.
«Ραντ, έλα!» Το αγωνιώδες, ψιθυριστά κάλεσμα του Λόιαλ διέσχισε την αδειανωσύνη και τον έφτασε. «Για τη ζωή και το Φως, Ραντ, έλα!»
Ο Ραντ έσκυψε για να σκουπίσει με προσοχή τη λεπίδα του στο πανωφόρι ενός Τρόλοκ. Έπειτα, με μια τελετουργική κίνηση, σαν να τον παρακολουθούσε ο Λαν στο μάθημα, το έχωσε στη θήκη.
«Ραντ!»
Σαν να μην υπήρχε καμιά βιασύνη, ο Ραντ πλησίασε τον Λόιαλ στα άλογα. Ο Ογκιρανός έδενε το χρυσό κιβώτιο πάνω στη σέλα του με λουριά από τα σακίδιά του. Ο μανδύας του ήταν βαλμένος από κάτω για να ισορροπεί το κιβώτιο στη στρογγυλεμένη θέση της σέλας.
Το σαϊντίν δεν τραγουδούσε πια. Ήταν εκεί, αυτή η λάμψη που ανακάτωνε το στομάχι, αλλά έμενε απόμακρο, σαν να το είχε απωθήσει ο Ραντ. Απορώντας, άφησε το κενό να εξαφανιστεί. «Νομίζω ότι τρελαίνομαι», είπε. Καταλαβαίνοντας ξαφνικά πού βρίσκονταν, κοίταξε πίσω, εκεί απ’ όπου είχαν έρθει. Κραυγές και ουρλιαχτά ακούγονταν από αρκετές κατευθύνσεις· έδειχναν έρευνα, όχι καταδίωξη. Ακόμα. Ανέβηκε στην πλάτη του Κοκκινοτρίχη.
«Μερικές φορές δεν καταλαβαίνω ούτε τα μισά απ’ όσα λες», είπε ο Λόιαλ. «Αν πρέπει να τρελαθείς, θα μπορούσες τουλάχιστον να περιμένεις, ώσπου να γυρίσουμε στην Αρχόντισσα Σελήνη και τον Χούριν;»
«Πώς θα ανέβεις στο άλογο, τώρα που έβαλες το κιβώτιο στη σέλα σου;»
«Θα τρέξω!» Ο Ογκιρανός δικαίωσε τα λόγια του αρχίζοντας να τρέχει γοργά, τραβώντας πίσω του το άλογο από τα γκέμια. Ο Ραντ τον ακολούθησε.
Ο Λόιαλ έτρεχε όσο γρήγορα μπορούσαν να τροχάσουν τα άλογα. Ο Ραντ ήταν σίγουρος ότι ο Ογκιρανός δεν θα άντεχε για πολύ, αλλά τα πόδια του Λόιαλ κρατούσαν. Ο Ραντ συμπέρανε πως ο Λόιαλ έλεγε αλήθεια, τότε που είχε πει κομπάζοντας ότι μια φορά είχε παραβγεί με άλογο. Πού και πού ο Ογκιρανός κοίταζε πίσω του καθώς έτρεχε, αλλά οι φωνές των Σκοτεινόφιλων και τα ουρλιαχτά των Τρόλοκ χάνονταν στο βάθος.
Ακόμα κι όταν το έδαφος άρχισε να ανηφορίζει, ο ρυθμός του Λόιαλ δεν άλλαξε, και ο Ογκιρανός μπήκε τρέχοντας στο στρατόπεδό τους στη βουνοπλαγιά, απλώς βαριανασαίνοντας.
«Το πήρατε». Η φωνή της Σελήνης έδειχνε αγαλλίαση, καθώς το βλέμμα της άγγιζε το περίτεχνα στολισμένο κιβώτιο στη σέλα του Λόιαλ. Φορούσε πάλι το δικό της φόρεμα· του Ραντ του φαινόταν κάτασπρο σαν χιόνι. «Ήξερα ότι θα διαλέξεις το σωστό. Μπορώ... να ρίξω μια ματιά;»
«Σας ακολούθησε κανείς, Άρχοντά μου;» ρώτησε ανήσυχα ο Χούριν. Κοίταξε το κιβώτιο με δέος, αλλά το βλέμμα του στράφηκε στη νύχτα, χαμηλά στο βουνό. «Αν σας ακολούθησαν, πρέπει να φύγουμε γρήγορα».