«Να η Εγκουέν σου», είπε ο Κάτζιν βλέποντάς την.
Ο Άγκελμαρ κοίταξε γύρω και ένευσε, όταν την είδε μαζί με τη Νισούρα. «Θα σε αφήσω στα χέρια της, Ραντ αλ’Θορ. Να θυμάσαι ότι εδώ τα δικά της λόγια είναι νόμος, όχι τα δικά σου. Αρχόντισσα Νισούρα, μην είσαι τόσο σκληρή μαζί του. Ήθελε μόνο να δει αυτή τη νεαρή γυναίκα και δεν ξέρει τους τρόπους μας».
Η Εγκουέν ακολούθησε τη Νισούρα, καθώς η Σιναρανή διέσχιζε το πλήθος των γυναικών που έβλεπαν. Η Νισούρα έκλινε για μια στιγμή την κεφαλή προς τον Άγκελμαρ και τον Κάτζιν· αγνόησε επιδεικτικά τον Ραντ. Η φωνή της ήταν σφιγμένη. «Άρχοντα Άγκελμαρ, Άρχοντα Κάτζιν. Θα ’πρεπε να έχει μάθει τους τρόπους μας, αλλά δεν μπορώ να τον δείρω έτσι μεγαλόσωμος που είναι, γι’ αυτό θα αφήσω την Εγκουέν να τον συμμαζέψει».
Ο Άγκελμαρ χτύπησε πατρικά τον Ραντ στον ώμο «Θα δεις. Θα μιλήσεις μαζί της, αν και όχι όπως το ήθελες. Έλα, Κάτζιν. Μας περιμένουν πολλές δουλειές. Η Άμερλιν ακόμα επιμένει να...» Η φωνή του έσβησε, καθώς οι δυο τους απομακρυνόταν. Ο Ραντ στάθηκε εκεί, κοιτάζοντας την Εγκουέν.
Η Εγκουέν συνειδητοποίησε ότι οι γυναίκες ακόμα έβλεπαν. Παρατηρούσαν όχι μόνο τον Ραντ αλλά και την ίδια. Περίμεναν να δουν τι θα έκανε. Πρέπει να τον συμμαζέψω λοιπόν, ε; Όμως ένιωθε την καρδιά της να πετά προς αυτόν. Τα μαλλιά του ήθελαν βούρτσισμα. Το πρόσωπό του έδειχνε θυμό, θράσος και κούραση. «Περπάτα μαζί μου», του είπε. Ένα μουρμουρητό ακούστηκε πίσω τους, καθώς περπατούσε μαζί με τον Ραντ στο διάδρομο, μακριά από τους γυναικωνίτες. Ο Ραντ έμοιαζε να παλεύει με τον εαυτό του, ψάχνοντας αυτό που θα έλεγε.
«Άκουσα για τα... κατορθώματά σου», του είπε τελικά. «Έτρεχες στα διαμερίσματα των γυναικών χθες βράδυ, κρατώντας σπαθί. Φορούσες σπαθί στην ακρόαση που σου παραχώρησε η Έδρα της Άμερλιν». Αυτός έμεινε πάλι σιωπηλός και απλώς περπατούσε, κοιτάζοντας κατσούφικα το πάτωμα. «Δεν σε... έβλαψε, ε;» Δεν άντεχε να ρωτήσει, αν τον είχαν ειρηνέψει· η συμπεριφορά του ήταν κάθε άλλο παρά ειρηνική, αλλά η Εγκουέν δεν είχε ιδέα πώς θα ήταν κάποιος έπειτα.
Ο Ραντ τινάχτηκε. «Όχι. Δεν με... Εγκουέν, η Άμερλιν...» Κούνησε το κεφάλι του. «Δεν με έβλαψε».
Εκείνη είχε την αίσθηση ότι ο Ραντ είχε αρχίσει να λέει κάτι εντελώς διαφορετικό. Συνήθως η Εγκουέν μπορούσε να ξετρυπώσει ό,τι ήθελε αυτός να της κρατήσει κρυφό, αλλά, όταν ο Ραντ πείσμωνε, θα της ήταν πιο εύκολο να ξεκολλήσει τούβλο από τον τοίχο με τα νύχια της. Έτσι όπως έσφιγγε το στόμα, φαινόταν ότι τώρα είχε πεισμώσει για τα καλά.
«Τι σε ήθελε, Ραντ;»
«Τίποτα ιδιαίτερο. Τα’βίρεν. Ήθελε να δει τα’βίρεν». Η έκφραση του μαλάκωσε, καθώς χαμήλωνε το βλέμμα πάνω της. «Κι εσύ, Εγκουέν; Είσαι καλά; Η Μουαραίν είπε ότι θα συνερχόσουν, αλλά δεν σάλευες καθόλου. Στην αρχή νόμισα ότι ήσουν νεκρή».
«Ε, δεν είμαι»». Γέλασε. Δεν θυμόταν τίποτα απ’ όσα είχαν συμβεί μετά από τότε που είχε ζητήσει από τον Ματ να πάει στα μπουντρούμια μαζί της, μέχρι τη στιγμή που είχε ξυπνήσει το πρωί στο κρεβάτι της. Απ’ όσα είχε ακούσει για την προηγούμενη νύχτα, σχεδόν χαιρόταν που δεν μπορούσε να θυμηθεί. «Η Μουαραίν είπε ότι θα μου άφηνε τον πονοκέφαλο για τη βλακεία μου, αν μπορούσε να Θεραπεύσει μόνο τα άλλα και όχι αυτό, αλλά δεν μπορούσε».
«Σου είπα ότι ο Φάιν ήταν επικίνδυνος», μουρμούρισε ο Ραντ. «Σου το είπα, αλλά δεν άκουγες»,
«Αν είναι αυτό που έχεις να μου πεις», είπε η Εγκουέν με σταθερή φωνή, «θα σε γυρίσω στη Νισούρα. Δεν θα σου μιλήσει όπως μιλάω εγώ. Ο τελευταίος άνδρας που προσπάθησε να μπει με το έτσι θέλω στους γυναικωνίτες, πέρασε ένα μήνα με τα χέρια χωμένα ως τους αγκώνες στη σαπουνάδα, βοηθώντας την μπουγάδα των γυναικών, και απλώς προσπαθούσε να βρει τη μνηστή του και να ζητήσει συγνώμη για έναν καυγά. Τουλάχιστον ήξερε ότι δεν έπρεπε να φορέσει το σπαθί του. Το Φως μόνο ξέρει τι θα έκαναν σε σένα».
«Όλοι θέλουν να μου κάνουν κάτι», μούγκρισε αυτός. «Όλοι θέλουν να με χρησιμοποιήσουν σε κάτι. Ε λοιπόν, δεν θα με χρησιμοποιήσουν. Όταν βρούμε το Κέρας, και το εγχειρίδιο του Ματ, από κει και μετά δεν θα με χρησιμοποιήσει ποτέ κανείς».
Μ’ ένα στεναγμό αγανάκτησης, η Εγκουέν τον έπιασε από τους ώμους και τον ανάγκασε να την αντικρίσει. Τον κοίταξε αγριεμένη. «Μίλα λογικά, Ραντ, αλλιώς ορκίζομαι ότι θα σου στρίψω το αυτί».
«Τώρα μιλάς σαν τη Νυνάβε». Γέλασε. Όπως την κοίταζε, το γέλιο του έσβησε. «Μάλλον — μάλλον δεν θα σε ξαναδώ ποτέ. Ξέρω ότι πρέπει να πας στην Ταρ Βάλον. Το ξέρω αυτό. Και θα γίνεις Άες Σεντάι. Εγώ τελείωσα με τις Άες Σεντάι, Εγκουέν. Δεν θα γίνω μαριονέτα τους, ούτε για τη Μουαραίν, ούτε για καμία απ’ αυτές».