Η Βέριν συνέχισε να τον κοιτάζει, σουφρώνοντας τα χείλη.
Ο Ούριεν κοίταζε τον ουρανό σαν να ήθελε να τον χαράξει στη μνήμη του. «Θα με σφάξεις τώρα, Άες Σεντάι;»
Εκείνη ανοιγόκλεισε τα μάτια. «Τι;»
«Θα με σφάξεις τώρα; Μια από τις παλιές προφητείες λέει ότι, αν ποτέ απογοητεύσουμε ξανά τις Άες Σεντάι, θα μας σφάξουν. Ξέρω ότι έχεις δύναμη μεγαλύτερη από τις Σοφές». Ο Αελίτης γέλασε ξαφνικά, δίχως χαρά. Ένα τρελό φως έπαιζε στα μάτια του. «Ρίξε τις αστραπές σου, Άες Σεντάι. Θα χορέψω μαζί τους».
Ο Αελίτης νόμιζε πως θα πέθαινε, και δεν φοβόταν. Ο Πέριν κατάλαβε ότι το στόμα του ήταν ανοιχτό και το έκλεισε μ’ ένα χτύπο των δοντιών.
«Και τι δεν θα ’δινα», μουρμούρισε η Βέριν, κοιτάζοντας τον Ούριεν, «για να σε είχα στο Λευκό Πύργο. Ή για να μου μιλούσες με προθυμία. Μην κουνιέσαι, άνθρωπέ μου. Λεν θα σε βλάψω. Εκτός αν σκοπεύεις να με βλάψεις, μιας και λες για χορούς».
Ο Ούριεν έδειξε αποσβολωμένος. Κοίταξε τους Σιναρανούς, που κάθονταν στα άλογα όλογυρά του, σαν να υποπτευόταν κάποιο κόλπο. «Δεν είσαι Κόρη του Δόρατος», είπε αργά. «Πώς να χτυπήσω γυναίκα που δεν παντρεύτηκε το δόρυ; Απαγορεύεται, εκτός μόνο αν είναι να σωθεί ζωή, και Θα προτιμούσα να πληγωθώ για να το αποφύγω».
«Τι γυρεύεις εδώ, τόσο μακριά από την πατρίδα σου;» τον ρώτησε. «Γιατί ήρθες σε μας; Μπορούσες να μείνεις στα βράχια κι εμείς δεν θα σε καταλαβαίναμε». Ο Αελίτης δίστασε, και η Βέριν πρόσθεσε, «Πες μόνο ό,τι θέλεις να πεις. Δεν ξέρω τι κάνουν οι Σοφές σας, αλλά δεν θα σε πειράξω, ούτε θα βάλω να μιλήσεις με το ζόρι».
«Έτσι λένε οι Σοφές», είπε ο Ούριεν ξερά, «αλλά, όμως, ακόμα κι ένας αρχηγός φατρίας πρέπει να έχει κότσια για να μην κάνει ό,τι θέλουν». Φαινόταν να διαλέγει τα λόγια του με προσοχή. «Ψάχνω για... κάποιον. Έναν άνδρα». Το βλέμμα του πέρασε από τον Πέριν, τον Ματ, τους Σιναρανούς, απορρίπτοντάς τους όλους. «Εκείνον που Έρχεται με την Αυγή. Λέγεται ότι θα φανούν σπουδαία σημεία και οιωνοί για τον ερχομό του. Από την αρματωσιά της συνοδείας σου είδα ότι ήσουν από το Σίναρ, και είχες όψη Σοφής, έτσι σκέφτηκα ότι ίσως είχες ακούσει για σπουδαία πράγματα, που θα τον αναγγέλουν».
«Έναν άνδρα;» Η φωνή της Βέριν ήταν απαλή, αλλά το βλέμμα της έκοβε σαν μαχαίρι. «Τι σημάδια είναι αυτά;»
Ο Ούριεν κούνησε το κεφάλι. «Λέγεται ότι θα τα καταλάβουμε όταν τα μάθουμε, όπως θα καταλάβουμε κι αυτόν όταν τον δούμε, διότι θα είναι σημαδεμένος. Θα έρθει από τα δυτικά, πέρα από τη Ραχοκοκαλιά του Κόσμου, αλλά θα είναι από το δικό μας αίμα. Θα πάει στη Ρουίντιαν και θα μας οδηγήσει για να φύγουμε από την Τρίπτυχη Γη». Πήρε ένα δόρυ στο δεξί χέρι. Ακούστηκε δέρμα και μέταλλο να τρίζει, καθώς οι στρατιώτες άπλωναν χέρι στο σπαθί τους, και ο Πέριν κατάλαβε πως είχε ξαναπιάσει τον πέλεκύ του, αλλά η Βέριν τους έκανε νόημα να σταματήσουν, με μια εκνευρισμένη ματιά. Ο Ούριεν χάραξε έναν κύκλο στο χώμα με την αιχμή του δόρατός του, και μετά τράβηξε μια ελικοειδή γραμμή. «Λέγεται ότι μ’ αυτό το σημάδι θα κατακτήσει».
Ο Ίνγκταρ κοίταξε το σύμβολο σμίγοντας τα φρύδια, χωρίς να το αναγνωρίζει, αλλά ο Ματ μουρμούρισε βραχνά κάτι μέσα από τα δόντια του, και ο Πέριν ένιωσε το στόμα του να ξεραίνεται. Το αρχαίο σύμβολο των Άες Σεντάι.
Η Βέριν έσβησε το σύμβολο με το πόδι της. «Δεν μπορώ να σου πω πού είναι, Ούριεν», του είπε, «και δεν έχω ακούσει κανένα σημάδι και κανένα οιωνό που να σε οδηγήσει σ’ αυτόν».
«Τότε θα συνεχίσω να ψάχνω». Δεν ήταν ερώτηση, αλλά ο Ούριεν περίμενε την Άες Σεντάι να νεύσει, και μετά κοίταξε τους Σιναρανούς περήφανα, προκλητικά, και τους ξαναγύρισε την πλάτη. Απομακρύνθηκε περπατώντας ήρεμα, και χάθηκε στα βράχια χωρίς να κοιτάξει πίσω του.
Μερικοί στρατιώτες άρχισαν να μουρμουρίζουν. Ο Ούνο είπε κάτι για τους «παλαβούς Αελίτες, που να καούνε», και ο Μασέμα μούγκρισε ότι έπρεπε να αφήσουν τον Αελίτη στα κοράκια.
«Χάσαμε πολύτιμο χρόνο», ανακοίνωσε ο Ίνγκταρ μεγαλόφωνα. «Θα πάμε πιο γρήγορα για να τον αναπληρώσουμε».
«Να», είπε η Βέριν, «πρέπει να πάμε πιο γρήγορα».
Ο Ίνγκταρ την κοίταξε, αλλά η Άες Σεντάι έβλεπε το πατημένο χώμα, εκεί που το πόδι της είχε σβήσει το σύμβολο. «Αφιππεύσατε», είπε ο Ίνγκταρ. «Οι αρματωσιές να μπουν μαζί με τα άλλα φορτία. Τώρα μπήκαμε στην Καιρχίν. Δεν θέλουμε να νομίσουν οι Καιρχινοί ότι ήρθαμε για πόλεμο. Γρήγορα!»
Ο Ματ έγειρε προς τον Πέριν. «Λες...; Λες να έλεγε για τον Ραντ; Είναι τρελό, το ξέρω, αλλά ακόμα και ο Ίνγκταρ τον νομίζει για Αελίτη».
«Δεν ξέρω», είπε ο Πέριν. «Από τότε που μπλέξαμε με τις Άες Σεντάι, τα πάντα τρελάθηκαν».