Τους ακολούθους της Αρχόντισσάς του. Ο Τάλανβορ με τον Λάμγκουιν έφερναν ακόμα ένα κασόνι στις γυναίκες για να τακτοποιήσουν το περιεχόμενο του. Έπρεπε να περάσουν δίπλα από το τσούρμο των νεαρών ηλίθιων, οι οποίοι κάθονταν οκλαδόν και δεν διανοούνταν να βάλουν ένα χεράκι. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αυτοί οι χασομέρηδες τους αγνόησαν τελείως.
«Το νου σου με δαύτους», τον προειδοποίησε ο Πέριν. «Αν κάποιος από αυτούς προξενήσει φασαρίες —ακόμα κι αν φαίνεται έτοιμος να το κάνει— βάλε τον Λάμγκουιν να του σπάσει το κεφάλι». Κι αν ήταν κάποια γυναίκα; Ήταν εξίσου πιθανό, ίσως δε και το πιθανότερο. Ο Πέριν γρύλισε. Οι «ακόλουθοι» της Φάιλε σίγουρα θα του έδεναν το στομάχι κόμπο. Τι κρίμα που η Φάιλε δεν έμενε ικανοποιημένη μονάχα με τύπους όπως ο Άρχοντας Γκιλ κι η Μάιντιν. «Για τον Μπάλγουερ δεν είπες τίποτα. Μήπως αποφάσισε να πάει μόνος;» Εκείνη τη στιγμή, μια ελαφριά αύρα έφερε στα ρουθούνια του τη μυρωδιά του Μπάλγουερ, μια οσμή επιφυλακής που ερχόταν σε έντονη αντίθεση με το σχεδόν στεγνό παρουσιαστικό του άντρα.
Ακόμα και για έναν άντρα λεπτό σαν καλάμι, ο Μπάλγουερ έκανε απειροελάχιστο θόρυβο καθώς πατούσε ανάλαφρα τα ξερά φύλλα κάτω από τις μπότες του. Ντυμένος με ένα πανωφόρι σε χρώμα καφετί σαν του σπουργιτιού, έκανε μια γρήγορη υπόκλιση, ενώ το λοξό του κεφάλι ενίσχυε τη γενικότερη εντύπωση πουλιού που έδινε. «Θα μείνω, Άρχοντά μου», είπε επιφυλακτικά. Ίσως, πάλι, αυτοί να ήταν οι τρόποι του. «Θα εκτελώ χρέη γραμματέα της ευγενικής Αρχόντισσάς σου, όπως κι εσού αν το επιθυμείς». Πλησίασε περισσότερο, με ένα βήμα που έμοιαζε με πήδημα. «Είμαι αρκετά πεπειραμένος, Άρχοντά μου. Διαθέτω καλή μνήμη, γράφω πολύ καλά κι ο Άρχοντας μπορεί να είναι βέβαιος πως ό,τι κι αν μου εμπιστευτεί, δεν θα ξεφύγει ποτέ από τα χείλη μου. Ένα από τα σημαντικότερα προσόντα ενός γραμματέα είναι η ικανότητα του να κρατάει μυστικά. Δεν έχεις να εκτελέσεις κάποιο επείγον καθήκον για την καινούργια μας κυρά, Αφέντη Γκιλ;»
Ο Γκιλ κοίταξε τον Μπάλγουερ συνοφρυωμένος, άνοιξε το στόμα του να μιλήσει και το έκλεισε ξανά απότομα. Έκανε μεταβολή και κίνησε για τη σκηνή.
Για μια στιγμή, ο Μπάλγουερ απέμεινε να τον κοιτάει σκεφτικός, με το κεφάλι γερμένο από τη μια πλευρά και τα χείλια σουφρωμένα. «Μπορώ να προσφέρω κι άλλες υπηρεσίες, Άρχοντα μου», είπε τελικά. «Γνώση. Πήρε το αυτί μου τυχαία κάποια λόγια του Άρχοντα κι, απ’ ό,τι κατάλαβα, ο Άρχοντας αντιμετωπίζει κάποιες... δυσκολίες... με τα Τέκνα του Φωτός. Ένας γραμματέας μαθαίνει πολλά πράγματα. Θα μείνετε έκπληκτος από το πόσα γνωρίζω για τα Τέκνα».
«Με λίγη τύχη μπορώ να αποφύγω τους Λευκομανδίτες», αποκρίθηκε ο Πέριν. «Θα ήταν πολύ καλύτερο αν ήξερες πού βρίσκεται ο Προφήτης. Ή οι Σωντσάν». Δεν περίμενε από τον Μπάλγουερ να γνωρίζει κάτι τέτοιο, βέβαια, αλλά ο άντρας τον ξάφνιασε.
«Είναι αδύνατον, φυσικά, να είμαι σίγουρος, αλλά έχω την εντύπωση πως οι Σωντσάν δεν έχουν απλωθεί ακόμα πολύ πέρα από το Άμαντορ. Είναι δύσκολο, Άρχοντά μου, να ξεχωρίσεις το γεγονός από τη φημολογία, αλλά έχω τ’ αυτιά μου ορθάνοιχτα. Βέβαια, φαίνεται να κινούνται αιφνιδιαστικά κι ακαριαία. Είναι επικίνδυνος λαός και διαθέτουν κάμποσους Ταραμπονέζους στρατιώτες. Με βάση τα λεγόμενα του Αφέντη Γκιλ, πιστεύω πως ο Άρχοντάς μου γνωρίζει αρκετά για εκείνους, αλλά τους παρατήρησα επισταμένως στο Άμαντορ κι όσα είδα είναι στη διάθεση του Άρχοντά μου. Όσον αφορά στον Προφήτη, οι φήμες είναι τόσες όσες και για τους Σωντσάν, αλλά νομίζω ότι μπορώ να πω με κάποια βεβαιότητα πως προσφάτως ήταν στα Άμπιλα, μια μεγάλη πόλη κάπου σαράντα λεύγες νότια από δω». Ο Μπάλγουερ χαμογέλασε ανάλαφρα, με ένα φευγαλέο χαμόγελο προσωπικής ικανοποίησης.
«Και πώς μπορείς να είσαι τόσο σίγουρος;» ρώτησε αργά ο Πέριν.
«Όπως είπα, Άρχοντά μου, έχω τ’ αυτιά μου ανοικτά. Αναφορικά, ο Προφήτης έκλεισε κάποια πανδοχεία και ταβέρνες και κατεδάφισε όσα θεωρούσε κακόφημα. Αναφέρθηκαν τα ονόματα μερικών και τυχαίνει να γνωρίζω κάποια πανδοχεία μ’ αυτά τα ονόματα στα Άμπιλα. Δεν νομίζω πως είναι πολύ πιθανόν να υπάρχουν πανδοχεία με τις ίδιες ονομασίες σε κάποια άλλη πόλη». Τα χείλη του στένεψαν σε ένα ακόμα φευγαλέο χαμόγελο. Η οσμή του υποδήλωνε πως ήταν σίγουρα ευχαριστημένος από τον εαυτό του.
Ο Πέριν έξυσε σκεφτικός τη γενειάδα του. Αυτός ο άνθρωπος απλώς τύχαινε να θυμάται πού βρίσκονταν κάποια χάνια, τα οποία υποτίθεται ότι είχε κατεδαφίσει ο Μασέμα. Αλλά κι αν ακόμα αποδεικνυόταν πως ο Προφήτης δεν βρισκόταν εκεί, ε, εκείνες τις μέρες οι φήμες φύτρωναν σαν μανιτάρια έπειτα από βροχή. Ο Μπάλγουερ ακουγόταν σαν κάποιος που προσπαθεί να φανεί σπουδαίος. «Σ’ ευχαριστώ, Άρχοντα Μπάλγουερ. Θα λάβω υπ’ όψιν μου τα λόγια σου. Αν ακούσεις κι άλλα, θα σε παρακαλούσα να μου τα αναφέρεις». Γύρισε να φύγει, αλλά ο άντρας τον έπιασε από το μανίκι.