Για μια στιγμή, η Γκαλίνα κοντοστάθηκε, λυγίζοντας τα πατημένα της δάχτυλα. Αισθανόταν σαν να κρατούσε τη Ράβδο των Όρκων. Δεν είχε την αίσθηση από φίλντισι ή από γυαλί, αλλά σίγουρα την ένιωθε κρύα στην παλάμη της. Αν επρόκειτο για μια δεύτερη Ράβδο των Όρκων, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να ακυρώσει όποιον όρκο κι αν έπαιρνε. Αν της δινόταν η δυνατότητα. Δεν ήθελε να αδράξει την ευκαιρία, ούτε να ορκιστεί στη Θεράβα σε καμιά περίπτωση. Είχε συνηθίσει να διατάζει η ίδια στον πρότερο βίο της, που μπορεί μέχρι την αιχμαλωσία της να ήταν μίζερος, αλλά η Θεράβα θα την είχε σαν σκυλάκι! Άραγε, αν δεν έπαιρνε τον όρκο, θα άφηναν τη Θεράβα να την τσακίσει; Δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία πως αυτό θα έκανε. Και, μάλιστα, ολοκληρωτικά.
«Υπό το Φως, με την ελπίδα σωτηρίας κι αναγέννησης» —δεν πίστευε πια στο Φως, ούτε σε καμιά ελπίδα σωτηρίας, και δεν ήταν ανάγκη να πει κάτι παραπάνω από μια απλή υπόσχεση, αν κι οι άλλες περίμεναν έναν πανίσχυρο όρκο— «ορίζομαι να υπακούω σε κάθε παριστάμενη Σοφή, και πρώτες απ’ όλες στη Θεράβα και στη Σεβάνα». Κι η τελευταία ελπίδα πως αυτός ο «δεσμευτής» ήταν κάτι διαφορετικό εξαφανίστηκε, καθώς η Γκαλίνα αισθάνθηκε τον όρκο να την κατακλύζει, λες και φορούσε ξαφνικά ένα σφιχτό ρούχο που την κάλυπτε από την κορυφή έως τα νύχια. Τίναξε πίσω το κεφάλι της κι ούρλιαξε. Εν μέρει επειδή της φάνηκε ξαφνικά πως το κάψιμο στο δέρμα της βυθιζόταν μέσα στην ίδια της τη σάρκα, κυρίως όμως επειδή ένιωθε ολοκληρωτική απόγνωση.
«Πάψε!» είπε κοφτά η Θεράβα. «Δεν έχω καμιά όρεξη να σε ακούω να μυξοκλαίς!» Τα δόντια της Γκαλίνα έκλεισαν ερμητικά, δαγκώνοντας σχεδόν τη γλώσσα της, και πάλεψε να καταπιεί τους λυγμούς της. Το μόνο που έμενε πια ήταν η υπακοή. Η Θεράβα συνοφρυώθηκε. «Για να δούμε αν δουλέψει αυτό», μουρμούρισε σκύβοντας πιο κοντά. «Είχες σκοπό να προξενήσεις βιαιοπραγίες ενάντια σε κάποια από τις παρούσες Σοφές; Απάντησε ειλικρινά και ζήτα να τιμωρηθείς όπως πρέπει. Η ποινή για βιαιοπραγία εναντίον Σοφής», πρόσθεσε σαν δεύτερη σκέψη, «μπορεί να ισοδυναμεί με θανάτωση σαν να είσαι ζώο». Έσυρε χαρακτηριστικά το δάχτυλό της κατά μήκος του λαιμού της κι άδραξε το μαχαίρι της ζώνης της με το ίδιο χέρι.
Θορυβημένη και γεμάτη πανικό, η Γκαλίνα ρούφηξε αέρα κι οπισθοχώρησε μπροστά στη γυναίκα. Ωστόσο, δεν κατάφερε να αποτραβήξει το βλέμμα της από τα μάτια της Θεράβα, ούτε και να σταματήσει τα λόγια που ξεπήδησαν μέσα από τα δόντια της. «Σκ... σκόπευα να βι... βιαιοπραγήσω εν... ενάντια σε όλες σας! Σας... παρακαλώ, τι... τιμωρήστε με!» Άραγε, θα την σκότωναν τώρα; Έπειτα απ’ όλα αυτά, θα κατέληγε να πεθάνει εδώ;
«Φαίνεται πως αυτός ο δεσμευτής λειτουργεί όπως ισχυρίζεται ο φίλος σου, Σεβάνα». Τραβώντας απότομα τη ράβδο από τα άτονα χέρια της Γκαλίνα, η Θεράβα τη στρίμωξε πίσω από τη ζώνη της κι όρθωσε το ανάστημά της. «Επίσης, φαίνεται πως τελικά θα ντυθείς στα λευκά, Γκαλίνα Κάσμπαν». Για κάποιον λόγο, ένα χαμόγελο ευχαρίστησης φάνηκε στο πρόσωπό της. Εξακολούθησε, πάντως, να δίνει διαταγές. «Θα φέρεσαι πειθήνια, όπως κάθε γκαϊ’σάιν. Αν ακόμα κι ένα παιδί σε διατάξει να πηδήσεις, θα το κάνεις, εκτός κι αν έχεις λάβει άλλες διαταγές από εμάς. Δεν θα αγγίξεις το σαϊντάρ, ούτε θα διαβιβάσεις, εκτός κι αν το πει κάποια από μας. Απάλλαξέ την από τη θωράκιση, Μπελίντε».
Η θωράκιση χάθηκε κι η Γκαλίνα γονάτισε, κοιτώντας τη με βλέμμα άδειο. Η Πηγή έλαμπε εκτός ορατότητας, βασανιστική. Κι όσο εύκολα μπορούσε να βγάλει φτερά, τόσο μπορούσε να απλωθεί και να την αγγίξει.
Βραχιόλια κροτάλισαν καθώς η Σεβάνα μετακίνησε την εσάρπα της θυμωμένη. «Σαν πολλά θες, Θεράβα. Αυτό είναι δικό μου. Δώσε μου το!» Άπλωσε το χέρι της, αλλά η Θεράβα δίπλωσε τα μπράτσα της κάτω από τα στήθη της.
«Οι Σοφές έκαναν συνέλευση», είπε στη Σεβάνα η γυναίκα με την αυστηρή ματιά. «Καταλήξαμε σε συγκεκριμένες αποφάσεις». Οι γυναίκες που είχαν έρθει μαζί της μαζεύτηκαν πίσω της αντικρίζοντας τη Σεβάνα, κι η Μπελίντε ενώθηκε μαζί τους βιαστικά.
«Χωρίς τη συμμετοχή μου;» ρώτησε κοφτά η Σεβάνα. «Τολμήσατε να πάρετε αποφάσεις δίχως εμένα;» Ο τόνος της φωνής της ήταν σταθερός όπως πάντα, αλλά η ματιά της πετάχτηκε φευγαλέα στη ράβδο που ήταν περασμένη στη ζώνη της Θεράβα, και στην Γκαλίνα φάνηκε ότι διέκρινε μια ακαθόριστη ανησυχία σε αυτήν την κίνηση. Υπό άλλες συνθήκες, θα το ευχαριστιόταν πάρα πολύ.
«Έπρεπε να καταλήξουμε σε μια απόφαση χωρίς την παρουσία σου», είπε η Τίον με φωνή επίπεδη.
«Όπως συχνά συνηθίζεις να λες, μιλάς με την ιδιότητα αρχηγού φατρίας», πρόσθεσε η Έμερις, και μια αναλαμπή ειρωνείας φάνηκε στα μεγάλα, γκρίζα της μάτια. «Υπάρχουν φορές που οι Σοφές συσκέπτονται και δεν πρέπει να τις ακούσει ένας αρχηγός φατρίας. Ή κάποια που μιλάει ως τέτοια».