«Κι ο Βασιλιάς;» ρώτησε να μάθει ο Ματ. «Αν αυτός ο Μπαρτέηνς είναι Σκοτεινόφιλος, τότε ο Βασιλιάς θα μας βοηθήσει».
«Είμαι σίγουρη», είπε ξερά η Βέριν, «ότι ο Γκάλντριαν Ριάτιν θα στρεφόταν εναντίον του Μπαρτέηνς Ντέημοντρεντ ακόμα και με τη φήμη ότι ο Μπαρτέηνς είναι Σκοτεινόφιλος, και θα χαιρόταν για το πρόσχημα. Επίσης είμαι σίγουρη ότι ο Γκάλντριαν δεν θα άφηνε το Κέρας του Βαλίρ από τα χέρια του, αν το αποκτούσε. Θα το έβγαζε τις γιορτές να το δείχνει στο λαό και να λέει πόσο σπουδαία και τρανή είναι η Καιρχίν, και κανείς ποτέ δεν θα το έβλεπε αλλού».
Ο Πέριν ανοιγόκλεισε τα μάτια, κατάπληκτος. «Μα, το Κέρας του Βαλίρ πρέπει να είναι εκεί που θα δοθεί η Τελευταία Μάχη. Δεν μπορεί να το κρατήσει έτσι».
«Δεν ξέρω πολλά για τους Καιρχινούς», του είπε ο Ίνγκταρ, «αλλά έχω ακούσει αρκετά για τον Γκάλντριαν. Θα μας δεξιωνόταν και θα μας ευχαριστούσε για τη δόξα που φέραμε στην Καιρχίν. Θα μας γέμιζε τις τσέπες χρυσάφι και θα μας απένειμε τιμές και αζιώματα. Και, αν προσπαθούσαμε να φύγουμε με το Κέρας, θα μας έκοβε το τιμημένο κεφάλι μας χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά».
Ο Πέριν πέρασε το χέρι μέσα από τα μαλλιά του. Όσο μάθαινε για βασιλιάδες, τόσο λιγότερο τους συμπαθούσε.
«Και το εγχειρίδιο;» ρώτησε δαγκωμένα ο Ματ. «Δεν πιστεύω να το θέλει, ε;» Ο Ίνγκταρ τον αγριοκοίταζε, και εκείνος σάλεψε αμήχανα. «Ξέρω ότι το Κέρας είναι σημαντικό, αλλά εγώ δεν πρόκειται να πολεμήσω στην Τελευταία Μάχη. Αυτό το εγχειρίδιο...»
Η Βέριν ακούμπησε τα χέρια της στα μπράτσα της πολυθρόνας. «Ούτε και ο Γκάλντριαν θα το αποκτήσει. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι τρόπος να μπούμε στο μέγαρο του Μπαρτέηνς. Αν βρούμε το Κέρας, ίσως βρούμε τρόπο να το πάρουμε. Ναι, Ματ, και το εγχειρίδιο. Όταν γίνει γνωστό ότι υπάρχει μια Άες Σεντάι στην πόλη — ε, συνήθως αποφεύγω τέτοια πράγματα, αλλά, αν πω τυχαία στην Τιέντρα ότι θα ήθελα να δω το καινούργιο αρχοντικό του Μπαρτέηνς, μέσα σε μια-δυο μέρες θα πρέπει να μου έρθει πρόσκληση. Δεν θα δυσκολευτώ να πάρω μαζί μου μερικούς τουλάχιστον από σας. Τι είναι, Χούριν;»
Ο μυριστής ταλαντευόταν στις φτέρνες του από τη στιγμή που η Βέριν είχε πει για πρόσκληση. «Ο Άρχοντας Ραντ έχει ήδη πρόσκληση. Από τον Άρχοντα Μπαρτέηνς».
Ο Πέριν κοίταζε τον Ραντ, και δεν ήταν ο μόνος.
Ο Ραντ έβγαλε δυο σφραγισμένες περγαμηνές από την τσέπη του πανωφοριού του και τις έδωσε στην Άες Σεντάι δίχως να πει λέξη.
Ο Ίνγκταρ ήρθε να δει και να θαυμάσει τις σφραγίδες πάνω από τον ώμο της. «Ο Μπαρτέηνς, και... Και ο Γκάλντριαν! Ραντ, πού τις βρήκες; Τι έκανες αυτές τις μέρες;»
«Τίποτα», είπε ο Ραντ. «Δεν έκανα τίποτα. Απλώς μου τις έστειλαν». Ο Ίνγκταρ άφησε να βγει μια αργόσυρτη ανάσα. Ο Ματ είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό. «Ναι, απλώς τις έστειλαν», είπε ήσυχα ο Ραντ. Είχε μια αζιοπρέπεια πάνω του, που δεν τη Θυμόταν ο Πέριν· ο Ραντ κοίταζε την Άες Σεντάι και τον Σιναρανό άρχοντα σαν ίσους.
Ο Πέριν κούνησε το κεφάλι. Το πανωφόρι σου ταιριάζει. Όλοι αλλάζουμε.
«Ο Άρχοντας Ραντ έκαιγε τις άλλες», είπε ο Χούριν. «Κάθε μέρα έφταναν προσκλήσεις, και κάθε μέρα τις έκαιγε. Μέχρι που ήρθαν αυτές, φυσικά. Κάθε μέρα από πιο ισχυρούς Οίκους». Φαινόταν περήφανος.
«Ο Τροχός του Χρόνου μας υφαίνει όλους στο Σχήμα όπως το θέλει», είπε η Βέριν, κοιτάζοντας τις περγαμηνές, «αλλά, μερικές φορές, μας προσφέρει κάτι πριν μάθουμε ότι το χρειαζόμαστε».
Τσαλάκωσε αδιάφορα την πρόσκληση του Βασιλιά και την πέταξε στο τζάκι· έπεσε εκεί, λευκή πάνω στα κρύα κούτσουρα. Έσπασε το άλλο βουλοκέρι με τον αντίχειρά της και τη διάβασε. «Ναι. Ναι, αυτή μας κάνει μια χαρά».
«Πώς μπορώ να πάω;» τη ρώτησε ο Ραντ. «Θα καταλάβουν ότι δεν είμαι άρχοντας. Βοσκός είμαι, και αγρότης». Ο Ίνγκταρ έδειχνε δύσπιστος. «Μα είμαι, Ίνγκταρ. Σου το είπα». Ο Ίνγκταρ σήκωσε τους ώμους: και πάλι δεν φαινόταν να έχει πειστεί. Ο Χούριν κοίταζε τον Ραντ και ήταν ολοφάνερο ότι δεν το πίστευε.
Που να καώ, σκέφτηκε ο Πέριν, αν δεν τον ήξερα, ούτε εγώ θα το πίστευα. Ο Ματ κοίταζε τον Ραντ με το κεφάλι γερμένο, σμίγοντας τα φρύδια, σαν να έβλεπε κάτι που δεν είχε ξαναδεί. Τώρα το βλέπει κι αυτός. «Μπορείς να το κάνεις, Ραντ», είπε ο Πέριν. «Μπορείς».
Η Βέριν είπε, «Θα βοηθήσει αν δεν λες σε όλους τι δεν είσαι. Οι άνθρωποι βλέπουν αυτό που περιμένουν να δουν. Πέρα απ’ αυτό, κοίταζέ τους κατάματα και μίλα με ευθύτητα. Όπως μιλάς σε μένα», πρόσθεσε στεγνά, και τα μάγουλα του Ραντ κοκκίνισαν, μα δεν χαμήλωσε το βλέμμα του. «Δεν έχει σημασία τι λες. Ό,τι είναι αταίριαστο, θα το αποδώσουν στην ξενική καταγωγή σου. Επίσης θα βοηθήσει αν θυμάσαι τον τρόπο που φέρθηκες μπροστά στην Άμερλιν. Αν είσαι τόσο αλαζονικός, θα σε πιστέψουν ακόμα κι αν φοράς κουρέλια». Ο Ματ χαχάνισε.