Ο Χούριν κοκκίνισε. «Να, σχετικά μ’ αυτό...» Κοίταξε πέρα από το διάδρομο, προς τα κει που ακουγόταν η φασαρία, και φάνηκε σαν να ’θελε να φτύσει. «Όλοι κάνουν ότι φέρονται μ’ ευγένεια, αλλά... Άρχοντα Ραντ. όλοι λένε ότι είναι πιστοί στον αφέντη τους, όμως όλοι αφήνουν να εννοηθεί ότι ίσως είναι πρόθυμοι να πουλήσουν αυτά που ξέρουν, ή που άκουσαν. Κι όταν τα κοπανήσουν, έρχονται και σου λένε, ψιθυριστά στο αυτί, πράγματα για τους άρχοντες και τις αρχόντισσες που υπηρετούν, που θα ’καναν τις τρίχες σου να σηκωθούν όρθιες. Ξέρω ότι είναι Καιρχινοί, αλλά τέτοια πράγματα πρώτη φορά ακούω».
«Σε λίγο θα φύγουμε από δω, Χούριν». Ο Ραντ ευχήθηκε να ήταν αλήθεια. «Πού είναι ο κήπος;» Ο Χούριν στράφηκε σε ένα πλαϊνό διάδρομο που έβγαζε στο πίσω μέρος του μεγάρου. «Έφερες κιόλας τον Ίνγκταρ και τους άλλους;»
Ο μυριστής κούνησε το κεφάλι. «Τον Άρχοντα Ίνγκταρ τον είχαν στριμώξει στη γωνία έξι-εφτά από κείνες, που θέλουν να ονομάζονται κυρίες. Δεν μπόρεσα καν να πλησιάσω για να του μιλήσω. Και η Βέριν Σεντάι ήταν με τον Μπαρτέηνς. Μου ’ριξε τέτοια ματιά, όταν πλησίασα, που δεν προσπάθησα καν να της το πω».
Έστριψαν άλλη μια γωνία τότε, και βρέθηκαν μπροστά στον Λόιαλ και τον Ματ· ο Ογκιρανός στεκόταν καμπουριαστός, επειδή το ταβάνι ήταν χαμηλό γι’ αυτόν.
Ο Λόιαλ άστραψε ένα πλατύ χαμόγελο. «Να ’σαι, Ραντ. Πρώτη φορά χάρηκα τόσο όσο όταν κατάφερα να ξεφύγω από αυτούς εκεί πάνω. Όλο με ρωτούσαν αν οι Ογκιρανοί ξανάρχονται και αν ο Γκάλντριαν είχε συμφωνήσει να πληρώσει αυτά που χρωστούσε. Φαίνεται ότι ο λόγος που έφυγαν οι Ογκιρανοί λιθοξόοι ήταν επειδή ο Γκάλντριαν σταμάτησε να τους πληρώνει και τους έδινε μόνο υποσχέσεις. Όλο τους έλεγα ότι δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτό, αλλά οι μισοί νόμιζαν ότι λέω ψέματα και οι άλλοι μισοί ότι κάτι υπονοούσα».
«Σε λίγο θα φύγουμε από δω, Λόιαλ», τον καθησύχασε ο Ραντ. «Ματ, είσαι καλά;» Τα μάγουλα του φίλου του έμοιαζαν πιο βουλιαγμένα απ’ όσο θυμόταν, ακόμα και όπως ήταν πριν στο πανδοχείο, και τα ζυγωματικά του προεξείχαν πιο έντονα.
«Μια χαρά νιώθω», είπε βλοσυρά ο Ματ, «αλλά εγώ δεν είχα πρόβλημα να αφήσω τους άλλους υπηρέτες. Εκείνοι που δεν ρωτούσαν αν με αφήνεις νηστικό, με περνούσαν για άρρωστο και δεν ήθελαν να πλησιάσουν».
«Ένιωσες το εγχειρίδιο;» ρώτησε ο Ραντ.
Ο Ματ κούνησε το κεφάλι κατσουφιασμένος. «Το μόνο που ένιωσα ήταν ότι κάποιος με παρακολουθεί σχεδόν όλη την ώρα. Αυτοί οι άνθρωποι, έτσι που τριγυρνούν κρυφά, είναι χειρότεροι κι από τους Ξέθωρους. Που να καώ, μου ήρθε κεραμίδα όταν ο Χούριν μου είπε ότι είχε βρει τα ίχνη των Σκοτεινόφιλων. Ραντ, δεν το νιώθω καθόλου, και τριγύρισα σ’ αυτό το βρωμόσπιτο από τη στέγη ως το υπόγειο».
«Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι εδώ, Ματ. Αν θυμάσαι, το έβαλα στο κιβώτιο μαζί με το Κέρας. Μπορεί αυτό να σε εμποδίζει να το βρεις. Δεν νομίζω ότι ο Φάιν ξέρει να το ανοίξει, αλλιώς δεν θα έκανε τόσο κόπο για να κουβαλά τόσο βάρος από το Φαλ Ντάρα. Ακόμα και όλο αυτό το χρυσάφι δεν έχει σημασία μπροστά στο Κέρας του Βαλίρ. Όταν βρούμε το Κέρας, θα βρούμε και το εγχειρίδιο. Θα δεις».
«Αρκεί να μην χρειάζεται πια να υποκρίνομαι τον υπηρέτη σου», μουρμούρισε ο Ματ. «Αρκεί να μην τρελαθείς και...» Στραβομουτσούνιασε και άφησε τα λόγια του μετέωρα.
«Ο Ραντ δεν είναι τρελός, Ματ», είπε ο Λόιαλ. «Οι Καιρχινοί δεν θα τον άφηναν να έρθει, αν δεν ήταν άρχοντας. Αυτοί είναι οι τρελοί».
«Δεν είμαι τρελός», είπε ο Ραντ απότομα. «Ακόμα δεν τρελάθηκα. Χούριν, δείξε μου τον κήπο».
«Από δω, Άρχοντα Ραντ».
Βγήκαν στη νύχτα από μια πορτούλα χαμηλή, που ο Ραντ έπρεπε να σκύψει για να την περάσει· ο Λόιαλ αναγκάστηκε να διπλωθεί στα δύο και να κυρτώσει τους ώμους του. Τα παράθυρα πιο πάνω έριχναν αρκετό κίτρινο φως και ο Ραντ διέκρινε δρομάκια από πέτρες ανάμεσα σε ορθογώνιες πρασιές. Δεξιά κι αριστερά τους πρόβαλλαν στο σκοτάδι απειλητικές οι σκιές από τους στάβλους και τα άλλα βοηθητικά κτίρια. Ακούγονταν τυχαία αποσπάσματα μουσικής, από τους υπηρέτες πιο κάτω, ή από κείνους που διασκέδαζαν τους αφέντες πιο πάνω.
Ο Χούριν τους οδήγησε στα δρομάκια, ώσπου έσβησε ακόμα και η θαμπή ανταύγεια και βρέθηκαν να προχωρούν μόνο με το φως του φεγγαριού, ενώ οι μπότες τους έτριζαν απαλά στις πέτρες. Θάμνοι, που θα έλαμπαν από τα λουλούδια, τώρα ήταν παράξενοι όγκοι στο σκοτάδι. Ο Ραντ άγγιξε το σπαθί του και δεν άφηνε το βλέμμα του να μένει ώρα στο ίδιο σημείο. Εκατό Τρόλοκ μπορούσαν να κρυφτούν γύρω τους αθέατοι. Ήξερε ότι ο Χούριν θα μύριζε τους Τρόλοκ, αν ήταν εκεί, αλλά αυτό δεν έφτανε. Αν ο Μπαρτέηνς ήταν Σκοτεινόφιλος, τότε θα ’πρεπε να είναι το ίδιο τουλάχιστον μερικοί από τους υπηρέτες και τους φρουρούς, και ο Χούριν δεν μπορούσε να μυρίσει πάντα τους Σκοτεινόφιλους. Δεν θα ήταν μεγάλη η διαφορά, αν από το σκοτάδι ορμούσαν πάνω τους Σκοτεινόφιλοι αντί για Τρόλοκ.