«Δεν έχει σημασία, αν οι Κυνηγοί έφυγαν από το Ίλιαν ή όχι». Ο Ραντ άκουσε τον Λόιαλ, που του κόπηκε η ανάσα. «Θομ, έχουμε το Κέρας του Βαλίρ».
Για μια στιγμή έπεσε νεκρική σιωπή. Ο Θομ έβαλε τρανταχτά γέλια. «Εσείς οι δύο έχετε το Κέρας; Ένας βοσκός κι ένας Ογκιρανός δίχως μούσι έχουν το Κέρας του...» Διπλώθηκε στα δύο, χτύπησε με το χέρι το γόνατό του. «Το Κέρας του Βαλίρ!»
«Μα το έχουμε», είπε σοβαρά ο Λόιαλ.
Ο Θομ πήρε μια βαθιά ανάσα. Ακόμα τον χτυπούσαν ξαφνικά κυματάκια γέλιων. «Δεν ξέρω τι βρήκατε, αλλά μπορώ να σας πάω σε δέκα ταβέρνες που θα έρθει ένας τύπος να σας πει ότι ξέρει κάποιον που ξέρει κάποιον που έχει ήδη βρει το Κέρας, και θα σας πει και πώς βρέθηκε — αρκεί να τον κεράσετε μια μπυρίτσα. Μπορώ να σας πάω σε τρία άτομα που θα σας πουλήσουν το Κέρας του Βαλίρ, και θα ορκιστούν στη ζωή τους, κάτω από το Φως, ότι είναι το ένα και μοναδικό. Υπάρχει ακόμα κι ένας άρχοντας στην πόλη που έχει το Κέρας, όπως ισχυρίζεται, κλειδωμένο στο μέγαρό του. Λέει ότι είναι ένας θησαυρός της οικογένειάς του, που περνά από γονιό σε παιδί από το Τσάκισμα. Δεν ξέρω αν οι Κυνηγοί βρουν το Κέρας, αλλά στο δρόμο τους θα κυνηγήσουν δέκα χιλιάδες ψέματα».
«Η Μουαραίν λέει ότι είναι το Κέρας», είπε ο Ραντ.
Το κέφι του Θομ κόπηκε με το μαχαίρι. «Έτσι λέει, ε; Νόμιζα ότι είπες ότι δεν είναι μαζί σας».
«Δεν είναι μαζί μας, Θομ. Έχω να τη δω από τότε που φύγαμε από το Φαλ Ντάρα, στο Σίναρ, και όλο το μήνα πριν φύγουμε δεν μου είπε πάνω από δυο λέξεις». Δεν μπόρεσε να κρύψει την πίκρα της φωνής του. Κι όταν μου μίλησε, ευχήθηκα να είχε συνεχίσει να με αγνοεί. Ποτέ δεν δα ξαναχορέψω στο σκοπό της, που το Φως να κάψει κι αυτήν κι όλες τις Άες Σεντάι. Όχι. Όχι την Εγκουέν. Ούτε και τη Νυνάβε. Κατάλαβε ότι ο Θομ τον κοίταζε με προσήλωση. «Δεν είναι εδώ, Θομ. Δεν ξέρω πού είναι, και δεν με νοιάζει».
«Ε, τουλάχιστον έχεις δυο στάλες μυαλό και το κράτησες κρυφό. Αν είχες ανοίξει το στόμα σου, τώρα θα το ήξεραν όλα τα Προπύλαια, και η μισή Καιρχίν θα παραφύλαγε να στο πάρει. Ο μισός κόσμος».
«Α, το κρατήσαμε μυστικό, Θομ. Και πρέπει να το επιστρέψω στο Φαλ Ντάρα χωρίς να το πάρουν ούτε Σκοτεινόφιλοι, ούτε άλλοι. Να μια ωραία ιστορία για σένα, σωστά; Μου χρειάζεται ένας φίλος που να ξέρει τι γίνεται στον κόσμο. Πήγες παντού· ξέρεις πράγματα που εγώ δεν φαντάζομαι καν. Ο Λόιαλ και ο Χούριν ξέρουν περισσότερα από μένα, αλλά κολυμπάμε σε βαθιά νερά».
«Ο Χούριν...; Όχι, μην μου πεις πώς. Δεν θέλω να μάθω». Ο βάρδος τράβηξε πίσω την καρέκλα του και πήγε να κοιτάξει από το παράθυρο. «Το Κέρας του Βαλίρ. Αυτό σημαίνει ότι πλησιάζει τη Τελευταία Μάχη. Ποιος θα το προσέξει; Είδες τους ανθρώπους να γελούν στους δρόμους εκεί έξω; Αν τα πλοία που μεταφέρουν σιτηρά σταματήσουν να έρχονται για μια βδομάδα, δεν θα γελάνε πια. Ο Γκάλντριαν θα νομίσει ότι όλοι έγιναν Αελίτες. Όλοι οι ευγενείς παίζουν το Παιχνίδι των Οίκων, μηχανορραφούν για να βρεθούν κοντά στον Βασιλιά, μηχανορραφούν για να κερδίσουν περισσότερη εξουσία από τον Βασιλιά, μηχανορραφούν για να γκρεμίσουν τον Γκάλντριαν και να γίνουν ο επόμενος Βασιλιάς. Ή η Βασίλισσα. Θα σκεφτούν ότι το Τάρμον Γκάι’ντον είναι ένας ελιγμός στο Παιχνίδι». Γύρισε την πλάτη στο παράθυρο. «Δεν φαντάζομαι να λέτε ότι έτσι απλά θα πάτε στο Σίναρ και θα παραδώσετε το Κέρας στον —σε ποιον; —στον Βασιλιά; Γιατί στο Σίναρ; Όλοι οι θρύλοι σχετίζουν το Κέρας με το Ίλιαν».
Ο Ραντ κοίταξε τον Λόιαλ. Τα αυτιά του Ογκιρανού είχαν μαραθεί. «Στο Σίναρ, επειδή εκεί ξέρω σε ποιον να το δώσω. Και υπάρχουν Τρόλοκ και Σκοτεινόφιλοι που μας κυνηγούν».
«Κατά περίεργο τρόπο, αυτό δεν με ξαφνιάζει. Όχι. Μπορεί να είμαι ξεμωραμένος, αλλά είμαι ξεμωραμένος με τον τρόπο που εγώ θέλω. Κράτα εσύ τη δόξα, μικρέ».
«Θομ—»
«Όχι!»
Επικράτησε σιωπή, που την τάραξε μόνο το τρίξιμο του κρεβατιού, όταν κουνήθηκε ο Λόιαλ. Τελικά ο Ραντ είπε, «Λόιαλ, θα σε πείραζε να μας αφήσεις λίγο μόνους; Σε παρακαλώ;»
Ο Λόιαλ φάνηκε να ξαφνιάζεται —οι τούφες των αυτιών του έκλεισαν, σχηματίζοντας σχεδόν μύτες— αλλά ένευσε και σηκώθηκε. «Κάποιοι παίζουν ζάρια στην κοινή αίθουσα και μου φαίνεται ενδιαφέρον. Ίσως με αφήσουν να παίξω κι εγώ». Ο Θομ κοίταξε τον Ραντ καχύποπτα, καθώς η πόρτα έκλεινε πίσω από τον Ογκιρανό.
Ο Ραντ δίστασε. Υπήρχαν πράγματα που ήθελε να μάθει, πράγματα που ήταν σίγουρος ότι ο Θομ τα γνώριζε —ο βάρδος έμοιαζε να έχει άφθονες γνώσεις για μια εκπληκτική ποικιλία θεμάτων— αλλά δεν ήξερε πώς να ρωτήσει. «Θομ», είπε τελικά, «υπάρχουν βιβλία που να έχουν τον Κύκλο της Κάρεδον,» Ήταν ευκολότερο να το αναφέρει έτσι παρά να πει για τις Προφητείες του Δράκοντα.