Η Φάιλε πήρε μια κούπα από τον δίσκο που κουβαλούσε η Μάιντιν και ψιθύρισε μέσα από τα δόντια της: «Κι εφτά μέρες πριν, οι Σωντσάν κατέλαβαν το Έμπου Νταρ». Ούτε καν η Μάιντιν δεν πρόσεξε τα λόγια της.
Αν ο Πέριν δεν ήταν ήδη ψύχραιμος, θα είχε μείνει με το στόμα ανοικτό. Γιατί η Φάιλε το είχε αναφέρει με αυτόν τον τρόπο, αντί να περιμένει να το πει η γυναίκα που μάλλον το είχε πει και στην ίδια; Με ζωηρή φωνή, ο άντρας επανέλαβε τα λόγια της. Ήταν τραχιά φωνή, αλλά αυτός ήταν κι ο μόνος τρόπος για να μην την κάνει να τρέμει. Πάει και το Έμπου Νταρ; Μα το Φως! Και μόλις πριν από εφτά μέρες; Τη μέρα που ο Γκρέηντυ κι οι υπόλοιποι είχαν δει στον ουρανό τη Μία Δύναμη. Μπορεί να ήταν σύμπτωση. Μήπως όμως, αντίθετα, είχαν βάλει το χεράκι τους οι Αποδιωγμένοι;
Η Ανούρα έδειχνε βλοσυρή πάνω από την κούπα της και τα χείλη της είχαν σουφρώσει πριν ακόμα αυτός αποσώσει τα λόγια του, ενώ η Μπερελαίν τού έριξε ένα ξαφνιασμένο βλέμμα που χάθηκε γρήγορα. Ήξεραν ότι αυτός δεν γνώριζε τίποτα για το Έμπου Νταρ όταν ήρθαν στην Μπεθάλ.
Η Αλιάντρε απλώς ένευσε, εξίσου φλεγματικά με την Γκρίζα αδελφή. «Φαίνεται πως είσαι καλά ενημερωμένος», είπε ερχόμενη προς το μέρος του. «Αμφιβάλλω, ωστόσο, αν οι πρώτες διαδόσεις έχουν φθάσει στην Τζεχάνα μέσω της ποτάμιας εμπορικής οδού. Εγώ η ίδια το πληροφορήθηκα μόνο λίγες μέρες πριν. Αρκετοί έμποροι με κρατούν ενήμερη των γεγονότων. Πιστεύω», πρόσθεσε ξερά, «πως ελπίζουν να μεσολαβήσω εκ μέρους τους στον Προφήτη του Άρχοντα Δράκοντα, αν αυτό καταστεί αναγκαίο».
Επιτέλους μπορούσε να ξεχωρίσει την οσμή της, κι η γνώμη του γι’ αυτήν άλλαξε, αν κι όχι προς το χειρότερο. Φαινομενικά, η Βασίλισσα ήταν ψυχρή κι επιφυλακτική, αλλά η αβεβαιότητα ανακατεμένη με τον φόβο ξεχείλιζαν στη μυρωδιά της. Αν το είχε διαισθανθεί πρωτύτερα αυτό, δεν πίστευε πως θα είχε τη δυνατότητα να κρατηθεί ψύχραιμος.
«Πάντα είναι καλό να μαθαίνεις ό,τι μπορείς», της είπε κάπως αφηρημένα. Να πάρει, σκέφτηκε. Πρέπει οπωσδήποτε να το πληροφορηθεί ο Ραντ αυτό!
«Και στη Σαλδαία βρίσκουμε εμπόρους χρήσιμους για διάφορες πληροφορίες», είπε η Φάιλε. Υπονοώντας, βέβαια, πως κάπως έτσι είχε μάθει ο Πέριν για το Έμπου Νταρ. «Φαίνεται πως έχουν την ικανότητα να μαθαίνουν τι έχει συμβεί χίλια μίλια μακριά βδομάδες πριν ξεκινήσουν οι διάφορες φήμες».
Δεν κοιτούσε τον Πέριν, αλλά εκείνος ήξερε πως απευθυνόταν και στον ίδιο και στην Αλιάντρε ταυτόχρονα. Ο Ραντ το γνώριζε, έτσι είχε πει. Όπως και να έχει, δεν υπήρχε τρόπος να το μάθει στα κρυφά. Άραγε, η Φάιλε ήθελε όντως να το μάθει...; Όχι, ήταν αδιανόητο. Ανοιγόκλεισε τα μάτια του κι αντιλήφθηκε πως έχασε κάποια λόγια της Αλιάντρε. «Με συγχωρείς, Αλιάντρε», είπε ευγενικά. «Σκεφτόμουν τον Ραντ — τον Αναγεννημένο Δράκοντα». Φυσικά κι ήταν αδιανόητο!
Τον κοίταξαν όλοι, ακόμα κι η Λίνι, η Μάιντιν και η Μπριάνε. Τα μάτια της Ανούρα είχαν γουρλώσει και το στόμα του Γκαλίν έχασκε ανοικτό. Και τότε κατάλαβε. Είχε αποκαλέσει τη Βασίλισσα με το μικρό της όνομα. Πήρε μια κούπα από τον δίσκο που κρατούσε η Μάιντιν, κι εκείνη ανασηκώθηκε τόσο γρήγορα από την υπόκλιση που έκανε, ώστε κόντεψε να του τη ρίξει από τα χέρια. Διώχνοντας την αφηρημένα, σκούπισε το υγρό του χέρι πάνω στο πανωφόρι του. Έπρεπε να συγκεντρώσει το νου του, όχι να τον αφήσει να περιπλανιέται σε εννιά κατευθύνσεις ταυτόχρονα. Ασχέτως του τι πίστευε πως γνώριζε ο Ιλάυας, η Φάιλε ποτέ δεν θα... Όχι! Συγκεντρώσου!
Η Αλιάντρε ανέκτησε γρήγορα την ηρεμία της. Η αλήθεια ήταν πως δεν είχε εκπλαγεί καθόλου, κι η οσμή της δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο. «Έλεγα πως το να έρθω να σε βρω στα κρυφά φαινόταν ως η πιο συνετή λύση, Άρχοντα Αϋμπάρα», είπε με εκείνη την ψυχρή φωνή. «Ο Άρχοντας Τέλαμπιν νομίζει πως έχω αποσυρθεί σε κάποιο σημείο του κήπου του που χρησιμοποιώ ως ιδιωτικό χώρο, αλλά στην πραγματικότητα βγήκα από μια πόρτα που σπανίως χρησιμοποιείται. Για να βγω εκτός πόλεως, έγινα η υπηρέτρια της Ανούρα Σεντάι». Ακουμπώντας τα ακροδάχτυλά της στον ποδόγυρο του φορέματος ιππασίας, άφησε ένα ανάλαφρο γέλιο. Ακόμα κι αυτό το γελάκι ήταν ψυχρό κι ερχόταν σε έντονη αντίθεση με αυτό που του μαρτυρούσε η μύτη του. «Με είδαν μερικοί στρατιώτες μου, αλλά έχοντας την κουκούλα του μανδύα μου τραβηγμένη, κανείς δεν με γνώρισε».
«Σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς ήταν ό,τι πιο συνετό μπορούσες να κάνεις», είπε ο Πέριν προσεκτικά. «Αργά ή γρήγορα όμως, θα χρειαστεί να γίνει γνωστή η παρουσία σου, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο». Το ζήτημα ήταν να είναι ευγενικός κι εύστοχος στις παρατηρήσεις του. Μια βασίλισσα δεν θα καθόταν να χάνει τον χρόνο της με κάποιον που αερολογεί. Και δεν ήθελε να απογοητεύσει τη Φάιλε φερόμενος για άλλη μια φορά σαν ανόητος. «Σε τελική ανάλυση, γιατί ήρθες; Θα μπορούσες κάλλιστα να στείλεις ένα γράμμα ή να ανακοινώσεις την απάντησή σου μέσω της Μπερελαίν. Τάσσεσαι υπέρ του Ραντ ή όχι; Ό,τι κι αν αποφασίσεις, μη φοβάσαι, θα γυρίσεις ασφαλής στην Μπεθάλ». Εύστοχα λόγια. Ακόμα κι αν δεν τη φόβιζε τίποτα άλλο, το να βρεθεί μονάχη της εδώ ήταν σίγουρα δυσάρεστο.