Η Βέριν και ο Ίνγκταρ χώθηκαν στο πλήθος. Ο Σιναρανός δέχθηκε μερικές επιφυλακτικές ματιές· κάποιοι κοίταζαν την Άες Σεντάι με γουρλωμένα μάτια, άλλοι σμίγοντας ανήσυχα τα φρύδια, σαν να έβρισκαν λυσσασμένο λύκο μπροστά στα πόδια τους. Αυτό το βλέμμα ερχόταν πιο συχνά από άνδρες παρά από γυναίκες, και μάλιστα μερικές γυναίκες της μίλησαν.
Ο Ραντ αντελήφθηκε ότι ο Ματ και ο Χούριν είχαν ήδη χαθεί στις κουζίνες, όπου θα συγκεντρώνονταν όλοι οι υπηρέτες που είχαν έρθει με τους καλεσμένους μέχρι να τους φωνάξουν. Ήλπισε να μην δυσκολεύονταν να ξεγλιστρήσουν από κει.
Ο Λόιαλ έσκυψε για να του πει κάτι στο αυτί. «Ραντ, υπάρχει Πύλη κοντά. Μπορώ να τη νιώσω».
«Εννοείς ότι αυτό κάποτε ήταν Ογκιρανό άλσος;» είπε χαμηλόφωνα ο Ραντ, και ο Λόιαλ ένευσε.
«Το Στέντιγκ Τσόφου δεν είχε ξαναβρεθεί όταν το φύτεψαν, διαφορετικά ο Ογκιρανός που είχε βοηθήσει να χτιστεί η Αλ’καϊρ’ραχιενάλεν δεν θα χρειαζόταν άλσος για να τους θυμίζει το στέντιγκ. Την άλλη φορά που πέρασα από την Καιρχίν, όλα αυτά ήταν δάσος, που ανήκε στον Βασιλιά».
«Μάλλον ο Μπαρτέηνς το πήρε με κάποια μηχανορραφία». Ο Ραντ κοίταζε νευρικά την αίθουσα τριγύρω του. Όλοι μιλούσαν ακόμα, αλλά δεν ήταν λίγοι εκείνοι που παρακολουθούσαν τον ίδιο και τον Λόιαλ. Δεν έβλεπε πουθενά τον Ίνγκταρ. Η Βέριν στεκόταν στο κέντρο ενός πλήθους γυναικών. «Μακάρι να μπορούσαμε να μείνουμε μαζί».
«Η Βέριν είπε όχι, Ραντ. Είπε ότι οι άλλοι θα θύμωναν και θα μας κοίταζαν με καχυποψία, πιστεύοντας πως ήμασταν απόμακροι. Πρέπει να διασκεδάσουμε τις υποψίες τους, μέχρι να βρουν ο Ματ και ο Χούριν ό,τι είναι να βρουν».
«Άκουσα μια χαρά τι είπε, Λόιαλ. Αλλά και πάλι νομίζω ότι, αν ο Μπαρτέηνς είναι Σκοτεινόφιλος, τότε θα ξέρει το λόγο που είμαστε εδώ. Αν χωριστούμε, είναι σαν να προσκαλούμε επίθεση».
«Η Βέριν λέει ότι δεν θα κάνει τίποτα, αν δεν βρει πρώτα πως μπορεί να μας χρησιμοποιήσει. Απλώς κάνε ό,τι μας είπε η Βέριν, Ραντ. Οι Άες Σεντάι ξέρουν τι κάνουν». Ο Λόιαλ χώθηκε στο πλήθος, και, πριν προχωρήσει δέκα βήματα, είχε μαζέψει γύρω του καμιά δεκαριά άρχοντες κι αρχόντισσες.
Άλλοι έκαναν να πλησιάσουν τον Ραντ, τώρα που ήταν μόνος, αλλά αυτός στράφηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση και έφυγε βιαστικά. Ίσως οι Άες Σεντάι να ξέρουν τι κάνουν, αλλά μακάρι να ήξερα κι εγώ. Δεν μου αρέσει αυτό. Φως μου, μακάρι να ήξερα αν έλεγε αλήθεια. Οι Άες Σεντάι ποτέ δεν λένε ψέματα, όμως η αλήθεια που ακούς ίσως να μην είναι η αλήθεια που νομίζεις ότι είναι.
Συνέχισε να προχωρά για να αποφύγει να συζητήσει με τους ευγενείς. Υπήρχαν πολλές ακόμα αίθουσες, γεμάτες άρχοντες κι αρχόντισσες, πάντα με διασκεδαστές· τρεις διαφορετικοί βάρδοι με τους μανδύες τους, κι άλλοι ταχυδακτυλουργοί και ακροβάτες, και μουσικοί που έπαιζαν φλάουτα, μπίτερν, ντούλτσιμερ και λαγούτα, βιολιά σε πέντε διαφορετικά μεγέθη, κέρατα έξι ειδών, ίσια ή κυρτά ή στριφογυριστά, και τύμπανα δέκα μεγεθών, από το ταμπούρλο ως τη γκρανκάσα. Μερικούς μουσικούς τους κοίταξε και δεύτερη φορά, εκείνους που έπαιζαν στριφογυριστό κέρας, αλλά τα όργανα ήταν από απλό χαλκό.
Δεν θα είχαν το Κέρας του Βαλίρ εδώ, βλάχα, σκέφτηκε. Εκτός αν ο Μπαρτέηνς θέλει να καλέσει τους νεκρούς ήρωες ως άλλο ένα μέσο ψυχαγωγίας.
Υπήρχε ακόμα κι ένας τραγουδιστής με ασημοστόλιστες Δακρινές μπότες και κίτρινο πανωφόρι, που τριγυρνούσε στις αίθουσες παίζοντας την άρπα του και σταματούσε εδώ κι εκεί για να απαγγείλει κάτι σε Υψηλό Ρυθμό. Αγριοκοίταζε με περιφρόνηση τους βάρδους και δεν καθόταν καθόλου στην ίδια αίθουσα μαζί τους, αλλά ο Ραντ δεν έβλεπε μεγάλη διαφορά ανάμεσα τους παρά μόνο στα ρούχα.
Ξαφνικά ο Μπαρτέηνς βρέθηκε να προχωρά στο πλευρό του Ραντ. Ένας υπηρέτης με λιβρέα αμέσως του πρόσφερε έναν ασημένιο δίσκο κάνοντας μια υπόκλιση. Ο Μπαρτέηνς πήρε ένα ποτήρι με κρασί, φτιαγμένο από καφέ γυαλί. Ο υπηρέτης περπάτησε ανάποδα μπροστά τους, υποκλινόμενος ακόμα, και πρόσφερε το δίσκο στον Ραντ, αλλά ο Ραντ κούνησε το κεφάλι και ο υπηρέτης χάθηκε στο πλήθος.
«Δείχνεις ανήσυχος», είπε ο Μπαρτέηνς, πίνοντας το κρασί του.
«Μου αρέσει να περπατώ». Ο Ραντ αναρωτήθηκε πώς μπορούσε να ακολουθήσει τη συμβουλή της Βέριν και, όταν θυμήθηκε τι του είχε πει για την επίσκεψή του στην Άμερλιν, πήρε τη στάση της Γάτας που Διασχίζει την Αυλή. Δεν ήξερε πιο αγέρωχο βάδισμα. Το στόμα του Μπαρτέηνς σφίχτηκε και ο Ραντ σκέφτηκε πως ίσως ο άρχοντας το έβρισκε υπερβολικά αλαζονικό, αλλά δεν είχε να πιαστεί από αλλού παρά μόνο από τη συμβουλή της Βέριν, κι έτσι δεν σταμάτησε. «Θαυμάσια δεξίωση. Έχεις πολλούς φίλους, και ποτέ δεν είδα τόσους διασκεδαστές».