«Μια και βρίσκεσαι εδώ», είπε η Εντάρα μόλις το ύφασμα της εισόδου έπεσε πίσω από τον γκαϊ’σάιν, «θα σου εξηγήσουμε για άλλη μια φορά γιατί πρέπει να σκοτώσεις τον άντρα με το όνομα Μασέμα Ντάγκαρ».
«Δεν νομίζω πως πρέπει να το εξηγήσουμε ξανά», παρενέβη η Ντέλορα. Τα μαλλιά και τα μάτια της είχαν την ίδια απόχρωση με της Μάιντιν, αλλά δύσκολα θα αποκαλούσες χαριτωμένο το στενό της πρόσωπο. Ο τρόπος της ήταν εντελώς ψυχρός. «Αυτός ο Μασέμα Ντάγκαρ αποτελεί κίνδυνο για τον Καρ’α’κάρν. Πρέπει να πεθάνει».
«Μας το είπαν οι Ονειροβάτισσες, Πέριν Αϋμπάρα». Η Καρέλ ήταν σίγουρα χαριτωμένη, και παρά το ότι τα φλογερά μαλλιά κι η διαπεραστική ματιά υποδήλωναν ευέξαπτο χαρακτήρα, ήταν πάντα πράα. Για Σοφή, τουλάχιστον. Και, σίγουρα, δεν ήταν μαλθακή. «Ερμήνευσαν το όνειρο. Αυτός ο άντρας πρέπει να πεθάνει».
Ο Πέριν ήπιε μια γουλιά από το παντς με τα δαμάσκηνα για να κερδίσει λίγο χρόνο. Παραδόξως, το ποτό ήταν κρύο. Πάντα έτσι έκαναν αυτές. Ο Ραντ δεν είχε αναφέρει καμιά προειδοποίηση από τις Ονειροβάτισσες. Την πρώτη φορά, το είχε αναφέρει ο Πέριν. Μόνον τότε. Πίστευαν πως αμφέβαλλε για τα λόγια τους, ενώ ακόμα κι η Καρέλ έμοιαζε αγριεμένη. Όχι ότι ο Πέριν νόμιζε ότι του έλεγαν ψέματα. Όχι ακριβώς. Έτσι κι αλλιώς, δεν τις είχε πιάσει ποτέ να ψεύδονται. Άλλους όμως σκοπούς είχαν αυτές για το μέλλον, άλλους ο Ραντ και —σε τελική ανάλυση— άλλους ο ίδιος. Ίσως να ήταν ο Ραντ εκείνος που κρατούσε μυστικά. «Δώστε μου μια ιδέα για τον κίνδυνο στον οποίο αναφέρεστε», είπε τελικά. «Το Φως μόνο ξέρει πόσο τρελός είναι ο Μασέμα, όμως από την άλλη τάσσεται υπέρ του Ραντ. Αν επιθυμείτε να δολοφονώ ανθρώπους που μας υποστηρίζουν, έξοχα. Σίγουρα ο κόσμος θα πειστεί να πάει με το μέρος του Ραντ».
Ο σαρκασμός του δεν έπιασε. Τον κοιτούσαν χωρίς καν να βλεφαρίζουν. «Αυτός ο άντρας πρέπει να πεθάνει», είπε τελικά η Εντάρα. «Το ότι σ’ το λένε τρεις Ονειροβάτισσες κι έξι Σοφές πρέπει να σου αρκεί». Πάντα τα ίδια. Ίσως να μην ήξεραν να πουν κάτι περισσότερο. Ίσως, πάλι, να είχε φτάσει η στιγμή να τους εξηγήσει τον λόγο του ερχομού του.
«Θα επιθυμούσα να σας μιλήσω σχετικά με τη Σέονιντ και τη Μασούρι», είπε, και τα έξι πρόσωπα πάγωσαν. Μα το Φως, τούτες εδώ δεν διέφεραν από πέτρα! Ακούμπησε την κούπα δίπλα του κι έγειρε με πείσμα προς το μέρος τους. «Υποτίθεται πως πρέπει να δείξω στον κόσμο πόσο αφοσιωμένες στον Ραντ είναι οι Άες Σεντάι». Στην πραγματικότητα, υποτίθεται πως αυτό έπρεπε να το αποδείξει στον Μασέμα, αλλά δεν ήταν η κατάλληλη ώρα για να αναφέρει κάτι τέτοιο. «Δεν θα είναι ιδιαίτερα συνεργάσιμες, αν εσείς δεν τις αφήνετε σε χλωρό κλαρί! Μα το Φως! Πρόκειται για Άες Σεντάι! Αντί να τις αναγκάζετε να σας κουβαλούν νερό, γιατί δεν κοιτάζετε να μάθετε κάτι από αυτές; Πρέπει να γνωρίζουν κάμποσα πράγματα, για τα οποία εσείς δεν έχετε ιδέα». Δάγκωσε τη γλώσσα του, αλλά ήταν πια αργά. Οι Αελίτισσες δεν ανέχονταν προσβολές. Ωστόσο, παρέμειναν ανέκφραστες.
«Γνωρίζουν κάποια πράγματα που δεν ξέρουμε», του απάντησε με σταθερή φωνή η Ντέλορα, «αλλά γνωρίζουμε κι εμείς μερικά που δεν ξέρουν αυτές». Η φωνή της ήταν σταθερή σαν αιχμή δόρατος μπηγμένη σε πλευρά.
«Μαθαίνουμε όσα είναι ανάγκη, Πέριν Αϋμπάρα», είπε ήρεμα η Μαρλίν περνώντας τα δάχτυλα της μέσα από τα σχεδόν μαύρα της μαλλιά. Ήταν μία από τις λίγες Αελίτισσες με τόσο σκουρόχρωμα μαλλιά και συχνά έπαιζε μαζί τους. «Επίσης, διδάσκουμε όσα είναι ανάγκη».
«Όπως και να έχει», είπε η Τζανίνα, «πρόκειται για κάτι που δεν σε αφορά. Οι άντρες δεν ανακατεύονται στις υποθέσεις των Σοφών και των μαθητευομένων τους». Κούνησε το κεφάλι της με την ανοησία του.
«Μπορείς να πάψεις να κρυφακούς απ’ έξω και να έρθεις μέσα, Σέονιντ Τράιγκαν», είπε ξαφνικά η Εντάρα. Ο Πέριν βλεφάρισε έκπληκτος, αλλά οι γυναίκες ούτε καν ανοιγόκλεισαν τα μάτια τους.