«Μπορείς να αρχίσεις τη διδασκαλία σου τώρα», είπε η Ρενάιλ στη γουρλομάτα Άες Σεντάι. «Ανέβα τη σκάλα και πήγαινε στο δωμάτιό μου». Η Μέριλιλ πήγε να διαμαρτυρηθεί αλλά, με το πρόσωπό της να γίνεται ξαφνικά ψυχρό, η Ανεμοσκόπος της Κυράς των Πλοίων τοποθέτησε τις γροθιές της στους γοφούς της. «Όταν δίνω διαταγές, Μέριλιλ Κήντεβιν», είπε παγερά, «περιμένω απ’ όλους όσοι βρίσκονται στο κατάστρωμα να αρχίσουν να πηδούν. Πήδα, λοιπόν!»
Η Μέριλιλ δεν πήδηξε ακριβώς, αλλά μαζεύτηκε για τα καλά κι έφυγε, με τη Ρενάιλ να την τσιγκλίζει σχεδόν στις σκάλες. Είχε δώσει την υπόσχεση της, οπότε δεν είχε άλλη επιλογή. Η Ρεάνε είχε μείνει εμβρόντητη, ενώ η Άλις κι η πεισματάρα Σουμέκο, η οποία εξακολουθούσε να φορά την κόκκινη ζώνη της, κοιτούσαν σκεφτικές.
Τις επόμενες μέρες, άσχετα από το αν μοχθούσαν να περάσουν έφιππες ένα χιονοσκέπαστο μονοπάτι, αν περπατούσαν στους δρόμους κάποιου χωριού ή αν προσπαθούσαν να βρουν καταλύματα για όλους σε κάποια αγροικία, η Ρενάιλ είχε τη Μέριλιλ από κοντά, εκτός από τις περιπτώσεις που της έλεγε να πάει να ακολουθήσει κάποια άλλη Ανεμοσκόπο. Η λάμψη του σαϊντάρ κύκλωνε την Γκρίζα αδελφή και τη συνοδεία της σχεδόν μονίμως, ενώ η Μέριλιλ επιδείκνυε ασταμάτητα τις υφαντικές της ικανότητες. Η χλωμή Καιρχινή ήταν σημαντικά κοντύτερη από οποιαδήποτε σκουρόχρωμη Θαλασσινή, αλλά στην αρχή η Μέριλιλ κατάφερνε να σταθεί κάπως ψηλότερα απλώς με το να προβάλλει την επιβλητικότητα μιας Άες Σεντάι. Σύντομα, ωστόσο, οι εκφράσεις του προσώπου της έδειχναν όλο και περισσότερο πως μάλλον φοβόταν. Η Ηλαίην έμαθε πως, όταν έβρισκαν καταλύματα για να κοιμηθούν —πράγμα που δεν συνέβαινε πάντα— η Μέριλιλ μοιραζόταν το κατάλυμά της με την Πολ, την υπηρέτριά της, καθώς και με δύο μαθητευόμενες Ανεμοσκόπους, την Τάλααν και τη Μετάρα. Η Ηλαίην δεν ήταν σίγουρη τι σήμαινε αυτό για το γόητρο της Μέριλιλ. Ήταν προφανές πως οι Ανεμοσκόποι δεν την τοποθετούσαν στο ίδιο επίπεδο με τις μαθητευόμενες. Απλώς περίμεναν εκ μέρους της να κάνει ό,τι της λένε κι όταν της το λένε, χωρίς καθυστερήσεις ή υπεκφυγές.
Η Ρεάνε είχε συγκλονιστεί από την τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα, αλλά η Άλις κι η Σουμέκο δεν ήταν οι μόνες του Σογιού που παρακολουθούσαν από κοντά τα γεγονότα, ούτε οι μόνες που έδειχναν προβληματισμένες. Και ξαφνικά, ακόμα ένα πρόβλημα υπέπεσε στην αντίληψη της Ηλαίην. Οι γυναίκες του Σογιού πρόσεξαν την Ισπάν να γίνεται όλο και πιο ελαστική στην αιχμαλωσία της, αλλά αυτή βέβαια ήταν κρατούμενη των άλλων Άες Σεντάι. Οι Θαλασσινές δεν ήταν Άες Σεντάι και, φυσικά, η Μέριλιλ δεν θεωρούνταν κρατούμενη. Ωστόσο, κάθε φορά που η Ρενάιλ έδινε μια διαταγή, η Μέριλιλ αναπηδούσε, κάτι που συνέβαινε ακόμα κι αν η διαταγή προερχόταν από την Ντορίλε, την Κάιρε ή ακόμα κι από την εξ αίματος αδελφή της Κάιρε, την Τεμπρέιλ. Η κάθε μια από δαύτες ήταν Ανεμοσκόπος σε Κυρά των Κυμάτων φατρίας, και καμία από τις υπόλοιπες δεν μπορούσε να την εξαναγκάσει να αναπηδήσει με τέτοια ζωηράδα, αλλά έως εκεί. Όλο και περισσότερες γυναίκες του Σογιού περνούσαν από την απίστευτη έκπληξη στον προβληματισμό. Ίσως, τελικά, οι Άες Σεντάι να μην ήταν και τόσο διαφορετική ράτσα. Αν οι Άες Σεντάι ήταν απλές γυναίκες, σαν τις ίδιες, για ποιον λόγο αυτές είχαν υποκύψει για άλλη μια φορά στη δριμύτητα του Πύργου, στην εξουσία και στην πειθαρχία των Άες Σεντάι; Μήπως δεν είχαν επιβιώσει μια χαρά μέχρι τώρα από μόνες τους, και μάλιστα, μερικές από αυτές, για πιο πολλά χρόνια απ’ όσα θα ήταν πρόθυμη να πιστέψει μια γηραιότερη αδελφή; Η Ηλαίην έβλεπε κιόλας τη σκέψη να μορφοποιείται στα μυαλά τους.
Όταν, όμως, το ανέφερε στη Νυνάβε, εκείνη απλώς μουρμούρισε: «Καιρός ήταν να μάθουν από την καλή μερικές αδελφές τι σημαίνει να προσπαθείς να διδάξεις μια γυναίκα που νομίζει πως γνωρίζει πιο πολλά από τον δάσκαλό της. Όσες έχουν την ευκαιρία να πάρουν το επώμιο, θα εξακολουθούν να το αποζητούν. Όσον αφορά στις υπόλοιπες, δεν βλέπω τον λόγο να μην αναπτύξουν έναν δυναμικό χαρακτήρα». Η Ηλαίην απόφυγε να αναφέρει τα παράπονα της Νυνάβε σχετικά με τη Σουμέκο, η οποία είχε σίγουρα αναπτύξει χαρακτήρα. Η Σουμέκο είχε κριτικάρει κάμποσες από τις υφάνσεις Θεραπείας της Νυνάβε, χαρακτηρίζοντάς τες «αδέξιες», κι η Ηλαίην είχε την εντύπωση πως η Νυνάβε έτοιμη ήταν να πάθει αποπληξία. «Όπως και να έχει, δεν είναι ανάγκη να μιλήσουμε στην Εγκουέν γι’ αυτό. Αν είναι εκεί, δηλαδή. Δεν χρειάζεται να πούμε το παραμικρό. Αρκετές σκοτούρες έχει». Το «παραμικρό» αναφερόταν στο θέμα της Μέριλιλ και των Ανεμοσκόπων.