Ήλπιζε πως δεν θα υπήρχε συνέχεια και μάλλον έτσι ήταν. Όταν όμως έφυγε η Χίλαρες, την αντικατέστησε η Σάριθα, η οποία είχε κι αυτή έναν καλό λόγο να μην εμπιστεύεται τις γυναίκες του Σογιού. Την ηλικία τους. Ακόμα κι η Κίρστιαν ισχυριζόταν πως ήταν γηραιότερη από οποιαδήποτε ζώσα Άες Σεντάι, ενώ η Ρεάνε ήταν μεγαλύτερη κατά έναν αιώνα και περισσότερο, κι ούτε καν η γηραιότερη του Σογιού. Ο τίτλος της ως Πρεσβύτερης πήγαινε στην πιο ηλικιωμένη απ’ όλες στο Έμπου Νταρ, και το αυστηρό πλάνο που ακολουθούσαν για να μην τραβήξουν την προσοχή περιελάμβανε κάμποσες ακόμα πιο ηλικιωμένες γυναίκες σε άλλα μέρη. Ήταν προφανώς αδύνατον, κατέληξε η Σάριθα.
Η Ηλαίην έκανε το παν για να μην ουρλιάξει. «Η αλήθεια θα αποκαλυφθεί σύντομα», είπε στη Σάριθα. Δεν αμφισβητούσε τα λεγόμενα των μελών του Σογιού, αλλά έπρεπε να υπάρχει κάποιος λόγος για τον οποίον αυτές οι γυναίκες δεν έδειχναν ούτε αγέραστες ούτε καν κοντά στις ηλικίες που ισχυρίζονταν ότι είχαν. Μακάρι να μπορούσε να λύσει αυτόν τον γρίφο. Κάτι της έλεγε μεν πως η λύση ήταν μπροστά στα μάτια της, αλλά τίποτα δεν τη βοηθούσε να τη βρει. «Σύντομα», πρόσθεσε με σταθερή φωνή, όταν η Καφέ αδελφή άνοιξε το στόμα της για να ξαναμιλήσει. «Αρκετά, Σάριθα». Η γυναίκα ένευσε κάπως αβέβαια κι απομακρύνθηκε. Δεν πέρασαν δέκα λεπτά, και τη θέση της πήρε η Σιμπέλα.
Κάθε φορά που κάποια γυναίκα του Σογιού ερχόταν προς το μέρος της για να ικετεύσει πλαγίως να ξαλαφρώσει από την ευθύνη της Ισπάν, την ακολουθούσε μια αδελφή με την ίδια ακριβώς παράκληση. Το έκαναν όλες εκτός από τη Μέριλιλ, η οποία εξακολουθούσε να βλεφαρίζει κάθε φορά που την κοιτούσε η Ηλαίην. Ίσως τελικά οι φωνές απέβαιναν χρήσιμες. Το σίγουρο ήταν πως καμία στο παρελθόν δεν προσπάθησε να επιτεθεί με τόση αμεσότητα στο Σόι.
Για παράδειγμα, η Βαντέν άρχισε με μια συζήτηση για τους Θαλασσινούς, την εξεύρεση κάποιου τρόπου να απαλείψουν τις συνέπειες της συμφωνίας που συνήψαν μαζί τους, και γιατί ήταν απαραίτητο αυτό να γίνει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Επικεντρωνόταν μόνο στα γεγονότα, δίχως να κάνει την παραμικρή χειρονομία ή να προφέρει την παραμικρή λέξη κατηγόριας εναντίον κάποιου. Όχι πως χρειαζόταν· το ίδιο το θέμα προσφερόταν για κάτι τέτοιο, όσο λεπτά κι αν το χειριζόταν κανείς. Ο Λευκός Πύργος, έλεγε, δεν θεμελίωσε την επιρροή του στον κόσμο μέσω της δύναμης των όπλων ή μέσω της πειθούς, της ίντριγκας ή της διαχείρισης των μαζών· ωστόσο, τις δύο τελευταίες μεθόδους η Βαντέν σχεδόν τις προσπέρασε χωρίς να σταθεί πολύ. Το πιθανότερο ήταν πως ο Λευκός Πύργος ήλεγχε ή επηρέαζε γεγονότα μέχρις ενός σημείου, γιατί ο καθένας θεωρούσε πως ο Πύργος δεν επεμβαίνει, ότι είναι υπεράνω υποψίας, περισσότερο κι από τους βασιλιάδες και τις βασίλισσες. Με τη σειρά του, τούτο εξαρτιόταν από το να αντιμετωπίζεται κάθε Άες Σεντάι κατ’ αυτόν τον τρόπο, ως μυστηριώδης και ξεχωριστή, διαφορετική απ’ όλους τους άλλους. Μια εντελώς διαφορετική ράτσα. Από ιστορικής άποψης, οι Άες Σεντάι που δεν μπορούσαν να τα καταφέρουν —υπήρχαν και μερικές τέτοιες— παρέμεναν όσο το δυνατόν περισσότερο κρυμμένες από την κοινή θέα.
Πήρε λίγη ώρα στην Ηλαίην μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι η συζήτηση δεν αφορούσε πλέον στους Θαλασσινούς, και να καταλάβει προς τα πού όδευε. Μια ράτσα διαφορετική, μυστηριώδης και ξεχωριστή, δεν μπορούσε να περιφέρεται κουκουλωμένη και δεμένη πάνω σε μια σέλα. Όχι, τουλάχιστον, σε μέρη που ίσως την έβλεπε κάποιος άλλος εκτός των Άες Σεντάι. Στην πραγματικότητα, οι αδελφές θα μεταχειρίζονταν την Ισπάν με χειρότερο τρόπο από τον Πλεχτό Κύκλο, ο οποίος ίσως να έκανε το ίδιο αλλά όχι δημοσίως. Μπορεί το επιχείρημα να σήκωνε πολλή συζήτηση αν είχε τεθεί πρώτο, αλλά όπως είχαν τα πράγματα, η Ηλαίην έστειλε τη Βαντέν στις συντρόφους της τόσο γρήγορα όσο έκανε και με τις υπόλοιπες. Αμέσως μετά, την αντικατέστησε η Αντελέας, ακριβώς τη στιγμή που η Σιμπέλα ενημερωνόταν ότι, αν καμία από τις γυναίκες του Πλεχτού Κύκλου δεν ξεδιάλυνε τα ψελλίσματα της Ισπάν, ούτε κι οι αδελφές θα τα πήγαιναν καλύτερα. Ψελλίσματα! Μα το Φως! Οι Άες Σεντάι εναλλάσσονταν συνεχώς και, παρ’ όλο που καταλάβαινε τον απώτερο σκοπό τους, μερικές φορές δεν έβλεπε αμέσως τη σύνδεση. Μέχρι που η Κάρεαν άρχισε να της λέει πως οι ογκόλιθοι ήταν πράγματι δάχτυλα ποδιού το πάλαι ποτέ κι ότι ανήκαν σε ένα άγαλμα κάποιας πολεμίστριας βασίλισσας σχεδόν διακόσια πόδια ψηλής...