«Το άρωμα του καφ», είπε ο Τούρακ, «είναι σχεδόν εξίσου απολαυστικό όσο η γεύση του. Λοιπόν, έμπορε. Έχω μάθει ότι εδώ το κουεντιγιάρ είναι ακόμα πιο σπάνιο απ’ ό,τι στη Σωντσάν. Πες μου πώς ένας απλός έμπορος έχει στην κατοχή του ένα κομμάτι». Ήπιε καφ και περίμενε.
Ο Ντόμον πήρε μια βαθιά ανάσα, και άρχισε να σκαρώνει τα ψέματα που ίσως τον γλίτωναν από το Φάλμε.
30
Ντάες Νταε’μαρ
Στο δωμάτιο που μοιράζονταν ο Χούριν και ο Λόιαλ, ο Ραντ κοίταξε από το παράθυρο τις στρωτές γραμμές και τις αναβαθμίδες της Καιρχίν, τα πέτρινα κτίρια και τις στέγες με τα λιθοκέραμα. Δεν μπορούσε να δει το κτίριο της αντιπροσωπείας των Φωτοδοτών· ακόμα κι αν δεν ήταν ανάμεσα τους πελώριοι πύργοι και οίκοι λαμπρών αρχόντων, θα τον εμπόδιζαν τα τείχη. Όλοι στην πόλη μιλούσαν για τους Φωτοδότες, ακόμα και τώρα, μέρες μετά τη νύχτα εκείνη που είχαν υψώσει μονάχα ένα νυχτολούλουδο στον ουρανό, κι αυτό νωρίς. Κυκλοφορούσαν πάνω από δέκα εκδοχές του σκανδάλου, χωρίς να υπολογίζονται οι ιστορίες που είχαν μικροδιαφορές, αλλά καμία δεν πλησίαζε την αλήθεια.
Ο Ραντ γύρισε προς τους άλλους. Ευχόταν να μην είχε πάθει κανείς τίποτα στην πυρκαγιά, αλλά οι Φωτοδότες δεν είχαν παραδεχτεί καν ότι είχαν πάρει φωτιά. Ήταν εχέμυθοι για τα όσα συνέβαιναν στο κτίριό τους.
«Θα κάνω εγώ την επόμενη βάρδια», είπε στον Χούριν, «αμέσως μόλις γυρίσω».
«Δεν είναι ανάγκη, Άρχοντά μου». Ο Χούριν υποκλίθηκε βαθιά σαν Καιρχινός. «Μπορώ να μείνω σκοπός. Στ’ αλήθεια, ο Άρχοντάς μου δεν πρέπει να ανησυχεί».
Ο Ραντ πήρε μια βαθιά ανάσα και αντάλλαξε μια ματιά με τον Λόιαλ. Ο Ογκιρανός απλώς σήκωσε τους ώμους. Κάθε μέρα που έμεναν στην Καιρχίν, ο μυριστής φερόταν μ’ όλο και μεγαλύτερη επισημότητα· ο Ογκιρανός απλώς σχολίασε ότι οι άνθρωποι συχνά ήταν αλλόκοτοι.
«Χούριν», είπε ο Ραντ, «κάποτε με έλεγες Άρχοντα Ραντ, και δεν υποκλινόσουν κάθε φορά που σε κοίταζα». Θέλω να ηρεμήσει και να λέει ξανά απλώς Άρχοντα Ραντ, σκέφτηκε κατάπληκτος. Άρχοντα Ραντ! Φως μου, πρέπει να φύγουμε από δω, γιατί στο τέλος θα θέλω κι εγώ να υποκλίνεται. «Θα κάτσεις κάτω, σε παρακαλώ; Κουράζομαι και μόνο που σε βλέπω».
Ο Χούριν στεκόταν με το κορμί στητό, αλλά φαινόταν έτοιμος να ορμήξει για να κάνει όποια δουλειά του ζητούσε ο Ραντ. Ούτε κάθισε, ούτε χαλάρωσε. «Δεν θα ήταν πρέπον, Άρχοντά μου. Πρέπει να δείξουμε σ’ αυτούς τους Καιρχινούς ότι έχουμε κι εμείς τρόπους και—»
«Πάψε να το λες!» φώναξε ο Ραντ.
«Όπως επιθυμείς, Άρχοντά μου».
Ο Ραντ μόλις που κατάφερε να μην αναστενάξει πάλι. «Χούριν, λυπάμαι. Δεν έπρεπε να σου βάλω τις φωνές».
«Είναι δικαίωμά σου, Άρχοντά μου», είπε απλά ο Χούριν. «Αν δεν κάνω αυτό που θες, είναι δικαίωμά σου να φωνάξεις».
Ο Ραντ πλησίασε τον μυριστή για να τον αρπάξει από το γιακά και να τον τραντάξει.
Ένα χτύπημα στην εσωτερική πόρτα μεταξύ των δύο δωματίων τους έκανε να παγώσουν, αλλά ο Ραντ χάρηκε, βλέποντας ότι ο Χούριν πήρε το σπαθί του χωρίς να ζητήσει άδεια. Η λεπίδα με το σήμα του ερωδιού ήταν στη ζώνη του Ραντ· προχωρώντας άγγιξε τη λαβή της. Περίμενε να καθίσει ο Λόιαλ στο μακρύ κρεβάτι του, έτσι ώστε τα πόδια του και οι ουρές του παλτού του να κρύβουν καλύτερα το σκεπασμένο κιβώτιο κάτω από το κρεβάτι, και μετά άνοιξε την πόρτα απότομα.
Εκεί στεκόταν ο πανδοχέας, ο οποίος χοροπηδούσε ανυπόμονα, απλώνοντας το δίσκο του προς τον Ραντ. Εκεί βρίσκονταν δύο σφραγισμένες περγαμηνές. «Συγχώρεσέ με, Άρχοντά μου», είπε ξέπνοα ο Κουάλε. «Δεν μπορούσα να περιμένω μέχρι να κατεβείς, δεν ήσουν στο δωμάτιό σου, και — και... Συγχώρεσέ με, αλλά...» Κούνησε το δίσκο.
Ο Ραντ άρπαξε τις προσκλήσεις —είχαν έρθει τόσες πολλές— χωρίς να τις κοιτάξει, πήρε τον πανδοχέα από το μπράτσο και τον έσπρωξε προς την πόρτα του διαδρόμου. «Σ’ ευχαριστώ, Αφέντη Κουάλε, που έκανες τον κόπο. Αν θα ’θελες να μας αφήσεις τώρα μόνους, σε παρακαλώ...»
«Αλλά, Άρχοντά μου», διαμαρτυρήθηκε ο Κουάλε, «αυτές είναι από—»
«Σ’ ευχαριστώ». Ο Ραντ έβγαλε τον άλλο στο διάδρομο και έκλεισε την πόρτα με προσοχή. Πέταξε τις περγαμηνές στο τραπέζι. «Αυτό δεν το ’χει ξανακάνει. Λόιαλ, λες να είχε στήσει αυτί στην πόρτα πριν χτυπήσει;»
«Άρχισες να σκέφτεσαι σαν τους Καιρχινούς». Ο Ογκιρανός γέλασε, αλλά τα αυτιά του έστριψαν συλλογισμένα, και πρόσθεσε, «Πάντως είναι Καιρχινός, άρα δεν αποκλείεται. Δεν νομίζω ότι είπαμε κάτι που δεν έπρεπε να ακούσει».
Ο Ραντ προσπάθησε να θυμηθεί. Δεν είχαν αναφέρει το Κέρας του Βαλίρ, τους Τρόλοκ, τους Σκοτεινόφιλους. Μετά αναρωτήθηκε τι νόημα θα έβγαζε ο Κουάλε απ’ αυτά που όντως είχαν πει και τίναξε το κεφάλι δυνατά. «Αυτό το μέρος άρχισε να επηρεάζει κι εμένα», μονολόγησε χαμηλόφωνα.