«Όταν το έκαναν όμως», αποκρίθηκε με πικρία η Μέιρα, «είκοσι τρεις από μας σκοτώθηκαν. Και περισσότεροι από δέκα χιλιάδες αλγκάι’ντ’σισβάι δεν επέστρεψαν σπίτια τους. Τώρα έχουμε στη διάθεσή μας κάτι παραπάνω από το ένα τρίτο εκείνου του στρατού, μαζί με τους Ανάδελφους». Η τελευταία αυτή λέξη ήταν ποτισμένη στην ειρωνεία.
«Αυτό ήταν δουλειά του Ραντ αλ’Θόρ!» είπε κοφτά η Σεβάνα. «Αντί να σκέφτεστε τι μας έκανε, σκεφθείτε τι μπορούμε να κάνουμε όταν γίνει δικός μας». Όταν γίνει δικός μου, εννοούσε. Οι Άες Σεντάι ήταν ικανές να τον κρατήσουν όσο ήθελαν, αλλά η ίδια είχε κάτι που οι Άες Σεντάι δεν διέθεταν, αλλιώς θα το είχαν χρησιμοποιήσει. «Θυμηθείτε πως είχαμε νικήσει τις Άες Σεντάι μέχρι που εκείνος πήρε το μέρος τους. Οι Άες Σεντάι είναι ένα τίποτα!»
Για άλλη μια φορά, η προσπάθειά της να τονώσει το κουράγιο τους δεν έφερε αποτέλεσμα. Το μόνο που θυμούνταν ήταν ότι τα δόρατα είχαν σπάσει στην προσπάθεια να αιχμαλωτίσουν τον Ραντ αλ’Θόρ, και μαζί μ’ αυτά είχαν τσακιστεί κι οι ίδιες. Η Μοντάρα έμοιαζε να κοιτάζει νοερά τον τάφο ολόκληρης της σέπτας της. Ακόμα κι η Τίον συνοφρυώθηκε και φάνηκε σκεφτική, καθώς αναμφίβολα θυμόταν πως κι αυτή το είχε σκάσει σαν φοβισμένη γίδα.
«Σοφές», ακούστηκε μια αντρική φωνή πίσω από τη Σεβάνα. «Έχω σταλεί για να ζητήσω τη γνώμη σας».
Μέσα σε μια στιγμή στα πρόσωπα των γυναικών επανήλθε η γαλήνη. Αυτό που δεν είχε κατορθώσει η ίδια, το κατόρθωσε αυτός ο άντρας με την ίδια την παρουσία του. Καμιά Σοφή δεν θα επέτρεπε σε κανέναν, παρά μονάχα σε κάποια άλλη Σοφή, να την αντικρίσει ταραγμένη. Η Άλαρυς σταμάτησε να χτενίζει τα μαλλιά της, τα οποία είχε ρίξει πάνω από τον ώμο της. Ήταν ολοφάνερο πως καμιά τους δεν τον αναγνώριζε, αν και στη Σεβάνα κάτι θύμιζε.
Τις παρατήρησε όλες με βλέμμα σοβαρό, με πράσινα μάτια κατά πολύ γηραιότερα του γαλήνιου προσώπου του. Τα χείλη του ήταν σαρκώδη, αλλά το στόμα του ήταν άκαμπτο κι αποφασιστικό, λες κι είχε ξεχάσει πώς να χαμογελά. «Είμαι ο Κίνχουιν των Μέρα’ντιν, Σοφές. Οι Τζουμάι λένε πως δεν θα πρέπει να πάρουμε το μερίδιο που μας αναλογεί από αυτό το μέρος επειδή δεν είμαστε Τζουμάι, αλλά εμείς ξέρουμε πως το λένε επειδή θα τους αναλογεί λιγότερο, μια κι η αναλογία είναι δύο δικοί μας προς έναν Τζουμάι αλγκάι’ντ’σισβάι. Οι Ανάδελφοι ζητούν τη γνώμη σας, Σοφές».
Τώρα που ήξεραν ποιος ήταν, μερικές δεν μπόρεσαν να κρύψουν τη δυσαρέσκειά τους για τους άντρες που είχαν εγκαταλείψει τις φατρίες και τις σέπτες προκειμένου να ταχθούν με τους Σάιντο αντί να ακολουθήσουν τον Ραντ αλ’Θόρ, έναν υδρόβιο και ψεύτικο Καρ’α’κάρν, όπως θεωρούσαν. Το πρόσωπο της Τίον παρέμεινε απλώς ουδέτερο, αλλά τα μάτια της Ριάλ άστραψαν κι η Μέιρα έγερνε στο άκρο της κατήφειας. Η μόνη που έδειχνε κάποιο ενδιαφέρον ήταν η Μοντάρα, αλλά ίσως να προσπαθούσε να δημιουργήσει έριδες ανάμεσα στους δενδροφονιάδες.
«Οι έξι Σοφές που βλέπεις θα κρίνουν αφού ακούσουν και τις δύο πλευρές», είπε στον Κίνχουιν η Σεβάνα με μια σοβαρότητα που συναγωνιζόταν τη δική του.
Οι υπόλοιπες την κοίταξαν και μετά βίας έκρυψαν την έκπληξη τους για τον σκοπό της να παραμείνει αμέτοχη. Αυτή ήταν που είχε κανονίσει να υπάρχουν δέκα φορές περισσότεροι Μέρα’ντιν για να συνοδεύσουν τους Τζουμάι, περισσότεροι από κάθε άλλη σέπτα. Όντως υποπτευόταν τον Κάνταρ, αν μη τι άλλο για όσα είχε κάνει, κι επιθυμούσε όσο το δυνατόν περισσότερα δόρατα γύρω της. Επιπλέον, πάντα μπορούσαν να πεθάνουν οι ίδιες στη θέση των Τζουμάι.
Προσποιήθηκε πως ξαφνιάστηκε με την έκπληξή τους. «Δεν θα ήταν δίκαιο να λάβω μέρος, μια και το θέμα αφορά στη δική μου σέπτα», τους είπε πριν στρέψει την προσοχή της και πάλι στον πρασινομάτη άντρα. «Η κρίση τους θα είναι δίκαιη, Κίνχουιν. Κι είμαι σίγουρη πως θα ευνοήσει τους Μέρα’ντιν».
Οι υπόλοιπες την κοίταξαν αυστηρά προτού η Τίον κάνει νεύμα στον Κίνχουιν να τις οδηγήσει. Χρειάστηκε να αποτραβήξει τη ματιά του από τη Σεβάνα για να συμμορφωθεί. Εκείνη, με ένα αχνό χαμόγελο —αφού ο άντρας κοιτούσε την ίδια κι όχι τη Σόμεριν— τις παρακολούθησε να χάνονται μέσα στον όχλο που περιτριγύριζε το οίκημα. Παρά την απέχθειά τους για τους Ανάδελφους —και με την ίδια να κάνει προβλέψεις στον άντρα για την τελική απόφαση τους— το πιθανότερο ήταν πως θα αποφάσιζαν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Όπως και να έχει, ο Κίνχουιν θα το θυμόταν και θα το έλεγε στους υπόλοιπους της περιβόητης κοινωνίας του. Τους Τζουμάι τούς είχε ήδη στο τσεπάκι, αλλά οτιδήποτε αφορούσε στους Μέρα’ντιν τής ήταν ευπρόσδεκτο.