«Υπάρχει κάποιος», είπε η Μουαραίν, «που μπορεί να ανακτήσει το εγχειρίδιο δίχως να τον βλάψει. Κάποιος, τον οποίο έχουμε όσο το δυνατόν καλύτερα θωρακισμένο και προστατευμένο απ’ αυτό το μόλυσμα. Ο Ματ Κώθον».
Η Άμερλιν ένευσε. «Ναι, φυσικά. Μπορεί να το κάνει. Αν ζήσει. Το Φως μόνο ξέρει πόσο μακριά θα φτάσει το εγχειρίδιο μέχρι να το βρουν οι άνδρες του Άγκελμαρ. Αν το βρουν. Και, αν το αγόρι πεθάνει στο μεταξύ... ε, αν το εγχειρίδιο μείνει αφύλακτο τόσον καιρό, θα έχουμε άλλα βάσανα». Έτριψε κουρασμένα τα μάτια της. «Νομίζω ότι πρέπει να βρούμε κι αυτόν τον Πάνταν Φάιν. Γιατί άραγε αυτός ο Σκοτεινόφιλος είναι τόσο σημαντικός, ώστε να ρισκάρουν τόσο για να τον σώσουν; Ευκολότερο θα τους ήταν, αν απλώς έκλεβαν το Κέρας. Και πάλι θα ήταν επικίνδυνο, σαν χειμωνιάτικο μπουρίνι στη Θάλασσα των Καταιγίδων, μα ρισκάρισαν ακόμα περισσότερο για να απελευθερώσουν αυτόν τον Σκοτεινόφιλο. Αν τα Καρτέρια τον θεωρούν τόσο σημαντικό» —κοντοστάθηκε, και η Μουαραίν κατάλαβε ότι αναρωτιόταν αν πραγματικά επικεφαλής ήταν μονάχα ο Μυρντράαλ— «τότε το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς».
«Πρέπει να βρεθεί», συμφώνησε η Μουαραίν, ελπίζοντας να μην φαινόταν η αγωνία που ένιωθε, «αλλά το πιθανότερο είναι ότι θα βρεθεί μαζί με το Κέρας».
«Όπως το λες, Κόρη μου». Η Άμερλιν έφερε τα δάχτυλα στα χείλη της για να πνίξει ένα χασμουρητό. «Και τώρα, Βέριν, συγχώρεσε με, θέλω απλώς να πω δυο λόγια στη Μουαραίν και ύστερα να κοιμηθώ λιγάκι. Φαντάζομαι όχι ο Άρχοντας Άγκελμαρ θα επιμένει να κάνει τη γιορτή απόψε, αφού μας χάλασαν τη χτεσινή βραδιά. Η βοήθειά σου ήταν ανεκτίμητη, Κόρη μου. Θυμήσου, σε παρακαλώ, να μην πεις τίποτα σε κανέναν για τη φύση της αρρώστιας του αγοριού. Υπάρχουν αδελφές σου που θα προτιμούσαν να δουν τη Σκιά μέσα του παρά κάτι το οποίο έφτιαξαν οι άνθρωποι μόνοι τους».
Δεν υπήρχε ανάγκη να αναφέρει το Κόκκινο Άτζα. Ίσως πάλι, σκέφτηκε η Μουαραίν, να μην έπρεπε να φυλάγονται μόνο από «κ; Κόκκινες.
«Δεν θα πω τίποτα, φυσικά, Μητέρα». Η Βέριν υποκλίθηκε, αλλά δεν έκανε να φύγει. Σκεφτόμουν ότι θα ήθελες να το δεις αυτό, Μητέρα». Από την τσέπη της έβγαλε ένα μικρό σημειωματάριο, δεμένο με μαλακό, καφέ δέρμα. «Αυτά που ήταν γραμμένα στους τοίχους του μπουντρουμιού. Η μετάφραση δεν είχε πολλά προβλήματα. Τα πιο πολλά απ’ αυτά που ήταν γραμμένα ήταν τα συνηθισμένα —βλασφημίες και κομπασμοί· οι Τρόλοκ δεν φαίνεται να ξέρουν σχεδόν τίποτα άλλο— όμως υπήρχαν αποσπάσματα με καλύτερο γραφικό χαρακτήρα. Κάποιος μορφωμένος Σκοτεινόφιλος, ή ίσως ένας Μυρντράαλ. Μπορεί να είναι απλός χλευασμός, αλλά έχει μορφή ποίησης, ή τραγουδιού, και ακούγεται σαν προφητεία. Λίγα πράγματα ξέρουμε για τις προφητείες από τη Σκιά, Μητέρα».
Η Άμερλιν δίστασε μόνο για μια στιγμή πριν νεύσει. Οι προφητείες από τη Σκιά, οι σκοτεινές προφητείες, είχαν την ατυχή συνήθεια να εκπληρώνονται εξίσου καλά με τις προφητείες από το Φως. «Διάβασε το μου».
Η Βέριν ξεφύλλισε το σημειωματάριο, ύστερα έβηξε για να καθαρίσει το λαιμό της και άρχισε με ήσυχη, ήρεμη φωνή.