Ο Ίνγκταρ ξεπέζεψε μπροστά στο μόνο μεγάλο κτίριο που στεκόταν ακόμα όρθιο. Η πινακίδα, που έτριζε πάνω από την είσοδό του, έδειχνε μια γυναίκα που έπαιζε με άστρα, αλλά δεν είχε όνομα· από τις γωνίες έσταζε η βροχή, σχηματίζοντας δυο ποταμάκια που δεν σταματούσαν. Η Βέριν έτρεξε μέσα, ενώ ο Ίνγκταρ μιλούσε. «Ούνο, ψάξε όλα τα σπίτια. Αν έχει μείνει κανείς, ίσως μας πει τι έγινε εδώ, και ίσως κάτι παραπάνω για τους Σωντσάν. Κι αν υπάρχουν τρόφιμα, φέρτα κι αυτά. Και κουβέρτες». Ο Ούνο ένευσε και άρχισε να δίνει οδηγίες στους άνδρες. Ο Ίνγκταρ στράφηκε στον Χούριν. «Τι μυρίζεις; Πέρασε από δω ο Φάιν;»
Ο Χούριν, τρίβοντας τη μύτη του, κούνησε το κεφάλι. «Όχι αυτός, Άρχοντά μου, ούτε και οι Τρόλοκ. Όποιος και να το ’κανε, άφησε πίσω του μια βρωμερή μυρωδιά». Έδειξε τα ερείπια που κάποτε ήταν σπίτια. «Ήταν φόνος, Άρχοντά μου. Εκεί μέσα υπήρχαν άνθρωποι».
«Σωντσάν», μούγκρισε ο Ίνγκταρ. «Ας μπούμε μέσα. Ράγκαν, βρες κάτι σαν στάβλο για τα άλογα».
Η Βέριν είχε ήδη ανάψει και τα δύο μεγάλα τζάκια που ήταν σε αντικριστές πλευρές της κοινής αίθουσας, και ζέσταινε στο ένα τα χέρια της, με το βρεγμένο μανδύα της απλωμένο σε ένα από τα τραπέζια, που στέκονταν εδώ κι εκεί στο πάτωμα με τα πλακάκια. Είχε βρει και μερικά κεριά, που τώρα έκαιγαν σ’ ένα τραπέζι, στηριγμένα σε κερί που είχε στάξει. Η ερημιά και η ησυχία —με εξαίρεση κάποιον κεραυνό πού και πού— συνδυάζονταν με τις τρεμουλιαστές σκιές, για να δώσουν στο μέρος όψη σπηλαίου. Ο Ραντ έριξε τον επίσης βρεγμένο μανδύα του σε ένα τραπέζι και την πλησίασε. Μόνο ο Λόιαλ φαινόταν να νοιάζεται πιο πολύ να περιποιηθεί τα βιβλία του παρά να ζεσταθεί ο ίδιος.
«Μ’ αυτόν τον τρόπο δεν πρόκειται να βρούμε ποτέ το Κέρας του Βαλίρ», είπε ο Ίνγκταρ. «Τρεις μέρες από τότε που... από τότε που φτάσαμε εδώ» —ανατρίχιασε και έξυσε το κεφάλι του· ο Ραντ αναρωτήθηκε τι είχε δει ο Σιναρανός στις άλλες ζωές του— «κι άλλες δύο, το λιγότερο, για το Φάλμε, και δεν βρήκαμε ούτε αχνάρι του Φάιν ή των Σκοτεινόφιλων. Υπάρχουν δεκάδες χωριά στα παράλια. Τώρα πια μπορεί να έχει πάει σε οποιονδήποτε, να έχει πάρει πλοίο για οπουδήποτε. Αν ήταν ποτέ εδώ».
«Είναι εδώ», είπε γαλήνια η Βέριν, «και πήγε στο Φάλμε».
«Και είναι ακόμα εδώ», είπε ο Ραντ. Περιμένοντάς με. Σε παρακαλώ, Φως μου, κάνε να περιμένει ακόμα.
«Ο Χούριν ακόμα δεν τον μύρισε», είπε ο Ίνγκταρ. Ο μυριστής σήκωσε τους ώμους, σαν να ένιωθε ότι έφταιγε για την αποτυχία. «Γιατί να διαλέξει το Φάλμε; Αν δώσουμε βάση σ’ αυτά που λένε οι χωρικοί, το Φάλμε είναι στα χέρια αυτών των Σωντσάν. Θα έδινα το καλύτερο λαγωνικό μου για να ήξερα ποιοι είναι, και από πού ήρθαν».
«Το ποιοι είναι δεν έχει σημασία για μας». Η Βέριν γονάτισε και άνοιξε τα σακίδιά της, βγάζοντας στεγνά ρούχα. «Τουλάχιστον έχουμε δωμάτια για να αλλάξουμε ρούχα, έστω κι αν είναι μάταιο σ’ αυτόν τον καιρό. Ίνγκταρ, δεν είναι απίθανο να είχαν δίκιο οι χωρικοί, όταν έλεγαν ότι είναι οι απόγονοι των στρατευμάτων του Άρτουρ του Γερακόφτερου, που γύρισαν πίσω. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο Πάνταν Φάιν πήγε στο Φάλμε. Το γράψιμο στο μπουντρούμι του Φαλ Ντάρα—»
«–δεν ανέφερε τον Φάιν. Συγχώρεσέ με, Άες Σεντάι, όμως αυτή μπορεί να ήταν σκοτεινή προφητεία, αλλά μπορεί να ήταν και κόλπο, Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ακόμα και οι Τρόλοκ θα ήταν τόσο βλάκες, που να μας πουν τι θα κάνουν πριν το κάνουν».
Εκείνη γύρισε να τον κοιτάξει. «Και τι σκοπεύεις να κάνεις, αν δεν ακούσεις τη συμβουλή μου;»
«Σκοπεύω να βρω το Κέρας του Βαλίρ», είπε αταλάντευτα ο Ίνγκταρ. «Συγχώρεσέ με, αλλά πρέπει να εμπιστευτώ πιο πολύ τις αισθήσεις μου παρά κάτι ορνιθοσκαλίσματα ενός Τρόλοκ...»
«Μυρντράαλ, σίγουρα», μουρμούρισε η Βέριν, όμως ο άλλος δεν έκανε καν παύση.
«...ή ενός Σκοτεινόφιλου, που μοιάζει να προδίδει τον εαυτό του με το ίδιο του το στόμα. Θέλω να ψάξω όλο τον τόπο μέχρι ο Χούριν να μυρίσει ίχνη, ή μέχρι να βρούμε τον Φάιν με σάρκα και οστά. Πρέπει να ξαναπάρω το Κέρας, Βέριν Σεντάι. Πρέπει!»
«Δεν είναι αυτός ο τρόπος», είπε απαλά ο Χούριν». «Όχι ‘πρέπει’. Ό,τι γίνει, θα γίνει». Κανείς δεν του έδωσε σημασία.
«Όλοι πρέπει να το βρούμε», μουρμούρισε η Βέριν, κοιτώντας στα σακίδιά της, «αλλά ίσως κάποια πράγματα να είναι ακόμα σημαντικότερα».
Η Άες Σεντάι δεν είπε τίποτα άλλο, όμως ο Ραντ έκανε μια γκριμάτσα. Αδημονούσε να ξεφύγει απ’ αυτήν, από τις παρακινήσεις και τους υπαινιγμούς της. Δεν είμαι ο Ξαναγεννημένος Δράκοντας. Φως μου, μακάρι να ξέφευγα για πάντα από τις Άες Σεντάι. «Ίνγκταρ, λέω να πάω στο Φάλμε. Ο Φάιν είναι εκεί —είμαι σίγουρος γι’ αυτό— και αν δεν φτάσω σύντομα, θα — θα κάνει κακό στο Πεδίο του Έμοντ». Αυτό δεν το είχε αναφέρει άλλοτε.