Του απάντησε η Βέριν. «Αυτό που προτείνεις ίσως μπορεί να γίνει, μυριστή, αλλά δεν έχουμε καμία ελπίδα να βρούμε Διαβατική Λίθο. Δεν ξέρω καμιά πιο κοντά από την Ερημιά των Αελιτών. Αν και θα μπορούσαμε να γυρίσουμε στο Μαχαίρι του Σφαγέα, αν εσύ, ή ο Ραντ, ή ο Λόιαλ, νομίζετε ότι μπορείτε να ξαναβρείτε εκείνη τη Λίθο».
Ο Ραντ κοίταζε τον Ματ. Ο φίλος του είχε σηκώσει το κεφάλι με ελπίδα ακούγοντας αυτή τη συζήτηση για τις Διαβατικές Λίθους. Μερικές βδομάδες, είχε πει η Βέριν. Αν ανέβαιναν στα άλογα και ξεκινούσαν για τα δυτικά, ο Ματ δεν θα προλάβαινε να δει το Τόμαν Χεντ.
«Μπορώ να τη βρω», είπε απρόθυμα ο Ραντ. Ένιωθε ντροπή. Ο Ματ πεθαίνει, οι Σκοτεινόφιλοι έχουν το Κέρας του Βαλίρ, ο Φάιν θα κάνει κάτι κακό στο Πεδίο του Έμοντ, αν δεν τον ακολουθήσεις, κι εσύ φοβάσαι να διαβιβάσεις τη Δύναμη. Μια φορά για να πάτε και μια για να γυρίσετε. Δεν θα τρελαθείς με δυο φορές ακόμα. Όμως εκείνο που τον φόβιζε στ’ αλήθεια ήταν η λαχτάρα που ξεπηδούσε μέσα του στη σκέψη ότι θα διαβίβαζε πάλι, ότι θα ένιωθε τη Δύναμη να τον γεμίζει, ότι θα ένιωθε πραγματικά ζωντανός.
«Δεν το καταλαβαίνω», είπε αργά η Άλαρ. «Οι Διαβατικές Λίθοι έχουν να χρησιμοποιηθούν από την Εποχή των Θρύλων. Δεν πίστευα ότι υπήρχαν ακόμα κάποιοι που ξέρουν να τις χρησιμοποιούν».
«Το Καφέ Άτζα ξέρει πολλά πράγματα», είπε ξερά η Βέριν, «κι εγώ ξέρω πώς να χρησιμοποιήσω τις Λίθους».
Η Πρεσβύτερη ένευσε. «Στ’ αλήθεια υπάρχουν θαύματα στο Λευκό Πύργο, τα οποία δεν έχουμε δει ούτε στα όνειρά μας. Αλλά, αν μπορείς να χρησιμοποιήσεις Διαβατική Λίθο, δεν χρειάζεται να πάτε ως το Μαχαίρι του Σφαγέα. Υπάρχει Λίθος εδώ κοντά που στεκόμαστε».
«Ο Τροχός υφαίνει όπως ο Τροχός το θέλει, και το Σχήμα μας προσφέρει αυτό που χρειαζόμαστε». Το αφηρημένο ύφος της Βέριν εξατμίστηκε. «Πήγαινέ μας εκεί», είπε ζωηρά. «Ήδη χάσαμε πολύ χρόνο».
37
Τι Θα Μπορούσε να Είχε Συμβεί
Η Άλαρ τους πήρε από την Πύλη με σοβαρό και μετρημένο ρυθμό, αν και ο Τζούιν φαινόταν ότι ανυπομονούσε να αφήσει πίσω του την Πύλη. Ο Ματ, πάντως, κοίταζε μπροστά με ανυπομονησία, και ο Χούριν έδειχνε σιγουριά, ενώ ο Λόιαλ φαινόταν να ανησυχεί περισσότερο μήπως η Άλαρ αλλάξει γνώμη και δεν τον αφήσει να φύγει. Ο Ραντ δεν βιαζόταν, καθώς τραβούσε πίσω του τον Κοκκινοτρίχη από τα γκέμια. Δεν φανταζόταν πως η Βέριν σκόπευε να χρησιμοποιήσει η ίδια τη Λίθο.
Η γκρίζα πέτρινη στήλη στεκόταν όρθια κοντά σε μια οξιά, που είχε ύψος τριάντα μέτρα και πλάτος τέσσερις απλωσιές· ο Ραντ θα τη θεωρούσε ψηλή, αν δεν είχε δει τα Μεγάλα Δένδρα. Εδώ δεν υπήρχε προειδοποιητικό τοιχάκι, μονάχα μερικά αγριολούλουδα, που ξεπρόβαλλαν από το στρώμα των σαπισμένων πεσμένων φύλλων και κλαριών του δάσους. Η Διαβατική Λίθος ήταν σκαμμένη από τα στοιχεία της φύσης, αλλά τα σύμβολα που τη σκέπαζαν διακρίνονταν ακόμα.
Οι έφιπποι Σιναρανοί στρατιώτες απλώθηκαν, σχηματίζοντας χαλαρό κύκλο γύρω από τη Λίθο και τους άλλους που ήταν πεζοί.
«Τη σηκώσαμε όρθια», είπε η Άλαρ, «όταν τη βρήκαμε πριν από πολλά χρόνια, αλλά δεν τη μετακινήσαμε. Έμοιαζε... να αντιστέκεται... στη μεταφορά της». Την πλησίασε και ακούμπησε το μεγάλο χέρι της στη Λίθο. «Πάντα τη σκεφτόμουν σαν σύμβολο όσων χάθηκαν, όσων ξεχάστηκαν. Την Εποχή των Θρύλων, μπορούσαν να τη μελετήσουν και να την κατανοήσουν ως ένα βαθμό. Για μας, δεν είναι παρά μια πέτρα».
«Κάτι παραπάνω απ’ αυτό, ελπίζω». Η Βέριν μίλησε με ζωηρή φωνή. «Πρεσβύτερη, σ’ ευχαριστώ για τη βοήθειά σου. Συγχώρεσέ μας, που σας αφήνουμε χωρίς επισημότητα, αλλά ο Τροχός κυλά. Τουλάχιστον δεν θα ταράξουμε άλλο τη γαλήνη του στέντιγκ σας».
«Πήραμε τους λιθοξόους μας από την Καιρχίν», είπε η Άλαρ, «αλλά ακόμα μαθαίνουμε τι συμβαίνει στον κόσμο Έξω. Ψεύτικοι Δράκοντες. Το Μεγάλο Κυνήγι του Κέρατος. Τα μαθαίνουμε, και μας προσπερνούν. Δεν νομίζω ότι η Τάρμον Γκάι’ντον θα μας προσπεράσει, ή ότι θα μας αφήσει στη γαλήνη μας. Καλή τύχη, Βέριν Σεντάι. Καλή τύχη, όλοι σας, και είθε να βρείτε καταφύγιο στην παλάμη του Δημιουργού. Τζούιν». Κοντοστάθηκε, ίσα για να κοιτάξει τον Λόιαλ και να ρίξει μια τελευταία προειδοποιητική ματιά στον Ραντ, και μετά οι δυο Ογκιρανοί χάθηκαν ανάμεσα στα δένδρα.
Ακούστηκε το τρίξιμο από τις σέλες, καθώς οι στρατιώτες σάλευαν. Ο Ίνγκταρ κοίταξε τον κύκλο που σχημάτιζαν. «Είναι αναγκαίο, Βέριν Σεντάι; Ακόμα κι αν μπορεί να γίνει... Δεν ξέρουμε καν αν οι Σκοτεινόφιλοι πράγματι πήραν το Κέρας στο Τόμαν Χεντ. Ακόμα πιστεύω ότι μπορώ να κάνω τον Μπαρτέηνς να—»
«Αν δεν είμαστε σίγουροι», είπε η Βέριν μειλίχια, διακόπτοντας τον, «τότε το Τόμαν Χεντ δεν είναι χειρότερο ή καλύτερο μέρος από τα άλλα για να ψάξουμε. Σ’ άκουσα να λες πολλές φορές ότι αν χρειαζόταν θα πήγαινες και στο Σάγιολ Γκουλ για να ξαναβρείς το Κέρας. Διστάζεις μπροστά σ’ αυτό;» Έδειξε τη Λίθο κάτω από το δένδρο με το λείο κορμό.