Ο Τούρακ έμεινε σιωπηλός τόση ώρα, που ο Φάιν άρχισε να αναρωτιέται αν χρειαζόταν να πειστεί κι άλλο· ήταν έτοιμος να πει περισσότερα, όσα χρειαζόταν. Στο τέλος, όμως, ο Υψηλός Άρχοντας μίλησε. «Δείχνεις να ξέρεις αυτά για τα οποία κανένας, ούτε ταπεινός ούτε ισχυρός, δεν μίλησε από τότε που είδαμε αυτή τη γη. Οι άνθρωποι εδώ την αναφέρουν σαν μια φήμη ανάμεσα σε δέκα άλλες. Το βλέπω στα μάτια σου, το ακούω στη φωνή σου. Παραλίγο θα σκεφτόμουν ότι σ’ έστειλαν να με παρασύρεις σε παγίδα. Μα ποιος, έχοντας το Κέρας του Βαλίρ, θα το χρησιμοποιούσε έτσι; Κανείς από κείνους του Αίματος, που ήρθαν με το Χαϊλέν, δεν μπορούσε να έχει το Κέρας, γιατί ο θρύλος λέει ότι ήταν κρυμμένο σ’ αυτή τη χώρα. Και σίγουρα ο κάθε άρχοντας αυτής της χώρας θα το χρησιμοποιούσε εναντίον μου, αντί να το βάλει στα χέρια μου. Πώς ήρθε στην κατοχή σου το Κέρας του Βαλίρ; Ισχυρίζεσαι πως είσαι ήρωας, όπως λέει ο θρύλος; Έχεις κάνει ανδραγαθήματα;»
«Δεν είμαι ήρωας, Υψηλέ Άρχοντα». Ο Φάιν τόλμησε να πάρει ένα ταπεινό χαμόγελο, αλλά η έκφραση του Τούρακ δεν άλλαζε και το άφησε να σβήσει. «Ένας πρόγονός μου βρήκε το Κέρας στους ταραχώδεις καιρούς μετά το θάνατο του Υψηλού Βασιλιά. Ήξερε πώς να ανοίξει το κιβώτιο, αλλά το μυστικό πέθανε μαζί του στον Εκατονταετή Πόλεμο, που τσάκισε την αυτοκρατορία του Άρτουρ του Γερακόφτερου, κι έτσι όσοι ήρθαμε μετά απ’ αυτόν ξέραμε ότι το Κέρας του Βαλίρ ήταν εκεί μέσα και έπρεπε να το φυλάξουμε μέχρι να επιστρέψει η γενιά του Υψηλού Βασιλιά».
«Σχεδόν σε πιστεύω».
«Πίστεψε, Υψηλέ Άρχοντα. Όταν ηχήσεις το Κέρας—»
«Μην καταστρέφεις τη λίγη εμπιστοσύνη που κέρδισες. Δεν θα ηχήσω το Κέρας του Βαλίρ. Όταν επιστρέψω στη Σωντσάν, θα το παρουσιάσω στην Αυτοκράτειρα ως το μέγιστο ανάμεσα στα τρόπαιά μου. Ίσως η Αυτοκράτειρα το ηχήσει η ίδια».
«Αλλά, Υψηλέ Άρχοντα», διαμαρτυρήθηκε ο Φάιν, «πρέπει να—» Ξαφνικά βρέθηκε να κείτεται με το πλευρό, ενώ το κεφάλι του κουδούνιζε. Μόνο όταν ξεθάμπωσαν τα μάτια του είδε τον άνδρα με την ανοιχτοκίτρινη πλεξούδα και κατάλαβε τι είχε συμβεί.
«Μερικές λέξεις», είπε ο άλλος απαλά, «δεν χρησιμοποιούνται ποτέ μπροστά στον Υψηλό Άρχοντα».
Ο Φάιν αποφάσισε πως αυτός ο άνδρας θα πέθαινε.
Ο Τούρακ κοίταξε τον Φάιν και μετά το Κέρας, γαλήνια, σαν να μην είχε δει τίποτα. «Ίσως σε δώσω στην Αυτοκράτειρα μαζί με το Κέρας του Βαλίρ. Ίσως σε βρει διασκεδαστικό, έναν άνδρα που ισχυρίζεται πως η οικογένειά του κράτησε την πίστη της εκεί που όλοι οι άλλοι πάτησαν τους όρκους τους, ή τους ξέχασαν».
Ο Φάιν ένιωσε κρυφή αγαλλίαση, καθώς ξανασηκωνόταν όρθιος. Ούτε που γνώριζε για την ύπαρξη μιας Αυτοκράτειρας πριν την αναφέρει ο Τούρακ, αλλά αν ξαναβρισκόταν κοντά σε κάποιον ηγέτη... αυτό άνοιγε καινούργιους δρόμους, καινούργια σχέδια. Κοντά σε μια ηγέτιδα με τη δύναμη της Σωντσάν στο πλάι της και το Κέρας του Βαλίρ στα χέρια της. Πολύ καλύτερο από το να έκανε Μέγα Βασιλιά αυτόν τον Τούρακ. Μπορούσε να περιμένει για μερικά μέρη του σχεδίου του. Ήρεμα. Μην του δείξεις πόσο πολύ το θέλεις. Μετά από τόσον καιρό, λίγη υπομονή ακόμα δεν θα σε βλάψει. «Όπως επιθυμεί ο Υψηλός Άρχοντας», είπε, προσπαθώντας να φανεί σαν άνθρωπος που απλώς θέλει να υπηρετήσει.
«Δείχνεις να βιάζεσαι», είπε ο Τούρακ, και ο Φάιν μόλις που κατάφερε να μην κάνει κάποιο μορφασμό. «Θα σου πω γιατί δεν θα ηχήσω το Κέρας του Βαλίρ, γιατί δεν θα το κρατήσω καν, και ίσως αυτό σου θεραπεύσει την ανυπομονησία. Δεν θα ήθελα ένα δικό μου δώρο να προσβάλει την Αυτοκράτειρα με τη δράση του· αν η ανυπομονησία σου δεν δέχεται θεραπεία, τότε δεν θα ικανοποιηθεί ποτέ, διότι δεν θα φύγεις ποτέ απ’ αυτές τις ακτές. Ξέρεις ότι αυτός που θα φυσήξει το Κέρας θα είναι από κει και έπειτα συνδεμένος μαζί του; Ότι για τους άλλους θα είναι απλό κέρας όσο ζει αυτός;» Δεν μιλούσε σαν να περίμενε απάντηση και δεν έκανε καμία παύση. «Είμαι δωδέκατος στη σειρά διαδοχής για τον Κρυστάλλινο Θρόνο. Αν κρατούσα το Κέρας του Βαλίρ, όσοι είναι ανάμεσα σε μένα και το θρόνο θα πίστευαν ότι σκοπεύω να γίνω ο πρώτος και, παρ’ όλο που, φυσικά, η Αυτοκράτειρα επιθυμεί να ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας έτσι ώστε να τη διαδεχθεί ο πιο πανούργος και ο πιο δυνατός, τώρα έχει χαρίσει την εύνοιά της στη δεύτερη κόρη της, και δεν θα έβλεπε ευνοϊκά κάποια απειλή κατά της Τουόν. Αν το ηχούσα, ακόμα κι αν μετά απέθετα αυτή τη γη στα πόδια της, μ’ όλες τις γυναίκες της Ταρ Βάλον δεμένες, η Αυτοκράτειρα, είθε να ζει παντοτινά, σίγουρα θα πίστευε ότι δεν μου αρκεί να είμαι απλώς ένας διάδοχος».