«Μα δεν συνέβη, Σιουάν. Κάνουμε ό,τι πρέπει από ανάγκη, και αυτό ήταν αναγκαίο. Έκανα αρκετά για να μην μολύνει ο Ματ άλλους, όμως είχε το εγχειρίδιο πολύ καιρό πριν το μάθω. Ο σύνδεσμος υπάρχει ακόμα. Σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να τον πάρω στην Ταρ Βάλον για να τον γιατρέψω, αλλά με τόσες αδελφές παρούσες, ίσως μπορούμε να το κάνουμε εδώ. Αρκεί να υπάρχουν μερικές για οποίες ξέρεις σίγουρα ότι δεν Θα αρχίσουν να βλέπουν Σκοτεινόφιλους εκεί που δεν υπάρχουν. Εγώ κι εσύ και δυο άλλες θα είμαστε αρκετές, με τη χρήση του ανγκριάλ μου».
«Κατ’ αρχάς, η Ληάνε μας κάνει, και μπορώ να βρω άλλη μία». Ξαφνικά η Άμερλιν χαμογέλασε πικρόχολα. «Η Αίθουσα θέλει πίσω αυτό το ανγκριάλ, Μουαραίν. Δεν έχουν απομείνει πολλά, και τώρα θεωρείσαι... αναξιόπιστη».
Η Μουαραίν χαμογέλασε, μα το χαμόγελο δεν φώτισε τα μάπα της. «Μέχρι να τελειώσω, Θα έχουν να σκέφτονται πολύ χειρότερα για μένα. Ο Ματ θα πηδήξει από τη χαρά του για την ευκαιρία να πάρει τέτοιο μεγάλο ρόλο στο θρύλο του Κέρατος, και δεν θα είναι δύσκολο να πειστεί και ο Πέριν. Χρειάζεται κάτι για να ξεχάσει τα βάσανά του. Ο Ραντ ξέρει τι είναι —ένα μέρος, τουλάχιστον· κάποια πράγματα— και το φοβάται, φυσικά. Θέλει να πάει κάπου μόνος του, σε μέρος που δεν θα βλάψει κανέναν. Λέει ότι ποτέ δεν θα ξαναχειριστεί τη Μία Δύναμη, αλλά φοβάται ότι δεν μπορεί να το σταματήσει».
«Δίκιο έχει. Πιο εύκολο είναι να κόψεις το νερό».
«Ακριβώς. Και θέλει να ελευθερωθεί από τις Άες Σεντάι». Η Μουαραίν μειδίασε χωρίς ιδιαίτερη χαρά. «Αν του προσφερόταν η ευκαιρία να αφήσει τις Άες Σεντάι και να μείνει μαζί με τους φίλους του λίγο ακόμα, θα πρέπει να ενθουσιαστεί όσο κι ο Ματ».
«Μα πώς θα αφήσει τις Άες Σεντάι; Αφού θα πρέπει να ταξιδέψεις μαζί του. Δεν μπορούμε να τον χάσουμε τώρα, Μουαραίν».
«Δεν μπορώ να ταξιδέψω μαζί του». Είναι μακρύς ο δρόμος από το Φαλ Ντάρα ως το Ίλιαν, μα ήδη έχει κάνει ένα ταξίδι σχεδόν εξίσου μεγάλο. «Πρέπει, για ένα διάστημα, να του βγάλουμε το λουρί. Δεν γίνεται αλλιώς. Έβαλα να κάψουν τα παλιά τους ρούχα. Υπήρξαν πολλές ευκαιρίες για να πέσει σε λάθος χέρια μια κλωστή απ’ αυτά που φορούσαν. Θα τους εξαγνίσω πριν φύγουν· δεν θα καταλάβουν καν τι έκανα. Δεν θα υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να τους ακολουθήσουν μ’ αυτόν τον τρόπο, και η μόνη άλλη απειλή τέτοιου είδους είναι κλειδωμένη εδώ στο μπουντρούμι». Η Άμερλιν, η οποία είχε αρχίσει να νεύει επιδοκιμαστικά, τώρα την κοίταξε ερωτηματικά, αλλά η Μουαραίν δεν σταμάτησε. Θα ταξιδέψουν μ’ όσο περισσότερη ασφάλεια μπορέσω να τους προσφέρω, Σιουάν. Και όταν τι Ραντ με χρειαστεί στο Ίλιαν, θα είμαι εκεί, και Θα φροντίσω ο ίδιος να παρουσιάσει το Κέρας στο Συμβούλιο των Εννέα και στη Συνέλευση. Στο Ίλιαν θα φροντίσω τα πάντα. Σιουάν, οι Ιλιανοί θα ακολουθούσαν τον Δράκοντα, ακόμα και τον ίδιο τον Μπα’άλζαμον, αν ερχόταν κρατώντας το Κέρας του Βαλίρ, το ίδιο και οι περισσότεροι απ’ αυτούς που θα μαζευτούν εκεί για το Κυνήγι. Ο αληθινός Ξαναγεννημένος Δράκοντας δεν θα χρειαστεί να συγκεντρώσει οπαδούς πριν στραφούν εναντίον του τα έθνη. Θα ξεκινήσει μ’ ένα έθνος στο πλευρό του και ένα στρατό πίσω του».
Η Άμερλιν έπεσε πίσω στη ράχη της καρέκλας της, αλλά αμέσως έσκυψε μπροστά. Έμοιαζε παγιδευμένη ανάμεσα στην κούραση και την ελπίδα. «Μα θα το διακηρύξει; Αν φοβάται... Το Φως ξέρει ότι καλώς φοβάται, Μουαραίν, αλλά οι άνδρες που αυτοανακηρύσσονται Δράκοντες θέλουν τη δύναμη. Αν δεν το κάνει...»
«Έχω τον τρόπο να ονομαστεί Δράκοντας, είτε το επιθυμεί, είτε όχι. Ακόμα κι αν, για κάποιο λόγο, αποτύχω, το ίδιο το Σχήμα θα φροντίσει να ονομαστεί Δράκοντας, είτε το επιθυμεί, είτε όχι. Μην ξεχνάς ότι είναι τα’βίρεν, Σιουάν. Δεν έχει λόγο πάνω στη μοίρα του, όπως το φυτίλι του κεριού πάνω στη φλόγα».
Η Άμερλιν αναστέναξε. «Είναι ρίσκο, Μουαραίν. Ρίσκο. Αλλά ο πατέρας μου έλεγε, «Κοριτσάκι μου, αν δεν το ρισκάρεις, τα χάλκινη τα χάνεις». Πρέπει να καταστρώσουμε τα σχέδιά μας. Κάθισε κάτω· θα αργήσουμε να ξεμπερδέψουμε. Θα πω να φέρουν κρασί και τυρί».
Η Μουαραίν κούνησε το κεφάλι. «Έχει πολλή ώρα που είμαστε κλεισμένες ολομόναχες. Αν κάποια προσπάθησε να κρυφακούσει και βρήκε τη Φύλαξη, θα έχει μπει σε σκέψεις. Δεν αξίζει το ρίσκο. Μπορούμε να βρούμε αφορμή για άλλη συνάντηση αύριο». Εκτός αυτού, πολυαγαπημένη μου φίλη, δεν μπορώ να σου πω τα πάντα, και δεν ρισκάρω να καταλάβεις ότι κρατώ κάτι κρυφό.
«Μάλλον έχεις δίκιο. Αλλά να βρεθούμε αύριο νωρίς το πρωί. Υπάρχουν πολλά που πρέπει να μάθω».
«Το πρωί», συμφώνησε η Μουαραίν. Η Άμερλιν σηκώθηκε, και αγκαλιάστηκαν ξανά. «Το πρωί θα σου πω ό,τι πρέπει να ξέρεις».
Η Ληάνε αγριοκοίταξε τη Μουαραίν, όταν βγήκε στον προθάλαμο, και αμέσως μπήκε στο δωμάτιο της Άμερλιν. Η Μουαραίν προσπάθησε να δείξει ταπεινωμένη, σαν να της τα είχε ψάλει η Άμερλιν με τον διαβόητο τρόπο που συνήθιζε —οι περισσότερες γυναίκες, όσο δυνατή θέληση κι αν είχαν, έβγαιναν από μια τέτοια συνάντηση με τα μάτια βουρκωμένα κατ τα γόνατα να τρέμουν· αλλά δεν ήταν συνηθισμένη να έχει τέτοια έκφραση. Μάλλον θυμωμένη φαινόταν, κι αυτό κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα. Σχεδόν δεν έδωσε σημασία στις άλλες γυναίκες του εξωτερικού θαλάμου της φάνηκε πως, όσο η ίδια ήταν με την Άμερλιν, μερικές είχαν φύγει και είχαν έρθει άλλες, αλλά δεν τις καλοκοίταξε. Η ώρα ήταν περασμένη και έμεναν πολλά να γίνουν πριν το πρωί. Πολλά, πριν τη στιγμή που δα ξανάβλεπε την Έδρα της Άμερλιν.