Με το κεφάλι κατεβασμένο, η Γκαλίνα σηκώθηκε στα πόδια της και κίνησε πίσω από τη Θεράβα και τις υπόλοιπες γυναίκες που μπορούσαν να διαβιβάσουν. Να στραβομουτσουνιάζει; Μπορεί να έμοιαζε κατσούφα, αλλά όχι στραβομουτσουνιασμένη! Οι σκέψεις της έτρεχαν σαν ποντίκια στο κλουβί, αλλά δεν έβλεπε πουθενά ελπίδα διάσωσης. Κάπου, όμως, έπρεπε να υπάρχει αυτή η ελπίδα! Κάπου έπρεπε να υπάρχει! Μια σκέψη που αναδύθηκε καταμεσής αυτής της αναστάτωσης την έκανε σχεδόν να αρχίσει ξανά το κλάμα. Άραγε, η φορεσιά των γκαϊ’σάιν ήταν πιο μαλακή από το τραχύ μαύρο μάλλινο που της φορούσαν αναγκαστικά μέχρι τώρα; Κάποιος τρόπος διαφυγής θα έπρεπε να υπάρχει! Ένα βιαστικό βλέμμα ανάμεσα από τα δέντρα τής αποκάλυψε τη Σεβάνα να στέκεται ακόμα εκεί αγριοκοιτάζοντάς τες. Πάνω από τα κεφάλια τους, τα σύννεφα στροβιλίζονταν και το χιόνι έλιωνε σαν τις ελπίδες της Γκαλίνα.
12
Νέες Συμμαχίες
Η Γκρένταλ ευχήθηκε να υπήρχε έστω κι ένας καταγραφέας ανάμεσα στα πράγματα που είχε πάρει από το Ίλιαν έπειτα από τον θάνατο του Σαμαήλ. Αυτή η Εποχή ήταν συνήθως τρομακτική, πρωτόγονη κι άβολη. Ωστόσο, μερικές καταστάσεις τής ταίριαζαν. Σε ένα μεγάλο κλουβί από μπαμπού, στην άλλη μεριά του δωματίου, εκατό πουλιά με λαμπερό φτέρωμα κελαηδούσαν μελωδικά κι ήταν εξίσου όμορφα με τα πολύχρωμα φτερώματά τους όσο και τα δύο χαϊδεμένα ζωάκια της με τις διάφανες ρόμπες που στέκονταν αμφοτέρωθεν της πόρτας, με τις ματιές τους κλειδωμένες επάνω της, ανυπόμονα να ικανοποιήσουν την κάθε της επιθυμία. Μπορεί οι φανοί λαδιού να μην παρείχαν την ίδια φωτεινότητα με τους γλόμπους πυράκτωσης, αλλά ενισχυμένες από μεγάλους καθρέφτες στους τοίχους παρήγαν μια σχεδόν βαρβαρική λάμψη, καθώς αντανακλούσαν στο επιχρυσωμένο και σκαλιστό σαν λέπια ψαριού ταβάνι. Καλά θα ήταν να μπορούσε να υπαγορεύσει όσα είχε να πει, αλλά ακόμη κι η απλή μεταφορά των λέξεων στο χαρτί από το ίδιο της το χέρι ήταν σαν να σχεδιάζει, και της έδινε την ίδια ικανοποίηση. Η γραφή αυτής της Εποχής δεν ήταν κι ιδιαίτερα περίπλοκη, και το να μάθει να αντιγράφει το στυλ γραφής ενός άλλου ήταν μάλλον εύκολο.
Υπογράφοντας με επιδεξιότητα —κι όχι με το όνομά της, φυσικά— λείανε την παχιά σελίδα κι έπειτα τη δίπλωσε και τη σφράγισε με έναν από τους σφραγιδόλιθους διαφόρων μεγεθών που ήταν απλωμένοι ως διακόσμηση πάνω στο γραφείο. Το Χέρι και το Σπαθί του Άραντ Ντόμαν εντυπωμένο σε έναν ακανόνιστο κύκλο από μπλε και πράσινο κερί.
«Παράδωσε αυτό στον Άρχοντα Ιτουράλντε ταχύτατα», είπε, «και να του αναφέρεις μόνο ό,τι σου πω».
«Θα σπεύσω όσο γοργότερα με πάνε τα άλογα. Αρχόντισσα». Ο Νάζραν έκανε μια υπόκλιση παίρνοντας το γράμμα, με το ένα δάχτυλο να θωπεύει τα παχιά μαύρα μουστάκια του πάνω από ένα σαγηνευτικό χαμόγελο. Σθεναρός και μελαψός, φορώντας ένα γαλάζιο και ταιριαστό πανωφόρι, ήταν εμφανίσιμος αλλά όχι αρκετά. «Το έλαβα από την Αρχόντισσα Τούβα, η οποία υπέκυψε στα τραύματά της αφότου μου είπε ότι ήταν αγγελιαφόρος του Αλσαλάμ κι ότι της είχε επιτεθεί ένας Φαιός Άνθρωπος».
«Βεβαιώσου πως έχει ανθρώπινο αίμα επάνω του», τον προειδοποίησε. Αμφέβαλλε κατά πόσον οποιοσδήποτε τούτους τους καιρούς μπορούσε να ξεχωρίσει το ανθρώπινο αίμα από οποιοδήποτε άλλο, αλλά είχε έρθει αντιμέτωπη με κάμποσες εκπλήξεις και δεν το διακινδύνευε χωρίς να υπάρχει λόγος. «Είναι αρκετό ώστε να μοιάζει ρεαλιστικό, αλλά όχι τόσο που να καταστρέφει όσα έγραψα».
Τα ζωηρά μαύρα του μάτια έμειναν καρφωμένα επάνω της καθώς έκανε άλλη μια υπόκλιση, αλλά μόλις ορθώθηκε κίνησε βιαστικά για την πόρτα, ενώ οι μπότες του έκαναν έναν υπόκωφο κρότο καθώς χτυπούσαν πάνω στο ωχρό και κιτρινωπό μαρμάρινο δάπεδο. Δεν πρόσεξε τους υπηρέτες που είχαν καρφώσει τα παθιασμένα τους βλέμματα επάνω της, ή τουλάχιστον προσποιήθηκε πως δεν τους πρόσεξε, παρ’ όλο που κάποτε υπήρξε φίλος του νεαρού άντρα. Μονάχα μια ιδέα Καταναγκασμού ήταν απαραίτητη για να κάνει τον Νάζραν να υπακούει εξίσου παθιασμένα με αυτούς, χώρια τα θέλγητρά της που δεν είχε δοκιμάσει ακόμα. Η γυναίκα γέλασε απαλά. Αυτός, βέβαια, πίστευε ότι είχε πάρει μια γεύση. Θα μπορούσε, αν ήταν λίγο πιο χαριτωμένος. Βέβαια, έπειτα από αυτό θα ήταν εντελώς άχρηστος για οτιδήποτε. Θα ανάγκαζε τα άλογα να καλπάσουν μέχρι τελικής πτώσεως για να φτάσει στον Ιτουράλντε, κι αν αυτό το μήνυμα, παραδομένο από τον στενότερο ξάδερφο του Αλσαλάμ και σταλμένο, υποτίθεται, από τον ίδιο τον Βασιλιά, με τους Φαιούς Ανθρώπους να πασχίζουν να τον σταματήσουν, δεν ικανοποιούσε την προσταγή του Μεγάλου Άρχοντα για τη δημιουργία ανεξέλεγκτου χάους, τότε ο μόνος τρόπος θα ήταν να χρησιμοποιήσουν φρυκτωρίες. Επίσης, θα εξυπηρετούσε θαυμάσια και τους δικούς της σκοπούς. Ναι, θα τους εξυπηρετούσε μια χαρά.