Τράβηξε τον Λόιαλ στην επόμενη γωνία και στράφηκε εκεί που άκουγε τα κοντινότερα γέλια και τις μουσικές, αλλά, πριν φτάσουν εκεί, εμφανίστηκε άλλη μια ομάδα μπροστά τους, σ’ έναν κατά τα άλλα άδειο δρόμο, μαζί με μια μαριονέτα που δεν ήταν μαριονέτα. Ο Ραντ και ο Λόιαλ πήραν την επόμενη στροφή. Ο δρόμος πήγαινε ανατολικά.
Κάθε φορά που ο Ραντ προσπαθούσε να φτάσει στις μουσικές και τα γέλια, υπήρχε ένας Τρόλοκ στο δρόμο του, που συχνά οσμιζόταν τον αέρα για να πιάσει τη μυρωδιά. Μερικοί Τρόλοκ κυνηγούσαν με την οσμή. Μερικές φορές, εδώ που δεν υπήρχαν μάτια να τους δουν, εμφανιζόταν Τρόλοκ που κυνηγούσε μόνος του. Μερικές φορές ο Ραντ ήταν σίγουρος πως κάποιους Τρόλοκ δεν ήταν η πρώτη ή η δεύτερη φορά που τους έβλεπε. Πλησίαζαν, και φρόντιζαν να μην φύγουν ο Ραντ και ο Λόιαλ από τους έρημους δρόμους με τα κλεισμένα παντζούρια. Σιγά-σιγά, αναγκάζονταν να κατευθυνθούν προς τα ανατολικά, μακριά από την πόλη και τον Χούριν, μακριά από τους άλλους ανθρώπους, στα στενά δρομάκια, που σκοτείνιαζαν αργά, οδηγώντας προς όλες τις κατευθύνσεις, ανηφόριζαν και κατηφόριζαν. Ο Ραντ κοίταζε με λύπη τα σπίτια που περνούσαν, τα ψηλά κτίρια, που έκλειναν ερμητικά για τη νύχτα. Ακόμα κι αν χτυπούσε μια πόρτα μέχρι να τους ανοίξουν, ακόμα κι αν τους έπαιρναν μέσα, καμία από τις πόρτες που έβλεπε δεν θα σταματούσε Τρόλοκ. Απλώς θα πρόσφεραν κι άλλα θύματα μαζί με τους δυο τους.
«Ραντ», είπε τελικά ο Λόιαλ, «δεν έχει πουθενά αλλού να πάμε».
Είχαν φτάσει στην ανατολική άκρη των Προπυλαίων· τα ψηλά κτίρια δεξιά κι αριστερά τους ήταν τα τελευταία. Τα φώτα στα παράθυρα των πάνω ορόφων τον κορόιδευαν, αλλά οι χαμηλότεροι όροφοι ήταν σφιχτοκλειδωμένοι. Μπροστά τους εκτείνονταν οι λόφοι, βυθισμένοι στο πρώτο σούρουπο, δίχως καν ένα αγροτόσπιτο. Δεν ήταν όμως εντελώς άδειοι. Ο Ραντ διέκρινε, αν και με δυσκολία, χλωμά τείχη, που περιέκλειαν έναν από τους μεγαλύτερους λόφους, περίπου ένα μίλι πιο πέρα, με κτίρια μέσα τους.
«Από τη στιγμή που θα μας σπρώξουν εκεί έξω», είπε ο Λόιαλ, «δεν θα ανησυχούν ποιο μάτι θα τους δει».
Ο Ραντ έδειξε τα τείχη γύρω από το λόφο. «Αυτά σταματάνε και Τρόλοκ. Πρέπει να είναι το μέγαρο κάποιου άρχοντα. Ίσως μας αφήσουν να μπούμε. Έναν Ογκιρανό, κι έναν ξένο άρχοντα; Αυτό το πανωφόρι πρέπει κάποτε να μου φανεί χρήσιμο». Κοίταξε το δρόμο πίσω τους. Ακόμα κανένας Τρόλοκ δεν φαινόταν, αλλά τράβηξε καλού-κακού τον Λόιαλ στην άλλη πλευρά του κτιρίου.
«Νομίζω ότι αυτή είναι η αντιπρσοωπεία των Φωτοδοτών, Ραντ. Οι Φωτοδότες φυλάνε τα μυστικά τους με αυστηρότητα. Δεν νομίζω ότι θα άφηναν να μπει εκεί ακόμα και ο ίδιος ο Γκάλντριαν».
«Πού μπλέξατε αυτή τη φορά;» είπε μια γνώριμη γυναικεία φωνή. Ξαφνικά μια ευωδιά χύθηκε στον αέρα.
Ο Ραντ μαρμάρωσε: από τη γωνία που μόλις είχαν στρίψει βγήκε η Σελήνη· το άσπρο φόρεμά της άστραφτε στο μισοσκόταδο. «Πώς βρέθηκες εδώ; Τι κάνεις εδώ; Πρέπει να φύγεις αμέσως. Τρέξε! Μας κυνηγούν Τρόλοκ».
«Το είδα». Η φωνή της ήταν κοφτή, αλλά δροσερή και ήρεμη. «Ήρθα να ψάξω για σας και βρίσκω ότι αφήσατε τους Τρόλοκ να σας οδηγούν σαν πρόβατα. Μπορεί ο κάτοχος του Κέρατος του Βαλίρ να επιτρέπει τέτοια συμπεριφορά;»
«Λεν το έχω μαζί μου», είπε ο Ραντ απότομα, «και δεν ξέρω σε τι θα βοηθούσε, ακόμα κι αν το είχα. Οι νεκροί ήρωες δεν προορίζονται να σώσουν εμένα από τους Τρόλοκ. Σελήνη, πρέπει να φύγεις. Τώρα!» Κρυφοκοίταξε πέρα από τη γωνία.
Λιγότερο από εκατό απλωσιές πιο πέρα, ένας Τρόλοκ έβγαζε προσεκτικά το κερασφόρο κεφάλι του από την άλλη γωνία και μύριζε τη νύχτα. Μια μεγάλη σκιά στο πλευρό του πρέπει να ήταν άλλος ένας Τρόλοκ, και υπήρχαν επίσης και μικρότερες σκιές. Σκοτεινόφιλοι.
«Πολύ αργά», μουρμούρισε ο Ραντ. Άλλαζε θέση στη θήκη του φλάουτου για να βγάλει το μανδύα του και να τον τυλίξει γύρω από τη Σελήνη. Το μάκρος ήταν αρκετό για να κρύψει τελείως το άσπρο φόρεμά της, και μάλιστα σερνόταν και στο χώμα. «Σήκωσέ το για να τρέξεις», της είπε. «Λόιαλ, αν δεν μας αφήσουν να μπούμε, θα πρέπει να βρούμε τρόπο για να μπούμε κρυφά».
«Μα, Ραντ—»
«Προτιμάς να περιμένεις τους Τρόλοκ;» Έσπρωξε τον Λόιαλ για να τον κάνει να ξεκινήσει και έπιασε τη Σελήνη από το χέρι για να τον ακολουθήσουν. «Βρες από πού να πάμε για να μην σπάσουμε κάνα κεφάλι, Λόιαλ».
«Επιτρέπεις στον εαυτό σου να ταραχτεί», είπε η Σελήνη. Φαινόταν να ακολουθεί τον Λόιαλ στο ημίφως πιο εύκολα απ’ όσο ο Ραντ. «Αναζήτησε την Ενότητα, και μείνε γαλήνιος. Αυτός που θέλει να γίνει μεγάλος πρέπει να είναι πάντα γαλήνιος».