Ο μεγάλος προθάλαμος είχε ξύλινα παγκάκια για τον κόσμο που ερχόταν εκεί για δουλειές, κυρίως ανθρώπους που περίμεναν ταπεινά και υπομονετικά, φορώντας τα απλά, σκούρα ρούχα, που έδειχναν τους πιο φτωχούς θνητούς. Υπήρχαν ανάμεσα τους και μερικοί Προπυλιανοί, που ξεχώριζαν από τα κουρελιασμένα, πολύχρωμα ρούχα τους, οι οποίοι, χωρίς αμφιβολία, ήλπιζαν να πάρουν άδεια για να ψάξουν για δουλειά εντός των τειχών.
Ο Ραντ πήγε κατευθείαν σε ένα μακρύ τραπέζι στο πίσω μέρος της αίθουσας. Πίσω του καθόταν μονάχα ένας άνδρας, όχι στρατιώτης, με ένα πράσινο διάσημο που εκτεινόταν οριζόντια στο χιτώνιό του· ήταν παχουλός και το δέρμα του έμοιαζε έτοιμο να σκάσει. Έσιαξε τα έγγραφα στο τραπέζι και άλλαξε δυο φορές τη θέση του μελανοδοχείου, πριν σηκώσει το βλέμμα στον Ραντ και τον Λόιαλ μ’ ένα ψεύτικο χαμόγελο.
«Πώς μπορώ να σε βοηθήσω, Άρχοντά μου;»
«Με τον ίδιο τρόπο που μπορούσες να με βοηθήσεις χθες», είπε ο Ραντ, δείχνοντας μεγαλύτερη υπομονή απ’ όση ένιωθε, «και προχθές, και προ-προχθές. Έχει έρθει ο Άρχοντας Ίνγκταρ;»
«Ο Άρχοντας Ίνγκταρ, Άρχοντά μου;»
Ο Ραντ πήρε μια βαθιά ανάσα και την άφησε να βγει αργά. «Ο Άρχοντας Ίνγκταρ του Οίκου Σινόβα, από το Σίναρ. Ο ίδιος για τον οποίο ρωτώ κάθε μέρα που έρχομαι εδώ».
«Κανένας που να ’χει αυτό το όνομα δεν μπήκε στην πόλη, Άρχοντά μου».
«Είσαι βέβαιος; Δεν θέλεις καν να κοιτάξεις τους καταλόγους σου;»
«Άρχοντά μου, κάθε ανατολή και δύση τα φυλάκια ανταλλάσσουν καταλόγους και τους εξετάζω αμέσως μόλις τους πάρω. Καιρό έχει να έρθει άρχοντας από το Σίναρ».
«Και η Αρχόντισσα Σελήνη; Πριν ξαναρωτήσεις, σου λέω ότι δεν ξέρω τον Οίκο της. Αλλά σου είπα το όνομά της και σου την περιέγραψα τρεις φορές. Δεν φτάνει αυτό;»
Ο άλλος άπλωσε τα χέρια. «Λυπάμαι, Άρχοντά μου. Είναι δύσκολο, αφού δεν ξέρω τον Οίκο της», είπε ανέκφραστα. Ο Ραντ αναρωτήθηκε αν θα του έλεγε ακόμα κι αν ήξερε.
Το βλέμμα του έπιασε μια κίνηση σε μια πόρτα πίσω από το γραφείο — έναν άνδρα, που έκανε να μπει στον προθάλαμο και μετά έστριψε βιαστικά. «Ίσως ο Λοχαγός Κάλντεβουιν μπορεί να με βοηθήσει», είπε ο Ραντ στον υπάλληλο.
«Ο Λοχαγός Κάλντεβουιν, Άρχοντά μου;»
«Μόλις τον είδα πίσω σου».
«Λυπάμαι, Άρχοντά μου. Αν υπήρχε κάποιος Λοχαγός Κάλντεβουιν στο φυλάκιο, θα το ήξερα».
Ο Ραντ στάθηκε κοιτάζοντάς τον, ώσπου ο Λόιαλ τον άγγιξε στον ώμο. «Ραντ, νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα να φύγουμε».
«Σ’ ευχαριστώ για τη βοήθειά σου», είπε ο Ραντ με πνιχτή φωνή. «Θα ξανάρθω αύριο».
«Ευχαρίστησή μου να κάνω ό,τι μπορώ», είπε ο άλλος με το ψεύτικο χαμόγελλό του.
Ο Ραντ βγήκε από το φυλάκιο τόσο γοργά, που ο Λόιαλ αναγκάστηκε να τρέξει για να τον προφτάσει. «Έλεγε ψέματα, Λόιαλ, το ξέρεις». Δεν βράδυνε το βήμα, αντίθετα συνέχισε πιο γρήγορα, σαν να ήθελε να εκτονώσει την απογοήτευσα του με σωματικό μόχθο. «Ο Κάλντεβουιν ήταν εκεί. Μπορεί όσα είπε να ήταν ψέματα. Μπορεί ο Ίνγκταρ να είναι ήδη εδώ και να μας ψάχνει. Πάω στοίχημα ότι ξέρει και ποια είναι η Σελήνη».
«Ίσως, Ραντ. Το Ντάες Νταε’μαρ—»
«Φως μου, βαρέθηκα ν’ ακούω για το Μεγάλο Παιχνίδι. Δεν θέλω να το παίξω. Δεν θέλω να ανακατευτώ καθόλου». Ο Λόιαλ περπατούσε δίπλα του χωρίς να λέει τίποτα. «Το ξέρω», είπε τελικά ο Ραντ. «Νομίζουν ότι είμαι άρχοντας, και στην Καιρχίν ακόμα και οι ξένοι άρχοντες είναι μέρος του Παιχνιδιού. Μακάρι να μην είχα φορέσει ποτέ αυτό το πανωφόρι». Η Μουαραίν, σκέφτηκε πικρά. Ακόμα με βάζει σε μπελάδες. Σχεδόν αμέσως όμως, αν και απρόθυμα, παραδέχτηκε ότι δεν έφταιγε εκείνη. Πάντα είχε λόγο να προσποιείται ότι ήταν κάποιος άλλος. Στην αρχή για να στηρίξει το ηθικό του Χούριν, μετά για να εντυπωσιάσει τη Σελήνη. Μετά τη Σελήνη, δεν υπήρχε τρόπος να το αποφύγει, απ’ ό,τι φαινόταν. Τα βήματά του βράδυναν, στο τέλος σταμάτησε να περπατά. «Όταν η Μουαραίν με άφησε να φύγω, σκέφτηκα ότι τα πράγματα θα ήταν πάλι απλά όπως πριν. Ακόμα κι όταν κυνηγούσα το Κέρας, ακόμα και — και μ’ όλα αυτά, νόμιζα ότι θα ήταν απλά». Ακόμα και με το σαϊντίν μέσα στο κεφάλι σου; «Φως μου, και τι δεν θα ’δινα για να ξαναγίνουν όλα απλά».
«Τα’βίρεν», άρχισε να λέει ο Λόιαλ.
«Ούτε και γι’ αυτό θέλω να ξανακούσω». Ο Ραντ ξανάρχισε να περπατά γοργά όπως πριν. «Το μόνο που θέλω είναι να δώσω το εγχειρίδιο στον Ματ και το Κέρας στον Ίνγκταρ». Και μετά τι; Να τρελαθώ; Να πεθάνω; Αν πεθάνω πριν τρελαθώ, τουλάχιστον δεν θα βλάψω κανέναν άλλον. Αλλά ούτε να πεθάνω θέλω. Ας λέει ο Λαν για το Θηκάρωμα του Σπαθιού, αλλά εγώ είμαι βοσκός, όχι Πρόμαχος. «Αν μόνο μπορούσα να μην το αγγίζω», μουρμούρισε, «ίσως θα μπορούσα να... Ο Όγουυν παραλίγο θα τα κατάφερνε».