«Η Ισπάν θα μείνει εκεί που βρίσκεται», είπε στην Κάρεαν παγερά, χωρίς να περιμένει να ακούσει άλλα. «Λοιπόν, εκτός κι αν πραγματικά θες να μου πεις γιατί οι Σιοτανοί αποφάσισαν να κατασκευάσουν ένα τόσο μεγάλο άγαλμα...» Η Πράσινη της είπε πως, σύμφωνα με παμπάλαια αρχεία, η βασίλισσα δεν φορούσε τίποτε περισσότερο από μια απλή πανοπλία, και μάλιστα κάπως αποκαλυπτική! Μια βασίλισσα! «Όχι; Τότε, αν δεν σε πειράζει, θα επιθυμούσα να συζητήσω ιδιαιτέρως με την Αβιέντα. Σ’ ευχαριστώ πολύ». Ακόμη και το ότι ήταν απότομη δεν τις αποθάρρυνε, φυσικά. Παραξενεύτηκε που δεν της έστειλαν και την υπηρέτρια της Μέριλιλ για να μιλήσει.
Τίποτε από αυτά δεν θα συνέβαινε, αν η Νυνάβε βρισκόταν εκεί που έπρεπε. Η Ηλαίην, τουλάχιστον, ήταν σίγουρη πως η Νυνάβε θα μπορούσε να καταπραΰνει τόσο τον Πλεχτό Κύκλο όσο και τις αδελφές. Ήταν πολύ καλή στο να καθησυχάζει τον κόσμο. Το πρόβλημα ήταν πως αυτή η γυναίκα είχε κολλήσει στο πλευρό του Λαν πριν ακόμα αφήσουν πίσω τους το πρώτο ξέφωτο. Οι Πρόμαχοι έκαναν αναγνώριση εδάφους πιο μπροστά, κι από τις δύο μεριές του μονοπατιού, μερικές φορές και στην οπισθοφυλακή, γυρνώντας με τα άλογα στο κυρίως μέρος της φάλαγγας μόνο και μόνο για να αναφέρουν τι είχαν παρατηρήσει, ή για να δώσουν οδηγίες πώς να αποφύγουν μια αγροικία ή κάποιον βοσκό. Η Μπιργκίτε περιπλανιόταν μακριά και δεν είχε έρθει σε επαφή με την Ηλαίην παρά ελάχιστα. Ο Λαν αλώνιζε ακόμα πιο μακριά. Κι όπου πήγαινε ο Λαν, ακολουθούσε κι η Νυνάβε.
«Κανείς δεν δημιουργεί πρόβλημα, έτσι δεν είναι;» ρώτησε απαιτητικά, ρίχνοντας μια σκοτεινή ματιά προς το μέρος των Θαλασσινών, την πρώτη φορά που επέστρεψε μαζί με τον Λαν. «Πολύ καλά, λοιπόν», είπε, πριν ακόμα προλάβει η Ηλαίην να ανοίξει το στόμα της. Σπιρουνίζοντας τη φοράδα με τη στρογγυλή κοιλιά λες κι ήταν άλογο κούρσας, τράβηξε ελαφρά τα γκέμια και κάλπασε προς το μέρος του Λαν, στηρίζοντας το καπέλο της με το ένα χέρι και προλαβαίνοντάς τον καθώς εκείνος εξαφανιζόταν πίσω από την πλαγιά του επόμενου λόφου. Φυσικά, δεν υπήρχε κάποιο θέμα για να παραπονεθεί. Η Ρεάνε είχε κάνει την επίσκεψη της, η Μέριλιλ το ίδιο, κι όλα έμοιαζαν μέλι γάλα.
Μέχρι να ξανακάνει η Νυνάβε την εμφάνιση της, η Ηλαίην είχε ήδη υπομείνει κάμποσες από τις συγκαλυμμένες προσπάθειες των γυναικών του Σογιού να παραδώσουν την Ισπάν στις αδελφές. Η Αβιέντα είχε μιλήσει στην Κούριν, κι οι Ανεμοσκόποι σιγόβραζαν, αλλά όταν η Ηλαίην εξήγησε πώς είχε η κατάσταση, η Νυνάβε απλώς κοίταξε γύρω της συνοφρυωμένη. Βέβαια, εκείνη τη στιγμή ο καθένας έπρεπε να βρίσκεται στο πόστο του. Ναι, ήταν αλήθεια πως οι Αθα’αν Μιέρε τις κοιτούσαν με αγριεμένα βλέμματα, αλλά είχαν πίσω τους τον Πλεχτό Κύκλο. Όσον αφορούσε δε στις υπόλοιπες αδελφές, ούτε ομάδα μαθητευομένων δεν θα μπορούσε να φαίνεται πιο ευπρεπής κι αθώα. Η Ηλαίην ήθελε να ουρλιάξει!
«Είμαι σίγουρη πως μπορείς να χειριστείς το ζήτημα, Ηλαίην», είπε η Νυνάβε. «Άλλωστε, έχεις εκπαιδευτεί για να γίνεις βασίλισσα, κι αυτό δεν μπορεί να συγκριθεί με... Που να τον πάρει! Πάλι φεύγει! Μπορείς να τα βγάλεις πέρα». Η γυναίκα απομακρύνθηκε, σπιρουνίζοντας τη φουκαριάρα τη φοράδα της σαν να ήταν πολεμικό άτι.
Η Αβιέντα διάλεξε εκείνη ακριβώς τη στιγμή για να συζητήσει πόσο άρεσε στον Ραντ να τη φιλάει στο πλάι του λαιμού της. Και, παρεμπιπτόντως, πόσο άρεσε στην ίδια. Και στην Ηλαίην άρεσε όταν της το έκανε αλλά, όσο κι αν είχε συνηθίσει να κουβεντιάζει τέτοια θέματα —μολονότι ένιωθε άβολα— δεν ήθελε να μιλήσει για αυτά εκείνη την ώρα. Ένιωθε θυμό για τον Ραντ. Δεν ήταν δίκαιο, αλλά αν δεν ήταν αυτός η αιτία, πολύ θα ήθελε να πει στη Νυνάβε να πάψει να μεταχειρίζεται τον Λαν σαν παιδάκι έτοιμο να φάει τα μούτρα του, και να ασχοληθεί με τα καθήκοντά της. Κόντευε να τον κατηγορήσει για τον τρόπο συμπεριφοράς του Πλεχτού Κύκλου, όπως επίσης των αδελφών και των Ανεμοσκόπων. Γι’ αυτό υπάρχουν οι άντρες, για να τους κατηγορείς, θυμήθηκε ένα γνωμικό της Λίνι και γέλασε. Συνήθως το αξίζουν, ακόμη κι αν δεν ξέρεις για ποιον λόγο. Δεν ήταν δίκαιο, ωστόσο ευχήθηκε να τον είχε μπροστά της για να τον χαστουκίσει, έστω και μια φορά. Και, φυσικά, για να τον φιλήσει και για να τον αφήσει να της φιλήσει απαλά το πλάι του λαιμού της και...
«Θα ακούσει τη συμβουλή μου, ακόμα κι αν δεν του αρέσει», είπε ξαφνικά, και το πρόσωπό της αναψοκοκκίνισε. Μα το Φως, παρ’ όλες τις συζητήσεις περί αιδούς, η Αβιέντα εξακολουθούσε να μην ντρέπεται για μερικά πράγματα. Φαίνεται, όμως, πως αυτό ίσχυε και για την ίδια! «Αλλά, όταν προσπάθησα να τον πιέσω, αυτός πείσμωσε, αν και το δίκιο ήταν με το μέρος μου. Έτσι έκανε και με σένα;»