Ο Ίνγκταρ κορδώθηκε. «Δεν διστάζω σε τίποτα. Πήγαινε μας στο Τόμαν Χεντ, πήγαινε μας στο Σάγιολ Γκουλ. Αν είναι εκεί το Κέρας του Βαλίρ, θα σε ακολουθήσω».
«Ωραία λοιπόν, Ίνγκταρ. Τώρα, Ραντ, μεταφέρθηκες μέσω Διαβατικής Λίθου πιο πρόσφατα από μένα. Έλα». Του έκανε νόημα, κι αυτός την πλησίασε στη Λίθο μαζί με τον Κοκκινοτρίχη.
«Έχεις χρησιμοποιήσει Διαβατική Λίθο;» Έριξε μια ματιά πάνω από τον ώμο του για να βεβαιωθεί ότι δεν τους άκουγε κανείς. «Τότε δεν θέλεις να το κάνω εγώ». Σήκωσε τους ώμους ανακουφισμένος.
Η Βέριν τον κοίταξε ανέκφραστα. «Ποτέ δεν χρησιμοποίησα Λίθο· γι’ αυτό το δικό σου πέρασμα ήταν πιο πρόσφατο. Ξέρω καλά τα όριά μου. Θα πέθαινα πριν διαβιβάσω αρκετή Δύναμη για να κάνω τη Διαβατική Λίθο να λειτουργήσει. Αλλά ξέρω κάποια πράγματα γι’ αυτές. Αρκετά για να σε βοηθήσω, λιγάκι».
«Μα δεν ξέρω τίποτα». Οδήγησε το άλογό του από την άλλη πλευρά της Λίθου, κοιτάζοντάς την από πάνω ως κάτω. «Το μόνο που θυμάμαι είναι το σύμβολο του δικού μας κόσμου. Μου το έδειξε η Σελήνη, αλλά δεν το βλέπω εδώ».
«Φυσικά δεν το βλέπεις. Δεν θα το δεις σε Λίθο στο δικό μας κόσμο· τα σύμβολα είναι βοηθήματα για να πας προς κάποιον κόσμο». Κούνησε το κεφάλι της. «Και τι δεν θα έδινα για να μιλήσω μ’ αυτή την κοπέλα που λες. Ή, ακόμα καλύτερα, να πάρω στα χέρια μου το βιβλίο της. Γενικά πιστεύεται ότι κανένα αντίγραφο του Οι Καθρέφτες του Τροχού δεν διασώθηκε ολόκληρο από το Τσάκισμα. Η Σεραφέλ πάντα μου λέει ότι υπάρχουν περισσότερα βιβλία που θεωρούνται χαμένα απ’ όσα μπορώ να πιστέψω. Τέλος πάντων, δεν χρειάζεται να ανησυχώ για κάτι που δεν ξέρω. Ξέρω μερικά πράγματα. Τα σύμβολα στο πάνω μισό της Λίθου αντιπροσωπεύουν κόσμους. Όχι όλους τους Κόσμους που θα Μπορούσαν να Είχαν Υπάρξει, φυσικά. Προφανώς δεν συνδέεται κάθε Πύλη με όλους τους Κόσμους, και οι Άες Σεντάι της Εποχής των Θρύλων πίστευαν ότι υπήρχαν πιθανοί κόσμοι, τους οποίους δεν τους άγγιζε καμία Λίθος. Δεν βλέπεις τίποτα που να σου κεντρίζει τη μνήμη;»
«Τίποτα». Αν έβρισκε το σωστό σύμβολο, θα το χρησιμοποιούσε για να βρει τον Φάιν και το Κέρας, για να σώσει τον Ματ, για να εμποδίσει τον Φάιν να κάνει κακό στο Πεδίο του Έμοντ. Αν έβρισκε το σύμβολο, θα έπρεπε να αγγίξει το σαϊντίν. Ήθελε να σώσει τον Ματ και να σταματήσει τον Φάιν, αλλά δεν ήθελε να αγγίξει το σαϊντίν. Φοβόταν να διαβιβάσει, και πεινούσε γι’ αυτό σαν κάποιος που πεινούσε για φαγητό. «Λεν θυμάμαι τίποτα».
Η Βέριν αναστέναξε. «Τα σύμβολα στο κάτω μέρος δείχνουν Λίθους σε άλλα μέρη. Αν ήξερες το κόλπο, θα μπορούσες να μας πας, όχι στην ίδια Λίθο σε άλλο κόσμο, αλλά σε μια άλλη εκεί, ή ακόμα μια άλλη εδώ. Νομίζω πως ήταν κάτι αντίστοιχο με το Ταξίδεμα, αλλά, όπως κανείς δεν θυμάται πώς Ταξιδεύουν, κανείς δεν θυμάται αυτό το κόλπο. Χωρίς αυτή τη γνώση, μια δοκιμή ίσως μας σκοτώσει όλους». Έδειξε δυο παράλληλες κυματιστές γραμμές, που τις διέσχιζε μια αλλόκοτη καλλικατζούρα, σκαλισμένες χαμηλά στη στήλη. «Αυτό δείχνει μια Λίθο στο Τόμαν Χεντ. Είναι μια από τις τρεις Λίθους για τις οποίες ξέρω το σύμβολο· η μόνη από τις τρεις την οποία επισκέφθηκα. Και ξέρεις τι έμαθα, αφού παραλίγο θα με παγίδευαν τα χιόνια στα Όρη της Ομίχλης, κι αφού διέσχισα την Πεδιάδα Άλμοθ μέσα στην παγωνιά; Απολύτως τίποτα. Παίζεις ζάρια ή χαρτιά, Ραντ αλ’Θορ;»
«Ο Ματ είναι ο τζογαδόρος της παρέας. Γιατί;»
«Μάλιστα. Λέω να μην τον μπλέξουμε σ’ αυτό. Αυτά είναι τα άλλα σύμβολα που ξέρω».
Με το δάχτυλο ακολούθησε το περίγραμμα ενός ορθογωνίου, το οποίο περιείχε οκτώ χαράγματα που έμοιαζαν πολύ, έναν κύκλο και ένα βέλος, αλλά στα μισά το βέλος ήταν μέσα στον κύκλο, ενώ στα άλλα η αιχμή τον διαπερνούσε. Τα βέλη έδειχναν αριστερά, δεξιά, πάνω και κάτω, και γύρω από κάθε κύκλο υπήρχε μια διαφορετική γραμμή από κάτι που ο Ραντ θεώρησε γραφή, αν και δεν ήταν σε γλώσσα που ήξερε· ήταν καμπύλες, που ξαφνικά γινόταν αγκίστρια γεμάτα απότομες γωνίες και μετά συνέχιζαν να κυλούν.
«Τουλάχιστον», συνέχισε η Βέριν, «ξέρω αυτά. Καθένα σημαίνει έναν κόσμο, η μελέτη του οποίου οδήγησε τελικά στην κατασκευή των Οδών. Δεν είναι αυτοί όλοι κόσμοι που μελετήθηκαν, αλλά μόνο αυτοί για τους οποίους ξέρω τα σύμβολα. Τώρα ερχόμαστε στο ζήτημα του τζόγου. Δεν ξέρω τι είδους κόσμοι είναι. Πιστεύεται πως υπάρχουν κόσμοι στους οποίους ένας χρόνος είναι μόνο μια μέρα εδώ, και άλλοι όπου μια μέρα είναι ένας χρόνος εδώ. Υποτίθεται πως υπάρχουν κόσμοι όπου ο ίδιος ο αέρας μπορεί να μας σκοτώσει με μια ανάσα, και κόσμοι που έχουν μετά βίας αρκετή πραγματικότητα για να διατηρηθούν. Δεν θα κάνω εικασίες για το τι θα μπορούσε να συμβεί, αν βρισκόμασταν εκεί. Πρέπει να διαλέξεις. Όπως θα έλεγε ο πατέρας μου, είναι ώρα να ρίξεις τα ζάρια».