Η Ρομάντα έκλεισε την είσοδο κι αγκάλιασε την Πηγή. Η λάμψη του σαϊντάρ την τύλιξε κι ύφανε ένα ξόρκι κρυφακούσματος στο εσωτερικό της σκηνής χωρίς καν να προφασιστεί πως παίρνει την άδεια της Εγκουέν. «Είσαι τρελή!» της είπε τρίζοντας τα δόντια της. «Πόσο καιρό ακόμα νομίζεις πως μπορείς να το κρατήσεις μυστικό; Οι στρατιώτες κουτσομπολεύουν διάφορα, μικρή. Πάντα κουτσομπολεύουν οι άντρες! Ο Μπράυν θα είναι πολύ τυχερός, αν η Αίθουσα δεν καρφώσει το κεφάλι του στον πάσαλο».
Η Εγκουέν σηκώθηκε αργά ισιώνοντας τη φούστα της. Το περίμενε κάτι τέτοιο, αλλά έπρεπε να εξακολουθήσει να είναι προσεκτική. Το παιχνίδι δεν είχε τελειώσει ακόμα, και τα πάντα μπορούσαν να στραφούν εναντίον της εν ριπή οφθαλμού. Έπρεπε να προσποιηθεί την αθώα μέχρι τη στιγμή που θα είχε τη δυνατότητα να πάψει να προσποιείται. «Μήπως πρέπει να σου υπενθυμίσω πως η αγένεια απέναντι στην Έδρα της Άμερλιν θεωρείται έγκλημα, κόρη;» είπε. Προσποιούνταν εδώ και πολύ καιρό, κι αυτό δεν θα κρατούσε για πολύ ακόμα.
«Η Έδρα της Άμερλιν». Η Ρομάντα βάδισε πάνω στα χαλιά, φτάνοντας σε απόσταση αναπνοής από την Εγκουέν. Κρίνοντας από το αγριωπό της βλέμμα, θα έλεγες πως σκεφτόταν σοβαρά να προσεγγίσει κι άλλο. «Είσαι ένα νήπιο! Νιώθεις ακόμα στον πισινό σου τις ξυλιές που έφαγες ως μαθητευόμενη! Έπειτα απ’ όλα αυτά, θα είσαι πολύ τυχερή αν η Αίθουσα δεν σε βάλει στη γωνία μαζί με άλλα χαριτωμένα παιχνιδάκια. Αν θες να αποφύγεις κάτι τέτοιο, θα ανοίξεις τα αυτιά σου και θα κάνεις αυτό που θα σου πω. Λοιπόν, κάτσε κάτω!»
Η Εγκουέν έβραζε από μέσα της, αλλά κάθισε. Ήταν νωρίς ακόμα.
Με ένα απότομο νεύμα ικανοποίησης, η Ρομάντα τοποθέτησε τις γροθιές της στη μέση της. Κοιτούσε την Εγκουέν σαν αυστηρή θεία που τα ψέλνει στην κακομαθημένη ανεψιά της. Μια πολύ αυστηρή θεία. Ή ένας εκτελεστής με πονόδοντο. «Αυτή η συνάντηση με τον Πέλιβαρ και με την Άραθελ πρέπει να πραγματοποιηθεί, μια και κανονίστηκε. Περιμένουν πώς και πώς την Έδρα της Άμερλιν, και θα τη δουν. Θα παρευρεθείς με πάσα μεγαλοπρέπεια, όπως ακριβώς αρμόζει στον τίτλο σου. Και θα τους πεις πως θα μιλήσω εγώ εκ μέρους σου. Κατόπιν, θα κρατήσεις το στόμα σου κλειστό! Για να τους παρακάμψουμε, απαιτείται αποφασιστικότητα από κάποιον που ξέρει τι κάνει. Αναμφίβολα, η Λελαίν θα καταφθάσει από λεπτό σε λεπτό και θα προσπαθήσει να εισηγηθεί, αλλά εσύ θα πρέπει να θυμάσαι πως αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα. Όλη τη μέρα μιλούσα με Καθήμενες κι είναι πολύ πιθανό πως, όταν η Αίθουσα ξανακαθίσει σε συμβούλιο, οι αποτυχίες της Μέριλιλ και της Μεράνα θα αποδοθούν στη Λελαίν. Οπότε, αν εξακολουθείς να τρέφεις ελπίδες για να αποκτήσεις την εμπειρία που θα χρειαστείς προκειμένου να φτάσεις στο επιτραχήλιο, εξαρτάσαι από μένα! Έγινα κατανοητή;»
«Απολύτως», είπε η Εγκουέν, με φωνή που ήλπιζε να ακούστηκε μειλίχια. Αν άφηνε τη Ρομάντα να μιλούσε στη θέση της, δεν θα υπήρχαν πια αμφιβολίες. Τόσο η Αίθουσα όσο κι ο κόσμος όλος θα μάθαιναν ποια κρατούσε από το σβέρκο την Εγκουέν αλ’Βερ.
Το βλέμμα της Ρομάντα έμοιαζε να διαπερνά το μυαλό της, κι η γυναίκα έκανε ένα κοφτό νεύμα. «Ελπίζω πως το εννοείς. Σκοπεύω να καθαιρέσω την Ελάιντα από την Έδρα της Άμερλιν, και δεν θα ήθελα να δω τα σχέδιά μου να πηγαίνουν στράφι εξαιτίας μιας πιτσιρίκας που νομίζει πως μπορεί να περάσει τον δρόμο χωρίς να την κρατούν από το χέρι». Ρουθούνισε, τυλίχτηκε με τον μανδύα της και βγήκε βιαστικά από τη σκηνή. Την ίδια στιγμή, εξαφανίστηκε και το ξόρκι.
Η Εγκουέν απέμεινε να κοιτάει συνοφρυωμένη την είσοδο. Πιτσιρίκα; Που να καιγόταν αυτή η γυναίκα, απευθυνόταν σε μια Έδρα της Άμερλιν! Άσχετα αν τους άρεσε ή όχι, αυτές την είχαν αναδείξει και, σε τελική ανάλυση, τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει τώρα πια! Άδραξε το πέτρινο μελανοδοχείο και το πέταξε στην υφασμάτινη είσοδο.
Η Λελαίν έσκυψε κι ίσα που απέφυγε να λερωθεί. «Ψυχραιμία, ψυχραιμία», τη μάλωσε, μπαίνοντας μέσα.
Όπως η Ρομάντα, έτσι κι η Λελαίν δεν ζήτησε την άδειά της για να αγκαλιάσει την Πηγή και να υφάνει ένα ξόρκι που θα εμπόδιζε όποιον επιχειρούσε να ακούσει τα λεγόμενά τους. Αντίθετα όμως με τη Ρομάντα, η οποία φάνταζε έξαλλη, η Λελαίν φαινόταν ευχαριστημένη με τον εαυτό της, έτριβε τα γαντοφορεμένα της χέρια και χαμογελούσε.
«Υποθέτω πως δεν χρειάζεται να σου αναφέρω πως το μικρό σου μυστικό διέρρευσε. Κακό αυτό για τον Άρχοντα Μπράυν, αλλά νομίζω πως είναι αρκετά πολύτιμος για να τον σκοτώσουν. Έκανα κάτι που μάλλον θα τον ωφελήσει. Για να δούμε. Υποθέτω πως η Ρομάντα σού είπε πως επίκειται συνάντηση με τον Πέλιβαρ και την Άραθελ, αλλά ότι θα πρέπει να αφήσεις να μιλήσει αυτή. Καλά δεν τα λέω;» Η Εγκουέν τσιτώθηκε, αλλά η Λελαίν έκανε μια καθησυχαστική κίνηση με το χέρι της. «Δεν χρειάζεται να απαντήσεις. Την ξέρω καλά τη Ρομάντα. Δυστυχώς γι’ αυτήν, το έμαθα νωρίτερα κι, αντί να έρθω σε σένα αμέσως, έκανα μια σφυγμομέτρηση μεταξύ των Καθημένων. Θες να μάθεις τι πιστεύουν;»