Στον κάθε ξεχωριστό καταυλισμό του χερσότοπου, καρότσες κι άμαξες φορτώνονταν κι άλογα σελώνονταν. Οι πιο πολλές σκηνές είχαν ήδη ξεστηθεί. Η Υψηλή Αρχόντισσα Ροζάνα κάλπαζε βόρεια, με το λάβαρο της να ηγείται μιας φάλαγγας αρκετά μεγάλης για να προκαλέσει τον όλεθρο ανάμεσα στους ληστοσυμμορίτες κι, αν μη τι άλλο, να ανακόψει τους Σάιντο. Δεν ήταν όμως αρκετά μεγάλη για να της βάλει ιδέες, ειδικά όταν οι μισοί στρατιώτες της φάλαγγας ήταν ακόλουθοι του Γκέγιαμ και του Μάρακον, ανακατεμένοι με Υπερασπιστές της Πέτρας. Το ίδιο ίσχυε και για τον Σπάιρον Ναρέτιν, ο οποίος προχωρούσε ανατολικά, πάνω από την ψηλή κορυφογραμμή, με κάμποσους Συντρόφους καθώς κι άντρες ορκισμένους σε άλλους του Συμβουλίου των Εννέα, όπως και δικούς του υποτελείς, για να μην αναφέρουμε καμιά εκατοστή ακόμα που ακολουθούσαν κατά πόδας πεζή, μερικοί εκ των οποίων ανήκαν σε όσους είχαν παραδοθεί στα δάση πέρα από την οροσειρά την προηγούμενη μέρα. Περιέργως, ένας μεγάλος αριθμός από δαύτους προτίμησε να ακολουθήσει τον Αναγεννημένο Δράκοντα, αλλά ο Ραντ δεν τους εμπιστευόταν αρκετά για να τους αφήσει μαζί. Ο Τόλμεραν μόλις που είχε ξεκινήσει για τον Νότο, με τον στρατό του να αποτελείται από το ίδιο μείγμα, και θα αναχωρούσαν κι άλλοι μόλις φόρτωναν τις άμαξες και τις καρότσες τους. Ο καθένας θα ακολουθούσε διαφορετική κατεύθυνση και κανείς δεν εμπιστευόταν τους άντρες που τον ακολουθούσαν, ενώ αυτοί το μόνο που έκαναν ήταν να εκτελούν τις διαταγές που είχε δώσει ο Ραντ. Ήταν πολύ σημαντικό να επικρατήσει η ειρήνη στο Ίλιαν, ωστόσο ακόμα κι ο τελευταίος άρχοντας ή αρχόντισσα λυπόταν που έφευγε μακριά από τον Αναγεννημένο Δράκοντα, κι αναρωτιόταν αν τούτο σήμαινε πως δεν έχαιρε πια της εμπιστοσύνης του. Κάποιοι άλλοι όμως, ελάχιστοι ίσως, μπορεί να σκέφτηκαν πιο ώριμα τον λόγο που διάλεξε να έχει τους συγκεκριμένους υπό την εποπτεία του. Η Ροζάνα έμοιαζε σκεφτική.
«Το ενδιαφέρον σου είναι πολύ συγκινητικό», είπε ο Ραντ στον Γουίραμον, «αλλά πόσους σωματοφύλακες χρειάζεται κάποιος; Δεν προτίθεμαι να ξεκινήσω πόλεμο». Μπορεί να το έθεσε εύστοχα, αλλά τα γρανάζια του πολέμου είχαν πια τεθεί σε λειτουργία. Είχε ήδη ξεκινήσει στο Φάλμε, αν όχι πιο πριν. «Πες στους δικούς σου να ετοιμάζονται».
Πόσοι πέθαναν εξαιτίας της υπεροψίας μου; μούγκρισε ο Λουζ Θέριν. Πόσοι πέθαναν από τα λάθη μου;
«Τουλάχιστον, μπορώ να ρωτήσω πού πηγαίνουμε;» Η ερώτηση του Γουίραμον, όχι ιδιαίτερα εξοργισμένη, ήρθε αμέσως μετά τη φωνή που ακούστηκε μέσα στο κεφάλι του Ραντ.
«Στην Πόλη», αποκρίθηκε κοφτά ο Ραντ. Δεν ήξερε πόσοι πέθαναν εξαιτίας των λαθών του, αλλά κανείς δεν είχε πεθάνει από την υπεροψία του. Ήταν σίγουρος γι’ αυτό.
Ο Γουίραμον άνοιξε το στόμα του να μιλήσει, μπερδεμένος προφανώς για το αν ο Ραντ εννοούσε το Δάκρυ, το Ίλιαν ή την Καιρχίν, αλλά ο Ραντ τού έκανε νόημα με το Σκήπτρο του Δράκοντα να φύγει, μια κίνηση σαν να τον κάρφωνε, που ανάγκασε τους πράσινους και λευκούς θυσάνους να ταλαντευτούν. Ευχήθηκε να μπορούσε να καρφώσει μ’ αυτό τον Λουζ Θέριν. «Δεν σκοπεύω να κάτσω όλη μέρα εδώ, Γουίραμον! Πήγαινε στους άντρες σου!»
Λιγότερο από μια ώρα αργότερα, άδραξε την Αληθινή Πηγή κι ετοιμάστηκε να δημιουργήσει μια πύλη για Ταξίδεμα. Χρειάστηκε να αντιπαλέψει τη ζαλάδα που τον έπιανε τελευταία όποτε άδραχνε ή ελευθέρωνε τη Δύναμη. Ωστόσο, δεν ταλαντευόταν πάνω στη σέλα του Ταϊ’ντάισαρ. Έπειτα από τις λιωμένες ακαθαρσίες που επέπλεαν στο σαϊντίν, οι παγωμένοι ρύποι που άγγιζαν την Πηγή κόντευαν να τον κάνουν να ξεράσει. Η διπλωπία, ακόμα κι αν κρατούσε λίγα λεπτά μονάχα, έκανε δύσκολη, αν όχι αδύνατη, την ύφανση των ροών. Θα μπορούσε βέβαια να το αναθέσει στον Ντασίβα ή στον Φλιν ή σε κάποιον από τους υπόλοιπους, αλλά ο Γκέντγουιν κι ο Ρόσεντ κρατούσαν τα γκέμια των αλόγων τους μπροστά από μια ντουζίνα περίπου μαυροντυμένων Στρατιωτών, όλων εκείνων που δεν στάλθηκαν να ψάξουν. Απλώς, κάθονταν εκεί υπομονετικά και παρακολουθούσαν τον Ραντ. Ο Ρόσεντ, περίπου ένα χέρι κοντύτερος του Ραντ και κάπου δύο χρόνια νεότερος, ήταν επίσης περιτριγυρισμένος από Άσα’μαν και το πανωφόρι του ήταν επίσης μεταξωτό. Ένα ελαφρύ χαμόγελο ήταν χαραγμένο στο πρόσωπό του, λες και γνώριζε πράγματα τα οποία οι άλλοι αγνοούσαν, κι αυτό τον διασκέδαζε. Τι ήξερε; Σίγουρα για τους Σωντσάν, αν όχι και τα σχέδια του Ραντ που τους αφορούσαν. Τι άλλο; Μπορεί και τίποτα, αλλά ο Ραντ δεν σκόπευε να αφήσει να φανεί κάποια αδυναμία παρουσία τους. Η ζαλάδα έσβησε γρήγορα, η διπλή όραση λίγο πιο αργά, όπως πάντα τις τελευταίες βδομάδες. Έπειτα, χωρίς καθυστέρηση, ολοκλήρωσε την ύφανση, σπιρούνισε το άλογο του και πέρασε μέσα από το άνοιγμα που ξεδιπλώθηκε μπροστά του.