Η Σορίλεα ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους της. «Ίσως. Το να μάθεις έναν δεύτερο τρόπο είναι σχεδόν ακατόρθωτο χωρίς τις κινήσεις που κάνετε εσείς, οι Άες Σεντάι. Το κυριότερο πράγμα που πρέπει να μάθει η Κιρούνα Νάτσιμαν είναι ότι αυτή εξουσιάζει την περηφάνιά της κι όχι το αντίθετο. Από τη στιγμή που θα το μάθει αυτό, θα γίνει πανίσχυρη γυναίκα». Τράβηξε μια καρέκλα, την τοποθέτησε απέναντι από αυτήν όπου καθόταν η Κάντσουεϊν, την κοίταξε με κάποια δόση αμφιβολίας κι έπειτα κάθισε. Έμοιαζε εξίσου άκαμπτη κι αμήχανη με την Κιρούνα, αλλά ένευσε με μια επιτακτική κίνηση στην Κάντσουεϊν να κάτσει, μια κίνηση που υποδήλωνε μια γυναίκα με πανίσχυρη θέληση, συνηθισμένη να διατάζει.
Η Κάντσουεϊν κατέπνιξε ένα θλιμμένο κακάρισμα καθώς καθόταν. Καλό ήταν να θυμάται πως, αδέσποτες ή όχι, οι Σοφές απείχαν πολύ από το να είναι αμόρφωτες άγριες. Φυσικά, γνώριζαν τις δυσκολίες. Όσον αφορά στις κινήσεις του χεριού... Λίγες ήταν αυτές που είχαν διαβιβάσει σε κοινή θέα, αλλά είχε προσέξει πως δημιουργούσαν κάποιες υφάνσεις δίχως τις χειρονομίες που χρησιμοποιούσαν οι αδελφές. Οι κινήσεις του χεριού στην πραγματικότητα δεν αποτελούσαν κομμάτι της ύφανσης, αλλά κατά κάποιον τρόπο ανήκαν σ’ αυτήν, μια κι ήταν μέρος της εκμάθησής της. Ίσως κάποτε να υπήρχαν Άες Σεντάι που να μπορούσαν, ας πούμε, να εξαπολύσουν μια μπάλα φωτιάς χωρίς να χρειαστεί να την εξακοντίσουν κάνοντας την αντίστοιχη κίνηση, αλλά θα ήταν πια νεκρές από καιρό, και μαζί με αυτές θα είχαν χαθεί κι οι διδασκαλίες τους. Την σήμερον ημέρα, κάποια πράγματα δεν μπορούσαν να γίνουν δίχως τις κατάλληλες κινήσεις. Υπήρχαν αδελφές που ισχυρίζονταν ότι είχαν τη δυνατότητα να ξεχωρίσουν ποια δασκάλα είχε μια άλλη αδελφή μονάχα από τις κινήσεις που χρησιμοποιούσε για συγκεκριμένες υφάνσεις.
«Το να διδάξουμε οτιδήποτε στις καινούργιες μαθητευόμενες είναι, στην καλύτερη περίπτωση, δύσκολο», συνέχισε η Σορίλεα. «Δεν θέλω να σας προσβάλω, αλλά φαίνεται πως εσείς οι Άες Σεντάι δώσατε έναν όρκο τον οποίο προσπαθείτε να παρακάμψετε. Η Αλάνα Μοσβάνι είναι εξαιρετικά δύσκολη περίπτωση». Το ολοκάθαρο πράσινο βλέμμα της έπεσε ξαφνικά κοφτερό πάνω στο πρόσωπο της Κάντσουεϊν. «Πώς είναι δυνατόν να τιμωρήσουμε τις προμελετημένες της αποτυχίες, αν αυτό σημαίνει ότι θα κάνουμε κακό στον Καρ’α’κάρν;»
Η Κάντσουεϊν σταύρωσε τα χέρια της πάνω στα γόνατά της. Δεν ήταν εύκολο να κρύψει την έκπληξή της, πόσω μάλλον να κρατήσει μυστικό το έγκλημα της Αλάνα. Γιατί, όμως, η γυναίκα τής αποκάλυψε όσα γνώριζε; Ίσως η μία αποκάλυψη να έφερνε την άλλη. «Ο δεσμός δεν λειτουργεί κατ’ αυτόν τον τρόπο», είπε. «Αν τη σκοτώσεις, ο άντρας θα πεθάνει αργά ή γρήγορα. Επιπλέον, θα είναι ενήμερος για όσα της συμβαίνουν, αλλά δεν θα το αισθάνεται αληθινά. Βέβαια, μια και βρίσκεται μακριά, μονάχα αόριστα θα ξέρει τι συμβαίνει».
Η Σορίλεα ένευσε ελαφρά. Τα δάχτυλα της άγγιξαν τον χρυσό δίσκο πάνω στο τραπέζι κι έπειτα αποτραβήχτηκαν. Η έκφρασή της ήταν ανεξιχνίαστη σαν σε μορφή προτομής, αλλά η Κάντσουεϊν υπέθεσε πως η Αλάνα θα βρισκόταν μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη την επόμενη φορά που θα έχανε την ψυχραιμία της ή που θα κατσούφιαζε με τον χαρακτηριστικό Αραφελινό τρόπο. Όλα αυτά όμως δεν είχαν και πολλή σημασία. Μόνο το αγόρι μετρούσε.
«Οι περισσότεροι άντρες θα έπαιρναν αυτό που τους προσφέρουν, αν φαίνεται ελκυστικό κι ευχάριστο», είπε η Σορίλεα. «Έτσι πιστεύαμε κάποτε και για τον Ραντ αλ’Θόρ. Δυστυχώς, είναι πια πολύ αργά να αλλάξουμε μονοπάτι. Τώρα, οτιδήποτε προσφέρεται απλόχερα του προκαλεί υποψίες. Αν ήθελα να τον κάνω να αποδεχτεί κάτι, θα έπρεπε να προσποιηθώ πως δεν επιθυμώ να το έχει στην κατοχή του. Αν θέλω να μείνω κοντά του, πρέπει να προσποιηθώ αδιαφορία για το αν θα τον ξαναδώ ή όχι». Για άλλη μια φορά, αυτά τα μάτια καρφώθηκαν πάνω στην Κάντσουεϊν σαν πράσινα τρυπάνια. Δεν προσπαθούσε να δει τι κρυβόταν μέσα στο κεφάλι της. Η γυναίκα ήξερε. Κάποια πράγματα, αν μη τι άλλο, αρκετά ωστόσο.
Πάντως, η Κάντσουεϊν αισθανόταν ένα ολοένα αυξανόμενο αίοθημα πιθανοτήτων. Ακόμα κι αν είχε αμφιβολίες για το αν η Σορίλεα ήθελε να της εκμαιεύσει πράγματα, αυτές είχαν χαθεί πια. Δεν εκμαιεύεις πράγματα από κάποιον με αυτόν τον τρόπο, εκτός κι αν ελπίζεις να έρθεις σε κάποια συμφωνία μαζί του. «Πιστεύεις πως ένας άντρας πρέπει να είναι σκληρός;» ρώτησε. Άδραχνε την ευκαιρία. «Ή δυνατός;» Ο τόνος της φωνής της έδειχνε πως δεν έβλεπε καμιά διαφορά.
Η Σορίλεα άγγιξε ξανά τον δίσκο. Ένα αμυδρό χαμόγελο φάνηκε να λαξεύει τα χείλη της για μια στιγμή. Ίσως κι όχι. «Για τους πιο πολλούς άντρες είναι ένα και το αυτό, Κάντσουεϊν Μελάιντριν. Ο δυνατός αντέχει. Ο σκληρός σπάει».